~Η οθόνη γίνεται κόσμος και ο κόσμος γίνεται απλά το φόντο μιας ζωής. Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στην εποχή μας. Ζούμε στην πιο τεχνολογικά συνδεδεμένη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, κι όμως συχνά νιώθουμε περισσότερο αποκομμένοι από τον ίδιο τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ξυπνάμε και κοιτάζουμε μια οθόνη. Ενημερωνόμαστε από μια οθόνη. Εργαζόμαστε μέσα από οθόνες. Επικοινωνούμε μέσω οθονών. Ερωτευόμαστε, θυμώνουμε, αγανακτούμε, συγκινούμαστε και φοβόμαστε μέσα από οθόνες. Σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, η πραγματικότητα αρχίζει να μετατοπίζεται. Αυτό που συμβαίνει μακριά απο εμάς αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτό που βρίσκεται ακριωωςς δίπλα μας. Το μακρινό γίνεται άμεσο και το άμεσο γίνεται σχεδόν αόρατο. Κι όμως, η ζωή έξω από το παράθυρο εξακολουθεί να είναι όμορφη ακριβώς όπως ήταν. Το αεράκι που ακουμπά το πρόσωπο, άλλοτε ζεστό και άλλοτε ψυχρό. Το φως που αλλάζει μέσα στη διάρκεια της ημέρας. Τα σύννεφα που σχηματίζουν εικόνες χωρίς να ζητούν την προσοχή κανενός. ...
~Κάποιους μήνες πριν, μια παλιά μου συμμαθήτρια μού έστειλε ένα μήνυμα. Με ρώτησε με διάκριση, αν μπορώ να γράψω ένα κείμενο για το πώς κατάφερα να παραμείνω δημιουργική επιστρέφοντας στην Ξάνθη. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει και να δημιουργεί σε μεγαλύτερες πόλεις να συνεχίσει να το κάνει σε μια μικρότερη κοινωνία. Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή σκέφτομαι την απάντηση. Πώς το κάνω, πώς αντέχω, πολλά ακόμα πώς... Σήμερα όμως, μετά το πρώτο Meet the Product, νομίζω ότι έχω μιαν απάντηση. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η επιστροφή μου στην Ξάνθη δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση. Δεν είπα , έκλεισε ο κύκλος στην Αθήνα, γυρνά στην πόλη σου. Προέκυψε από μια συγκυρία και από μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω. Οπότε ναι, το έκανα για το βιογραφικό. Ο πρώτος καιρός μου εκεί,σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Η προσαρμογή μου στην καθημερινότητα της πιο μικρής κοινωνίας δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Πες με χαζή αλλά ναι, μου έλειπε η Αθήνα. Κάθε αλλαγή βέβαια κουβαλά μαζί ...