civil.A

 ~Ο πρόλογος μου σήμερα έχει κέντρο τα παιδιά με τα οποία μεγάλωσα και μεγάλωσες και εσύ μαζί.Τα παιδιά που κάθονταν στο τελευταίο θρανίο γιατί ντρέπονταν, τα παιδιά που δούλευαν από μικρά, τα παιδιά που άκουγαν ότι είναι "περίεργα", "θηλυπρεπή", "ξένα", "πολλά", "λίγα", "λάθος", "κοντά", "χοντρά" και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Τα παιδιά που έμαθαν πολύ νωρίς πως για να γίνουν αποδεκτά έπρεπε να μικρύνουν τον εαυτό τους. Και ξέρεις κάτι, συμμαθήτριά και συμμαθητή μου!; Κάποια από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και αντί να γίνουν πιο τρυφερά απέναντι στον πόνο των άλλων, αποφάσισαν πως αφού πόνεσαν εκείνα, τώρα δικαιούνται να μετράνε ποιος αξίζει περισσότερη κατανόηση και ποιος λιγότερη. Για αυτά τα παιδιά λοιπόν είναι το σημερινό κείμενο. Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο ελληνικό σπορ. Ένας μόνιμος εθνικός μηχανισμός άμυνας που ενεργοποιείται κάθε φορά που γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση γύρω απ...

The Devil wears Prada.  Πράγματι, όταν βγήκε η πρώτη αυτή ταινία, η λέξη Prada, είχε διαφορετική αξία απο αυτή που έχει σήμερα.  Από το 2006 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά και με σιγουριά μπορώ να πω ότι, ο διάβολος φορούσε Prada. Πλέον φοράει πολυεστέρα με επωνυμία Shein ή και Prada, γιατί έπεσαν και αυτές οι Θερμοπύλες στον πόλεμο της χρηματιστηριακής μόδας. Ο σημερινός πολυεστέρας φτάνει σε σακούλα μέσα σε 48 ώρες, μυρίζει χημικό εργοστάσιο, παράνομη και κακοπληρωμένη εργασία και φωτογραφίζεται μπροστά από έναν καθρέφτη με LED φωτάκια και ενα caption τύπου “obsessed”. Σας καλωσορίζω λοιπόν στη νέα, θαμπή, εποχή της μόδας. Ή μάλλον, στην εποχή χωρίς καμία μόδα. Ας ξεκινήσουμε αυτήν την κουβέντα-μονόλογο και σας προειδοποιώ πως δεν μπορώ να κάνω hold back. Το "The Devil Wears Prada" δεν ήταν ποτέ απλώς μια ταινία για όμορφα ρούχα και κακές γυναίκες με ψηλά τακούνια που έκαναν "κλακ κλακ" στα μωσαϊκά του Runway. Ήταν σίγουρα μια ταινία για εξουσία. Για ιεραρχία. Για αισ...

~Το slip dress γεννήθηκε από ένα παράδοξο, ένα ένδυμα εμπνευσμένο από τα εσώρουχα μετατράπηκε σε σύμβολο δημόσιας κομψότητας. Με λεπτές τιράντες, σατέν υφή και γραμμή που αγκαλιάζει απαλά το σώμα χωρίς υπερβολική δομή, το slip dress εξέφρασε τη minimal αισθητική των 1990s. Ήταν σιωπηλά αισθησιακό, χωρίς κάποια κραυγαλέα επίδειξη. Ο John Galliano συνέβαλε σημαντικά στην ανάδειξή του μέσα από τη δραματική αλλά λεπτή προσέγγισή του στο σώμα και τη ρευστότητα του υφάσματος. Παράλληλα, μοντέλα όπως η Kate Moss το έκαναν εικόνα της εποχής,  σχεδόν γυμνό, εύθραυστο, καθόλου επιτηδευμένο. Ήταν η αντίθεση στην υπερβολή των power shoulders και της λάμψης των ‘80s. Το slip dress εξέφραζε μια νέα αντίληψη θηλυκότητας, λιγότερο κατασκευασμένη, πιο προσωπική και σχεδόν ιδιωτική. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με όγκο αλλά με αυτοπεποίθηση και απλότητα. Μέχρι σήμερα, παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μόδα μπορεί να μετατρέψει το πιο οικείο ένδυμα σε διαχρονικό και al...

 ~Το camel coat είναι από εκείνα τα κομμάτια που δύσκολα ανήκουν σε μία μόνο εποχή. Η καθαρή γραμμή, η ουδέτερη απόχρωση και η αίσθηση ήσυχης πολυτέλειας το κατέστησαν σύμβολο αστικής κομψότητας. Η Max Mara, ιδιαίτερα από τα μέσα του 20ού αιώνα, το μετέτρεψε σε υπογραφή της, δίνοντάς του την ταυτότητα του σύγχρονου διαχρονικού παλτό. Σε μια περίοδο όπου οι γυναίκες εισέρχονταν όλο και πιο δυναμικά στον επαγγελματικό κόσμο, το camel coat λειτούργησε ως ένδυμα κύρους. Δεν ήταν επιδεικτικό, αλλά δήλωνε σοβαρότητα, αυτονομία και refined taste. Ήταν το παλτό της γυναίκας που δεν χρειαζόταν τίποτα φανταχτερό για να επιβεβαιώσει την παρουσία της. Η επιτυχία του βασίστηκε ακριβώς σε αυτή τη σιωπηλή δύναμη. Το camel coat δεν είναι trend αλλά αρχιτεκτονική απλότητα, ένα κομμάτι που φοριέται σήμερα σχεδόν όπως φοριόταν πριν από πενήντα χρόνια. Είναι ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι η πραγματική πολυτέλεια συχνά κρύβεται στην απουσία υπερβολής. X CivilA 

 ~Ο Azzedine Alaïa δεν σχεδίαζε απλώς φορέματα, σχεδίαζε το σώμα, σχεδίαζε σιλουέτες. Τα περίφημα body-conscious dresses του, που αργότερα ονομάστηκαν naked dresses, αγκάλιαζαν τη σιλουέτα σαν δεύτερο δέρμα. Χρησιμοποιώντας ελαστικά υφάσματα, τεχνική ακρίβεια και σχεδόν γλυπτική αντίληψη της φόρμας, δημιουργούσε ρούχα που δεν έκρυβαν το σώμα αλλά το αναδείκνυαν με απόλυτο έλεγχο. Στη δεκαετία του 1980, όταν η μόδα ακροβατουσε ανάμεσα στο power dressing και στην υπερβολή,ο Alaïa πρότεινε μια διαφορετική μορφή δύναμης.  Το γυναικείο σώμα δεν παρουσιαζόταν ως αντικείμενο θέασης ούτε σεξουαλικοποίησης αλλά ως πεδίο αυτοκυριαρχίας. Η θηλυκότητα γινόταν δύναμη, όχι διακοσμητικό στοιχείο ούτε πόλος έλξης. Γυναίκες όπως η Grace Jones και η Naomi Campbell φόρεσαν τα σχέδιά του και τα μετέτρεψαν σε εικόνες ισχύος. Το naked dress δεν ήταν πρόκληση για χάρη της πρόκλησης· ήταν μια δήλωση αυτοπεποίθησης. Ο Alaïa απέδειξε ότι το πιο αποκαλυπτικό ρούχο μπορεί να είναι ταυτόχρονα και το πιο α...

~ Είχα ακούσει μια ιστορία κάποια χρόνια πριν, που ίσως είναι απλώς ένας αστικός μύθος. Την καταγράφω με κάθε επιφύλαξη, λένε πως κάπου το 70-80 ο Παρθένης αντιμετώπισε μια δυσκολία και ένας γνωστός του υφασματέμπορας, του χάρισε τόπια καφέ ύφασμα τα οποία δεν είχαν πουληθεί και κάθονταν στις αποθήκες του... Έφτιαξε ένα one size φόρεμα το οποίο ξεπούλησε και επανήλθε στο προσκήνιο δριμύτερος. Δεν έχω διασταυρώσει αυτή την ιστορία, σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι μόνο προσβλητική δεν είναι και για αυτό την αναφέρω. Ας συνεχίσουμε με τον σχεδιαστή. Ο Δημήτρης Παρθένης αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης ελληνικής μόδας, μιας και κατάφερε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο σχεδιαστικό σύμπαν βασισμένο στον μινιμαλισμό, την αρχιτεκτονική καθαρότητα και τη διαχρονική κομψότητα. Σε αντίθεση με τη θεατρική οπτική άλλων δημιουργών, ο Παρθένης εξέφρασε τη μόδα μέσα από την απλότητα. ~Who is who Ο Δημήτρης Παρθένης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε σχέδιο μόδας και εικαστικές τέχν...

~Κάποια στιγμή, μέσα στα χρόνια που έζησα στην Αθήνα, στα πλαίσια ενός show ήρθα σε επαφή με ένα πιρπιρί και έναν ντουλαμά άρτι αφιχθέντα από το ΠΛΙ(Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα) Στο πιρπιρί με μάγεψε το χρώμα της ελιάς που έφερε και στο ντουλαμά οι πολλαπλές στρώσεις γυαλιστερού, μπεζ και λευκού υφάσματος, η τρομερή εφαρμογή και παρά το βάρος, η κίνηση. Συγκλονιστικά σε ομορφιά και τα δύο και άμεσα συνδεδεμένα με την ιστορία ενδυμασίας στη χώρα μας.(Θα βρείτε πληροφορίες στο τέλος, "Σημειώσεις μιας εκπαιδεύτριας μόδας", σημείο 1). Ας ξεκινήσουμε λοιπόν... Η ενδυματολογική ταυτότητα της Ελλάδας αποτελεί έναν ολοζώντανο χάρτη της ιστορίας, κοινωνίας και του πολιτισμού. Το ελληνικό ένδυμα δεν λειτούργησε ποτέ μόνο σαν μια πρακτική ανάγκη. Υπήρξε εργαλείο έκφρασης κοινωνικής θέσης, φύλου, ηλικίας, οικονομικής δύναμης και συλλογικής ταυτότητας. Μέσα από τις φορεσιές, οι κοινότητες των ανθρώπων επικοινωνούσαν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και σε ποιο κοινωνικό πλαίσιο ανήκο...

~Θυμάμαι, κάποια στιγμή λογικά προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, τότε που δεν ήμουν ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή, ένα μεσημέρι να παίζει έναν ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ. Το μάτι μου πήρε τον Πολατόφ σε μια θεατρική σκηνή. Μοντέλα τριγύρω του πάνω σε σκάλες και κάτι πολυέλαιοι να κρέμονται. Μαγεύτηκα. Δεν είδα ρούχα, είδα ατμόσφαιρα, γοητεία και ιδέα και αυτό με συνεπήρε. Ας δούμε ποιός ήταν τελικά αυτός ο σχεδιαστής;! Ο Μιχάλης Πολατόφ υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής υψηλής ραπτικής του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1948 από Ιταλορώσους γονείς και μεγάλωσε μέσα σε έντονα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Σπούδασε σκηνοθεσία, σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, κάτι που εξηγεί γιατί η δουλειά του είχε πάντα θεατρική διάσταση και όχι μόνο εμπορική λογική.  Η μόδα για εκείνον δεν ήταν απλώς ένδυση  ήταν σκηνική αφήγηση. Ο Πολατόφ έγινε γνωστός κυρίως για τις  haute couture δημιουργίες και τις βραδινές τουαλέτες υψηλής ραπτικής, το formalw...

~Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο red carpet,που όσοι ασχολούμαστε με τη μόδα περιμένουμε με αγωνία κάθε χρόνο. Το πρώτο είναι το κόκκινο χαλί των Όσκαρ και προσωπικά το περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου αρέσει να επιβεβαιωνομαι πώς όλα πλέον είναι λάθος τη συγκεκριμένη βραδιά. Ακόμα και μια δυσάρεστη έκπληξη μπορεί να είναι ένα ίχνος μιας προσπάθειας που δεν πήγε καλά. Όμως το συγκεκριμένο χαλί αποτελεί την πεμπτουσία της αποστείρωσης και του ανέμπνευστου. Το δεύτερο κόκκινο χαλί, είναι αυτό που συγκεντρώνει μεμονωμένες προσωπικότητες από πολλά αντικείμενα και τους δίνει ένα ετήσιο challenge βάση της θεματολογίας της κάθε χρονιάς. Συνεργασίες, εκπλήξεις, λάθη, αστοχίες και μεγάλες επιτυχίες, όλα βαδίζουν πλάι πλάι σε αυτό το χαλί που μόνο αδιάφορο δεν είναι. Τι είναι όμως το Met Gala; Το 1948, όταν η Eleanor Lambert ξεκίνησε ένα φιλανθρωπικό δείπνο για το Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, μέχρι σήμερα, το Met Gala έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα red carpet. ...

 ~ Συναντάμε ανθρώπους στη ζωή μας συνεχόμενα. Τους επηρεάζουμε και μας επηρεάζουν. Τους αλλάζουμε και μας αλλάζουν. Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έρχονται στην καθημερινότητα σου για να μείνουν ήσυχα μέσα της, αλλά για να την μετακινήσουν. Αυτό μπορεί να είναι κάτι όμορφο, μπορεί όμως να είναι και κάτι άσχημο... Ας μείνουμε στο όμορφο σενάριο παρακαλώ και ας συνεχίσουμε έχοντας κάτι τέτοιο στο νου μας. Δεν τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους για την ευγένεια της καθημερινότητας σου, ούτε για τις ασφαλείς κουβέντες που γεμίζουν απλά τον χρόνο σου χωρίς να αφήνουν ένα αποτύπωμα. Τους συναντάς γιατί κάτι αναγνωρίζεται πριν ακόμη ειπωθεί και από τις δύο πλευρές, σαν μια σιωπηλή στιχομυθία, πως εδώ υπάρχει υλικό για γέννηση... (ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι γράφω) Μια ιδέα, μια μεταμόρφωση, μια ρήξη, μια νέα εκδοχή του εαυτού, ένα νέο πλάνο, μια κίνηση, μια εξέλιξη, ένα βήμα παρακάτω. Δεν είναι πάντα οι άνθρωποι που σε ηρεμούν και φυσικά δεν εννοώ ότι είναι άνθρωποι που σε ταράζουν με ...