~Η ελληνική μόδα, η πολιτική και η βιομηχανία της κοινωνικής αποδοχής στα χρόνια των social media. An English version of the article follows below. Πες μου αν κάνω λάθος αλλά, υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η εικόνα παύει να είναι απλώς εικόνα και αρχίζει να λειτουργεί ως επιχείρημα για παράδειγμα. Ένα πρόσωπο φωτογραφίζεται για ένα σημαντικό περιοδικό ή εμφανίζεται σε μια επίδειξη μόδας, προσκαλείται σε μια εκπομπή, βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους με αναγνωρισμένο "κύρος". Καμία από αυτές τις συναντήσεις δεν αποδεικνύει, από μόνη της, κάτι για τον χαρακτήρα, τις ιδέες ή την αξία του ατόμου αυτού. Κι όμως, η συσσώρευσή και αναπαραγωγή τους δημιουργεί ένα περιβάλλον πλαστής οικειότητας, μια αίσθηση ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο πιθανώς ανήκει εκεί, ότι η παρουσία του είναι φυσική, σχεδόν αυτονόητη. Δεν χρειάζεται κανείς να δηλώσει ρητά την αποδοχή αυτού του ατόμου. Αρκεί να ανοίξει την πόρτα, τη χαραμάδα αν θέλετε και να προσφέρει το πλαίσιο, να τοποθετήσει το πρόσωπο στη...
Η ζωή που ζούμε είναι σήμερα μια ζωή επιμελημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όμως για ποιον; Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα γοητευτικό στην εικόνα μιας ζωής που μοιάζει να έχει επιμεληθεί με προσοχή. Ειδικά για όσους μεγαλώσαμε κάπως απρόβλεπτα και χωρίς πλάνο, μια τέτοια ζωή είναι σαν να έχει προμελετημενες ακόμα και τις εκπλήξεις, θετικές ή αρνητικές. Ένα σπίτι όπου κάθε αντικείμενο μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς στη θέση που του αναλογεί ή μια ντουλάπα με συγκεκριμένη αισθητική κατεύθυνση και ένα βιβλίο τοποθετημένο δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί ή καφέ (το κάνω και εγώ), ένα παλιό έπιπλο που συνομιλεί με ένα ή περισσότερα σύγχρονα έργα τέχνης, μια απόχρωση ενός χρώματος που επανέρχεται σχεδόν ανεπαίσθητα μέσα από τον προσωπικό χώρο μέχρι την όχι και τόσο τυχαία, επιλογή των ρούχων. Τίποτα δεν φωνάζει από όλα αυτά, όλα, όμως, μοιάζουν να λένε κάτι, μαρτυρούν κάτι. A Highly Curated Life λοιπόν... Η φράση περιγράφει μια ζωή που δεν αφήνεται εντελώς στην τύχη της και όχι με την απλή έννοια ...