civil.A

~Η ελληνική μόδα, η πολιτική και η βιομηχανία της κοινωνικής αποδοχής στα χρόνια των social media. An English version of the article follows below. Πες μου αν κάνω λάθος αλλά, υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η εικόνα παύει να είναι απλώς εικόνα και αρχίζει να λειτουργεί ως επιχείρημα για παράδειγμα.  Ένα πρόσωπο φωτογραφίζεται για ένα σημαντικό περιοδικό ή εμφανίζεται σε μια επίδειξη μόδας, προσκαλείται σε μια εκπομπή, βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους με αναγνωρισμένο "κύρος".  Καμία από αυτές τις συναντήσεις δεν αποδεικνύει, από μόνη της, κάτι για τον χαρακτήρα, τις ιδέες ή την αξία του ατόμου αυτού. Κι όμως, η συσσώρευσή και αναπαραγωγή τους δημιουργεί ένα περιβάλλον πλαστής οικειότητας, μια αίσθηση ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο πιθανώς ανήκει εκεί, ότι η παρουσία του είναι φυσική, σχεδόν αυτονόητη.  Δεν χρειάζεται κανείς να δηλώσει ρητά την αποδοχή αυτού του ατόμου. Αρκεί να ανοίξει την πόρτα, τη χαραμάδα αν θέλετε και να προσφέρει το πλαίσιο, να τοποθετήσει το πρόσωπο στη...

Η ζωή που ζούμε είναι σήμερα μια ζωή επιμελημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όμως για ποιον; Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα γοητευτικό στην εικόνα μιας ζωής που μοιάζει να έχει επιμεληθεί με προσοχή. Ειδικά για όσους μεγαλώσαμε κάπως απρόβλεπτα και χωρίς πλάνο, μια τέτοια ζωή είναι σαν να έχει προμελετημενες ακόμα και τις εκπλήξεις, θετικές ή αρνητικές.  Ένα σπίτι όπου κάθε αντικείμενο μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς στη θέση που του αναλογεί ή μια ντουλάπα με συγκεκριμένη αισθητική κατεύθυνση και ένα βιβλίο τοποθετημένο δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί ή καφέ (το κάνω και εγώ), ένα παλιό έπιπλο που συνομιλεί με ένα ή περισσότερα σύγχρονα έργα τέχνης, μια απόχρωση ενός χρώματος που επανέρχεται σχεδόν ανεπαίσθητα μέσα από τον προσωπικό χώρο μέχρι την όχι και τόσο τυχαία, επιλογή των ρούχων. Τίποτα δεν φωνάζει από όλα αυτά, όλα, όμως, μοιάζουν να λένε κάτι, μαρτυρούν κάτι. A Highly Curated Life λοιπόν... Η φράση περιγράφει μια ζωή που δεν αφήνεται εντελώς στην τύχη της και όχι με την απλή έννοια ...

Υπάρχουν χώροι που δεν προσπαθούν να σε ηρεμήσουν. Άλλωστε, μια τέτοια Δευτέρα δεν ξέρω αν μπορεί κάτι να μας ηρεμήσει.   Υπάρχουν όμως χώροι που σίγουρα προσπαθούν να σου φτιάξουν τη διάθεση. Και, ειλικρινά, αυτή η Δευτέρα ,που έχει κάτι το υποχρεωτικό και καταναγκαστικό, το χρειάζεται. Το μπλε ελεκτρικ τραπέζι πάνω σε αυτό το πορτοκαλί χαλί, οι θερμοί ξύλινοι όγκοι, τα κρεμαστά γυάλινα φωτιστικά και αυτό το διακριτικό γεωμετρικό παιχνίδι του pattern της ζέβρας, τόσο στο φωτιστικό όσο και στην πολυθρόνα, βοηθούν πολύ στο να φτιαχτεί αυτή η διάθεση. Κάποιος εδώ αρνήθηκε ευγενικά να πάρει τη ζωή σήμερα στα σοβαρά. Αυτή είμαι εγώ. Ξέρεις, η διακόσμηση δεν είναι να ταιριάξουν όλα. Το κλειδί είναι στο πώς μπορούν να συνυπάρξουν σωστά , ή μάλλον, σωστά για τον καθένα από εμάς, κατάλληλα στον χαρακτήρα μας και τη διάθεση μας. Το χρώμα, το υλικό, οι καμπύλες, τα μοτίβα, όλα εδώ είναι λίγο απρόβλεπτα και γι’ αυτό, ενδιαφέροντα. Το χαλί δίνει βάθος, το μπλε ισορροπεί τη θερμοκρασία και τα ε...

~ Άφησα μερικές μέρες να περάσουν μετά την επίσημη πρώτη εμφάνιση της συλλογής Re-Zara. An English version of the article follows below. Ήθελα να καθίσει η πληροφορία μέσα μου, να μη βιαστώ. Αναγνωρίζω βέβαια πως δεν χρειαζόταν τελικά, οι σκέψεις μου γύρω από αυτό το πολιτισμικό γεγονός παραμένουν ίδιες με την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης αυτής της συνεργασίας. Η Zara είναι η μεγάλη κερδισμένη αυτού του deal, το οποίο δεν προσμετράται σε χρήματα αλλά η αξία του είναι μη εξαγοράσιμη. Ας το πάρουμε από την αρχή... Η Zara δεν χρειάζεται να μας συστήσει τον John Galliano. Η θέση του στη σύγχρονη ιστορία της μόδας έχει ήδη διαμορφωθεί, με ή χωρίς τη δική μας έγκριση και, για να είμαστε όσο περισσότερο ειλικρινείς μπορούμε, η δημιουργική του ιδιοφυΐα δεν εξαρτάται ούτε από το ύφασμα που θα αγγίξει ούτε από την ετικέτα που θα ραφτεί στο εσωτερικό του.  Ο Galliano μπορεί να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο από υφάσματα υψηλής ραπτικής, απορρίμματα ή σακούλες σκουπιδιών αν χρειαστεί και να ...

 ~Ο Fausto Puglisi δεν φοβάται την υπερβολή. An English version of the article follows below. Και αυτό, στην εποχή του quiet luxury, είναι σχεδόν μια μορφή ανυπακοής. Ενώ η μόδα πέρασε τα τελευταία χρόνια εξασκώντας την τέχνη του να μη φαίνεται , ουδέτερα χρώματα, ακριβές σιωπές, διακριτικά λογότυπα και μια ολόκληρη βιομηχανία που προσπαθεί να μας πείσει ότι το πραγματικό status δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ,ο Puglisi επιμένει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Να φαίνεται. Πολύ. Ο μαξιμαλισμός του δεν είναι απλώς πολλά χρώματα, πολλά υλικά, πολλή λάμψη, πολύ σώμα. Είναι μια συγκεκριμένη αντίληψη για την παρουσία. Η γυναίκα του Puglisi δεν μπαίνει στο ρούχο για να εξαφανιστεί μέσα σε αυτό. Μπαίνει για να υπάρξει περισσότερο. Να κινηθεί, να καταλάβει χώρο, να τραβήξει το βλέμμα, να απολαύσει την εικόνα της χωρίς να ζητήσει συγγνώμη γι' αυτήν. Υπάρχει κάτι θεατρικό στη δουλειά του, όχι όμως με την έννοια του κοστουμιού. Περισσότερο με την έννοια της εισόδου στη σκηνή. Το ντύσιμο είναι η σ...

~Το σώμα μας, μέρος ενός συνόλου. An English version of the article follows below. Κάποτε ντυνόμασταν και μετά βγαίναμε στον κόσμο. Σήμερα, όλο και συχνότερα, ντυνόμαστε έχοντας ήδη στο μυαλό μας πώς θα φαινόμαστε μέσα σε αυτόν. Δηλαδή διαμορφώνουμε τον εαυτό μας, υπό το πρίσμα του βλέμματος των άλλων. Η διαφορά πιθανώς να μοιάζει μικρή αλλά δεν είναι. Στον 21ο αιώνα η σχέση μας με το σώμα το δικό μας ή των άλλων, την εικόνα καιτην ταυτότητα έχει αλλάξει όχι μόνο επειδή έχουμε περισσότερες δυνατότητες να δείξουμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας, αλλά επειδή έχουμε αποκτήσει κάτι που παλαιότερα δεν υπήρχε σε αυτή την έκταση.   Τη δυνατότητα να παρατηρούμε διαρκώς τον εαυτό μας ως εικόνα και μέρος ενός συνόλου που εμφανίζεται σαν εικόνα. Η φωτογραφία του κινητού, η κάμερα του υπολογιστή, το story, το reel, το TikTok, το Instagram δεν καταγράφουν απλώς την παρουσία των ανθρώπων.  Αλλά επειδή ακριβώς αντανακλούν, μας επιστρέφουν ουσιαστικά μια εκδοχή της.  Είναι η γνωστ...