civil.A

~Το γυναικείο σώμα δεν χρειάζεται καμία αιτιολογία η επεξήγηση, επειδή είναι ορατό, επειδή απλά υπάρχει. Μέσα στους αιώνες το γυναικείο σώμα υπήρξε -και υπάρχει ακόμη και σήμερα, ας μην γελιόμαστε -πεδίο απόψεων, συμβολισμών και μεγάλων μαχών. Ένα πεδίο έκφρασης άλλων,πολύ συχνά, πέρα από τις ίδιες τις γυναίκες. Άντρες, κοινωνίες, θρησκείες, θεσμοί, πολιτικές εξουσίες και ολόκληροι πολιτισμοί αποφάσισαν τι επιτρέπεται να φαίνεται, τι πρέπει να καλύπτεται, τι θεωρείται όμορφο, τι είναι σεμνό, τι είναι επιθυμητό και, κυρίως, ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά γι' αυτό. Μάντεψε φιλτατε και φιλτατη... Μέχρι σήμερα οι ίδιες οι γυναίκες δεν μπορούσαν να μιλήσουν για το σώμα τους χωρίς να κριθούν ποικιλοτρόπως. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα όμως που συμβαίνουν στη σύγχρονη εποχή μας, οι γυναίκες αρχίζουν, αργά αλλά σταθερά, να κατακτούν την αποκλειστικότητα της δικής τους αποκλειστικής ερμηνείας για το σώμα τους και τις ανάγκες του. Φέρουν οι ίδιες -και μόνο οι ίδιες -ά...

An English version of the article follows below. ~ Συχνά δέχομαι κάποιες προτροπές ώστε να γράψω για κάτι συγκεκριμένο. Κατά παραγγελία,δηλαδή κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της "προσταγης". Βέβαια κάθε φορά ελλοχεύει ο κίνδυνος το άτομο που ζήτησε ένα συγκεκριμένο θέμα να μείνει δυσαρεστημένο από όσα διατυπώνω. Θα πάρω ένα ακόμη ρίσκο να γίνω αντιπαθής και θα ξεκινήσω αυτό το επικίνδυνο από πολλές απόψεις, καθαρά βιωματικό άρθρο μιας και δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Η ελευθερία να μην εξηγείς τους άλλους, λοιπόν... Θα ξεκινήσω, ανορθόδοξα, κατευθείαν με συμπέρασμα. Η πραγματική ωριμότητα ίσως δεν είναι να γίνεσαι όλο και καλύτερος στο να διαβάζεις τους άλλους, αλλά να αποδέχεσαι ότι δεν χρειάζεται να τους διαβάσεις μέχρι τέλους για να αποφασίσεις τι χωράει στη δική σου ζωή. Να μην παρεξηγηθώ,η παρατηρητικότητα είναι, αδιαμφισβήτητα, δύναμη. Η βεβαιότητα όμως που μπορεί να γεννήσει είναι η μεγάλη παγίδα της. Η ελευθερία να μην ερμηνεύεις τους άλλους. Πάμε ξανά... Έχουμε μ...

An English version of the article follows below. ~Αυτός ο συγκλονιστικός τρόμος μπροστά στη λευκή σελίδα. Αυτή η έξαψη και η ανάγκη να αποδώσεις κάτι τέλειο πάνω της, γιατί, αν δεν είναι τέλειο, αν δεν είναι αρκετά καλό ώστε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των άλλων -εκείνων που έχουν χτίσει, χωρίς ίσως να το καταλάβουν, και τις δικές σου προσδοκίες από τον εαυτό σου- τότε μοιάζει σαν να χάλασες κάτι που δεν είχες το δικαίωμα να χαλάσεις. Σαν να χαράμισες χρόνο και σελίδα, σαν να μην προσπάθησες αρκετά, σαν να μην υπάρχει άλλη άσπρη σελίδα, σαν να τελείωσε ο χρόνος και αυτή ήταν η μοναδική σου ευκαιρία να αποδείξεις κάτι. Και υπάρχει πάντα αυτό το "κάτι" που πρέπει να πετύχεις μέσα από τη δημιουργία. Δεν είναι αρκετό το ότι σε εκφράζει, δεν είναι αρκετό το ότι σου αρέσει, δεν είναι αρκετό ακόμη και το ότι, με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό, σε θεραπεύει. Πρέπει να σημαίνει κάτι περισσότερο. Πρέπει να είναι σημαντικό, πρέπει να είναι συγκλονιστικό, πρέπει να έχει έναν λόγο ύπαρξης πο...

 An English version of the article follows below. 1. Το σακάκι των ανδρικών κοστουμιών έχει κουμπιά στα μανίκια για έναν λόγο. Σύμφωνα με μια δημοφιλή θεωρία, ο Napoleon Bonaparte διέταξε να προστεθούν κουμπιά ώστε οι στρατιώτες να μην σκουπίζουν τη μύτη τους στα μανίκια. Δεν γνωρίζουμε αν είναι απολύτως αληθινό, αλλά η ιστορία επιβιώνει μέχρι σήμερα. 2. Η μικρή τσέπη στο τζιν δεν ήταν για κέρματα. Σχεδιάστηκε για τα ρολόγια τσέπης του 19ου αιώνα. Γι' αυτό υπάρχει ακόμη στα περισσότερα τζιν παρότι σχεδόν κανείς δεν τη χρησιμοποιεί. 3. Οι ραφές στα τζιν με τα μεταλλικά πριτσίνια ήταν πατέντα. Ο Levi Strauss και ο Jacob Davis κατοχύρωσαν την ιδέα των μεταλλικών πριτσινιών για να μη σκίζονται οι τσέπες των εργατών. 4. Η γραβάτα προέρχεται από Κροάτες στρατιώτες. Η λέξη "cravat" προέρχεται από τη λέξη "Croat". Οι Γάλλοι εντυπωσιάστηκαν από τα μαντίλια που φορούσαν οι Κροάτες μισθοφόροι τον 17ο αιώνα. 5. Το trench coat δημιουργήθηκε για τα χαρακώματα. Δεν ήταν fashio...

 ~Albert Wolsky.Ο άνθρωπος που έντυνε χαρακτήρες. Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι ενδυματολόγοι που δημιουργούν εικόνες τόσο δυνατές ώστε τα ρούχα τους καταλήγουν να ζουν αυτόνομα στη συλλογική μας, κοινωνική μνήμη. Υπάρχουν και εκείνοι όμως, που κάνουν κάτι ακόμα πιο δύσκολο, δημιουργούν ρούχα που μοιάζουν σαν να υπήρχαν πάντα, σαν να μην χρειάστηκε να τα σχεδίασε ποτέ κανείς για να ικανοποιήσει έναν οπτικό σκοπό. Ο Albert Wolsky, αδιαμφισβήτητα, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία των ενδυματολόγων. Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες έντυσε ανθρώπους που έζησαν μέσα σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους, από το εμβληματικό Grease και το All That Jazz μέχρι το Bugsy, το Sophie’s Choice, το Manhattan, το Road to Perdition, το Revolutionary Road, το Birdman και το Ad Astra. Προτάθηκε επτά φορές για Όσκαρ και κέρδισε δύο, για το All That Jazz το 1980 και το Bugsy το 1992. Όμως το πιο ενδιαφέρον πράγμα στην ιστορία του, για εμένα, δεν βρίσκεται μέσα στα βραβεία που απέσπασε. Βρίσκεται στο γεγονός ...

Ο Βασίλι Καντίνσκι αντιμετώπιζε το χρώμα  όπως ένας συνθέτης αντιμετωπίζει τις νότες.   Για εκείνον, η ζωγραφική δεν χρειαζόταν απαραίτητα να αναπαριστά αντικείμενα ή την ορατή πραγματικότητα για να συγκινήσει κάποιον.  Θα μπορούσε, στο μυαλό του, να λειτουργεί όπως η μουσική, να δημιουργεί συναισθήματα και εσωτερικές αντιδράσεις μέσα από το χρώμα, τη γραμμή, το σχήμα και τον ρυθμό. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από τα έργα του φέρουν μουσικούς τίτλους, όπως Συνθέσεις, Αυτοσχεδιασμοί και Εντυπώσεις.  Οι τίτλοι αυτοί δεν αποτελούν απλώς μια ποιητική επιλογή, εκφράζουν την βαθιά πεποίθησή του ότι η ζωγραφική και η μουσική μπορούν να επικοινωνούν με τον θεατή χωρίς να χρειάζονται την αναπαράσταση ή τη λεκτική αφήγηση.  Όπως μια μουσική σύνθεση μπορεί να προκαλέσει συγκίνηση χωρίς να περιγράφει κάτι συγκεκριμένο, έτσι και ένα έργο ζωγραφικής μπορεί να δημιουργήσει μια εσωτερική εμπειρία μόνο μέσα από τα οπτικά του στοιχεία. Συχνά ο Καντίνσκι (όπως και αρκετοί άνθρ...