~Σημειώσεις για τη μόδα, την κατανάλωση και την αξία του να μη μετράς τον εαυτό σου στο ταμείο. Ξημερώνει άλλη μια μέρα. Είναι από εκείνα τα πρωινά που ο καφές αργεί λίγο να κάνει τη δουλειά του και το μυαλό, αφιλτράριστο καθώς είναι αποφασίζει να γράψει. Σκέφτομαι τη μόδα, τα ψώνια, τη λέξη «ανάγκη» και τη λέξη «θέλω». Και γράφω. Μην ψωνίζεις άλλο! Το έχεις σκεφτεί; Σε μια κοινωνία που μετρά την αξία με το ταμείο, η κατανάλωση γίνεται παρηγοριά και το κέρδος Θεός. Ξεσπάμε εκεί τα νεύρα, τις ματαιώσεις, τα συναισθηματικά μας κενά. Αγοράζουμε όχι μόνο πράγματα, αλλά την αίσθηση ότι είμαστε για λίγο «κάποιοι άλλοι» , πιο ασφαλείς, πιο όμορφοι, πιο πλήρεις, ξεφεύγουμε από έναν εαυτό που ζει στο μαύρο σύννεφο της Ελλάδας. Όμως αυτή η απόδραση είναι στιγμιαία και ακριβή: πουλάμε τον χρόνο μας φθηνά και τον αγοράζουμε πίσω μεταμφιεσμένο σε προϊόν κακής ποιότητας. Στην οικονομία των 850€ άσε στην άκρη τη σακούλα της παρηγοριάς,η κατανάλωση δεν είναι επιβεβαίωση ευημερίας αλλά υποκατάστατό της...
Notes on Aesthetics & Culture