An English version of the article follows below.
~ Συχνά δέχομαι κάποιες προτροπές ώστε να γράψω για κάτι συγκεκριμένο.
Κατά παραγγελία,δηλαδή κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της "προσταγης".
Βέβαια κάθε φορά ελλοχεύει ο κίνδυνος το άτομο που ζήτησε ένα συγκεκριμένο θέμα να μείνει δυσαρεστημένο από όσα διατυπώνω.
Θα πάρω ένα ακόμη ρίσκο να γίνω αντιπαθής και θα ξεκινήσω αυτό το επικίνδυνο από πολλές απόψεις, καθαρά βιωματικό άρθρο μιας και δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας.
Η ελευθερία να μην εξηγείς τους άλλους, λοιπόν...
Θα ξεκινήσω, ανορθόδοξα, κατευθείαν με συμπέρασμα.
Η πραγματική ωριμότητα ίσως δεν είναι να γίνεσαι όλο και καλύτερος στο να διαβάζεις τους άλλους, αλλά να αποδέχεσαι ότι δεν χρειάζεται να τους διαβάσεις μέχρι τέλους για να αποφασίσεις τι χωράει στη δική σου ζωή.
Να μην παρεξηγηθώ,η παρατηρητικότητα είναι, αδιαμφισβήτητα, δύναμη. Η βεβαιότητα όμως που μπορεί να γεννήσει είναι η μεγάλη παγίδα της.
Η ελευθερία να μην ερμηνεύεις τους άλλους.
Πάμε ξανά...
Έχουμε μάθει να θεωρούμε την ικανότητα να διαβάζουμε τους ανθρώπους ως δύναμη, να αναγνωρίζουμε τα κίνητρά τους, τις ανασφάλειες, τις προβολές τους, τις χειριστικές συμπεριφορές, τις μικρές αποκλίσεις ανάμεσα σε αυτό που κάποιος λέει και σε αυτό που κάνει και σε αυτό που στην πραγματικότητα είναι.
Όντως η παρατηρητικότητα είναι δύναμη, αλλά και παγίδα. Μπορεί να αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι επειδή μπορούμε να παρατηρήσουμε κάτι, γνωρίζουμε και την αλήθεια του. Η ερμηνεία μου όμως μπορεί να είναι σωστή, μπορεί να είναι και λάθος. Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις ούτε εσύ ούτε εγώ, αν ο άλλος είναι πράγματι για παράδειγμα, δόλιος. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε ότι είναι χειριστικός ή έχει πλάγια σκέψη. Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε αν η συμπεριφορά του προέρχεται από ανασφάλεια, εγωισμό, φόβο, τραύμα, ανάγκη επιβεβαίωσης ή οτιδήποτε. Αρκεί να ξέρουμε ότι ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε δεν μας ταιριάζει. Αυτό νομίζω είναι πολύ πιο ώριμο από το να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια άστοχη και ανούσια "διάγνωση" στον όποιο άλλον.
Κανείς δεν είναι το περιστατικό μας και δεν είναι δική μας δουλειά να τον διορθώσουμε.
Οπότε μπορούμε να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο να κατανοώ κάποιον και άλλο να τον αναλαμβάνω.
Η κατανόηση δεν δημιουργεί καμία υποχρέωση και η ενσυναίσθηση δεν αποτελεί κάποιο προσωπικό μας συμβόλαιο.
Όπως φυσικά και η αγάπη δεν είναι θεραπευτική αποστολή και το γεγονός ότι μπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται μια συμπεριφορά δεν σημαίνει ότι οφείλω να παραμείνω εκτεθειμένη σε αυτήν.
Μπορώ να δω τον φόβο πίσω από τον θυμό κάποιου και να μην δεχτώ τον θυμό του.
Μπορώ να αναγνωρίσω την ανασφάλεια πίσω από τον έλεγχο και να μην δεχτώ τον έλεγχο.
Μπορώ να αντιληφθώ τον πόνο πίσω από μια σκληρή συμπεριφορά και να μη γίνω ο άνθρωπος που θα τον θεραπεύσει.
Και το αρκετά δύσκολο οφείλω να ομολογήσω, μπορώ να μην έχω καταλάβει σωστά τον άλλον και παρ' όλα αυτά να ξέρω ότι αυτός ο τρόπος σχετισμού δεν μου κάνει.
Δε χρειάζεται να είναι κάποιος κακός ή κάποιος να είναι καλύτερος ή κάποιος να φταίει για να υπάρχει ασυμβατότητα.
Και φυσικά δεν χρειάζεται κάθε απομάκρυνση να συνοδεύεται από κατηγορητήριο ή από κάποια απόδειξη ότι ο άλλος είναι εγωιστής, ανώριμος ή οτιδήποτε άλλο ώστε να αποκτήσουμε το δικαίωμα να φύγουμε. Αρκεί το "δεν θέλω" και είναι μια πλήρης πρόταση.
Στο πλαίσιο της παρατηρητικότητας, διαπιστώνω και τις μορφές επικοινωνίας.
Υπάρχουν άνθρωποι για παράδειγμα που δε λένε αυτά που σκέφτονται, που δημιουργούν καταστάσεις για να σε οδηγήσουν να καταλάβεις.
Δεν σου ζητούν, υπονοούν.
Δεν διαφωνούν -προς θεού- τιμωρούν.
Δεν λένε ότι ζήλεψαν αλλά δημιουργούν μια συνθήκη ώστε να προκαλέσουν ζήλια.
Δεν λένε, "με πείραξε αυτό που έκανες" αλλά επιτίθενται.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι μια τέτοια επικοινωνία μπορεί να γίνει χειριστική. Είναι ότι σε βάζει να εργάζεσαι συνεχώς ως μεταφραστής του άλλου.
Κάποια στιγμή η σχέση παύει να είναι επικοινωνία και γίνεται αποκρυπτογράφηση.
Φυσικά και δεν σημαίνει ότι κάθε έμμεση συμπεριφορά είναι χειρισμός. Δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που δεν εκφράζεται ευθέως έχει κακή πρόθεση. Μπορεί να υπάρχει φόβος, αμηχανία, ανασφάλεια, ακόμα και έλλειψη δεξιοτήτων επικοινωνίας ή απλώς ένας διαφορετικός τρόπος λειτουργίας.
Αλλά δεν χρειάζεται να ξέρουμε και ποιο από όλα συμβαίνει.
Αν η επικοινωνία με έναν άνθρωπο απαιτεί από εμάς να μαντεύουμε διαρκώς τι πραγματικά εννοεί, μπορούμε απλώς να πούμε, "Εγώ δεν μπορώ να σχετιστώ έτσι."
Και αυτό αφορά κάθε είδους σχέση, οικογενειακή, ερωτική, φιλική, επαγγελματική κλπ.
Έτσι και εγώ μέσα στα χρόνια αντιλήφθηκα πως δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι κάποιου για να αποφασίσεις τι θα επιτρέψεις να συμβαίνει στη δική σου ζωή.
Δεν χρειάζεται να παίξεις το παιχνίδι για να αποδείξεις ότι το βλέπεις.
Δεν χρειάζεται να ανταποδώσεις την έμμεση συμπεριφορά με άλλη έμμεση συμπεριφορά.
Δεν χρειάζεται να ξεσκεπάσεις τον άλλον.
Δεν χρειάζεται να τον κάνεις να παραδεχτεί τι κάνει.
Μπορείς απλώς να φύγεις γιατί υπάρχει μια βασική ανάγκη να προστατεύουμε τον εαυτό μας όχι μόνο από τις πράξεις των άλλων, αλλά και από τις επιθυμίες που οι άλλοι προσπαθούν να τοποθετήσουν πάνω μας.
Γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει να ζήσει μαζί μου ή μαζί σου μια συγκεκριμένη ιστορία.
Μπορεί να θέλει να ερωτευτεί ή μπορεί να θέλει να τον ερωτευτείς. Μπορεί να θέλει να αποκτήσει μια συγκεκριμένη θέση στη ζωή σου ή μπορεί απλά να θέλει να του δώσεις μια επιβεβαίωση. Μπορεί να έχει φανταστεί μια σχέση, μια δυναμική, έναν ρόλο, ένα σενάριο, οτιδήποτε.
Όμως οι επιθυμίες των άλλων δεν είναι ποτέ υποχρεώσεις μας, όπως ούτε οι προσδοκίες τους, ούτε οι φαντασιώσεις τους για εμάς, ούτε όμως και η εκδοχή μας που έχουν δημιουργήσει στο μυαλό τους.
Αυτό δεν είναι σκληρότητα, είναι ένα σαφές όριο και η βαθιά γνώση του ποιος είσαι και τι θέλεις.
Από την ατομική παρατήρηση λοιπόν στην αμφιβολία για τη δική μας προσωπική ερμηνεία και έπειτα στην αποδοχή ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε τον άλλον.
Από τα ατομικά μας όρια και τελικά την ελευθερία να αποχωρήσουμε χωρίς καμία κατηγορία μιας και δεν έχει κανένα νόημα.
Φαντάσου να χρειάζεται να εξηγήσουμε όλους όσους συναντάμε... Φαντάσου να χρειάζεται να αποδείξουμε ποιοι είμαστε σε όσους συναντάμε...
Μερικούς ανθρώπους αρκεί να τους αφήσουμε να είναι αυτό που είναι, κάπου μακριά από εμάς.
Κι εμείς να συνεχίσουμε να είμαστε αυτό που είμαστε, ότι και αν είναι αυτό, λίγο πιο ελεύθεροι, λίγο πιο ξένοιαστοι, λίγο πιο γελαστοί μιας και η ζωή είναι τρομακτικά μικρή για να είναι απλά ένας τόπος προβλημάτων.
X CivilA
The Freedom of Not Having to Explain Other People
I am often encouraged to write about something specific.
A commissioned piece, so to speak, tailored and cut to fit the request.
Of course, every time, there is a risk that the person who asked for a particular subject may end up disappointed by what I actually have to say.
So I will take yet another risk of becoming unpopular and begin this, dangerous in many ways, entirely experiential piece, since I am not a mental health professional.
The freedom of not having to explain other people.
Let me start, somewhat unconventionally, with the conclusion.
Perhaps real maturity is not about becoming increasingly better at reading other people, but about accepting that we do not need to read them all the way through in order to decide what belongs in our own lives.
And please do not misunderstand me: observation is, undoubtedly, a strength. The certainty it can produce, however, is its great trap.
The freedom of not having to explain other people.
Let’s start again.
We have learned to regard the ability to read people as a form of power: to recognize their motives, their insecurities, their projections, their manipulative behaviours, the small discrepancies between what someone says, what they do, and who they actually are.
And yes, observation is a strength. But it is also a trap.
We can begin to believe that because we are capable of observing something, we therefore know its truth.
But my interpretation may be right. It may also be wrong.
Neither you nor I need to decide whether someone is, for example, genuinely deceitful. We do not need to prove that they are manipulative or that they think indirectly. We do not need to determine whether their behaviour comes from insecurity, ego, fear, trauma, a need for validation, or anything else.
It is enough to know that the way we relate to each other does not work for us.
I think that is far more mature than attempting some misguided and ultimately meaningless “diagnosis” of another person.
No one is our personal case to solve, and it is not our job to fix them.
Which means that we can understand that there is a difference between understanding someone and taking responsibility for them.
Understanding creates no obligation.
Empathy is not a personal contract.
And love, of course, is not a therapeutic mission.
The fact that I can understand where a certain behaviour comes from does not mean that I am obliged to remain exposed to it.
I can see the fear behind someone’s anger and still refuse to accept their anger.
I can recognize the insecurity behind control and still refuse to accept control.
I can perceive the pain behind someone’s harshness and still refuse to become the person who will heal it.
And perhaps the hardest thing of all, I have to admit, is this:
I may not have understood someone correctly and still know that the way we relate to each other is not for me.
Someone does not have to be a bad person. Someone does not have to be better or worse. Someone does not even have to be at fault for incompatibility to exist.
And, of course, not every departure needs to come with an indictment or with evidence that the other person is selfish, immature, or anything else, in order for us to earn the right to leave.
“I don’t want this” is enough.
It is a complete sentence.
Within the context of observation, I also notice different forms of communication.
There are, for example, people who do not say what they think. Instead, they create situations designed to lead you to figure it out.
They do not ask. They imply.
They do not disagree — God forbid — they punish.
They do not say that they are jealous; they create a situation designed to make you jealous.
They do not say, “What you did hurt me.” They attack.
And the problem is not only that this kind of communication can become manipulative.
It is that it constantly turns you into the other person’s translator.
At some point, a relationship stops being communication and becomes deciphering.
Of course, this does not mean that every indirect behaviour is manipulative. It does not mean that everyone who struggles to express themselves directly has bad intentions.
There may be fear, awkwardness, insecurity, a lack of communication skills, or simply a different way of functioning.
But we do not need to know which one it is.
If communicating with someone requires us to constantly guess what they actually mean, we can simply say:
“I cannot relate to you this way.”
And this applies to every kind of relationship: family, romantic, friendship, professional, and everything in between.
Over the years, I have come to understand that I do not need to know what is happening inside someone else’s head in order to decide what I will allow to happen in my own life.
I do not need to play the game in order to prove that I can see it.
I do not need to respond to indirect behaviour with more indirect behaviour.
I do not need to expose the other person.
I do not need to make them admit what they are doing.
I can simply leave.
Because there is a fundamental need to protect ourselves not only from other people’s actions, but also from the desires they try to place upon us.
Someone may want to live out a particular story with me, or with you.
They may want to fall in love, or they may want you to fall in love with them.
They may want to occupy a particular place in your life, or they may simply want you to give them validation.
They may have imagined a relationship, a dynamic, a role, a scenario — anything.
But other people’s desires are never our obligations.
Neither are their expectations.
Nor their fantasies about us.
Nor the version of us they have created in their own minds.
That is not cruelty.
It is a clear boundary — and a deep knowledge of who you are and what you want.
So, from personal observation to doubt about our own interpretation, and then to the acceptance that we do not need to explain the other person.
From our own boundaries, finally, to the freedom to walk away without accusation, because accusation serves no purpose.
Imagine having to explain everyone we meet.
Imagine having to prove who we are to everyone we encounter.
Some people are simply better left to be exactly who they are, somewhere far away from us.
And we can continue being exactly who we are, whatever that may be — a little freer, a little more carefree, a little more inclined to laugh.
Because life is terrifyingly short to be nothing more than a place where problems live.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου