civil.A

~ Ή αλλιώς, όταν τα λόγια είναι περιττά. Θαυμάζω τους ανθρώπους που αφήνουν χώρο στη σιωπή.Όχι τη σιωπή που τιμωρεί.  Όχι αυτή τη γνώριμη, παθητικά επιθετική απόσταση που γεμίζει το δωμάτιο και το σώμα με ένταση.  Όχι τη σιωπή που χρησιμοποιείται σαν εργαλείο ελέγχου και χειρισμού. Την άλλη. Αυτή που εμφανίζεται όταν τα λόγια περισσεύουν. Αυτή που δεν είναι κενό, αλλά πυκνότητα. Ζούμε σε μια εποχή που φοβάται τη σιωπή και όχι την κενότητα. Τη γεμίζει με λέξεις, με εξηγήσεις, με αναλύσεις, με περιεχόμενο. Κενό. Όλο.  Σαν να υπάρχει μια αόρατη υποχρέωση να ειπωθούν τα πάντα. Σαν να πρέπει κάθε συναίσθημα να μεταφραστεί, κάθε εμπειρία να περιγραφεί, κάθε στιγμή να αποκτήσει αφήγηση και όλα αυτά να συμβούν σε συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Δεν λειτουργούν όμως, ευτυχώς, όλα έτσι. Υπάρχουν άνθρωποι και γεγονότα που δεν χωράνε στις λέξεις. Όχι γιατί δεν ξέρουμε πώς να τις χρησιμοποιήσουμε, επειδή όμως η γλώσσα, όσο εξελιγμένη κι αν είναι, έχει όρια. Σκέφτομαι τι γίνεται εκεί πο...

~ Κατανάλωση, μόδα και το «δικαίωμα να έχω» Ή αλλιώς πέτα την Pinko σου. Oooops. Στη σύγχρονη κοινωνία, η κατανάλωση δεν είναι απλώς μια πράξη αγοράς, αλλά μια ξεκάθαρη δήλωση. “Μπορώ να το έχω, άρα μου ανήκει.” “Μου ανήκει, άρα με εκφράζει.” Στην ιστορία έχει καταγραφεί ότι η γυναίκα όντας προέκταση και κτήση του συζύγου, ντυνόταν ανάλογα με το οικονομικό status αυτού, εάν δεν ήταν παντρεμένη αντίστοιχα με το οικονομικό status του πατέρα ή αδερφού. Το σώμα μας πεδίο επίδειξης δύναμης του αρσενικού περίγυρου και το εγώ μας ένδειξη κατοχής τους. Τότε ανηκαμε εκεί. Σήμερα;  Σήμερα ανήκουμε στο χρήμα, όσο και αν παλεύουμε για να μας ανήκει αυτό. Εδώ ακριβώς, υπάρχει ένα κρίσιμο κενό. Το “μπορώ να το αγοράσω” δεν σημαίνει απαραίτητα πως “έχει δημιουργηθεί για εμένα”. Παράλληλα διαπιστώνω ότι έχουμε φύγει από την επιθυμία και έχουμε περάσει στην απαίτηση, παρότι ενήλικα, έλλογα όντα. Η μόδα πάντα δημιουργούσε επιθυμία, κακά τα ψέματα αυτό είναι μέρος της φύσης της και βέβαια είναι λογικ...

 Τι είναι δικαιωματισμός; Ο όρος «δικαιωματισμός» είναι φορτισμένος συνήθως,δεν έχει ουδέτερη σημασία ούτε όμως και μια αυστηρά επιστημονική ερμηνεία. Χρησιμοποιείται κυρίως στον δημόσιο λόγο και ανάλογα με το ποιος χρησιμοποιεί τη λέξη, αλλά και σε ποια περίσταση, αλλάζει και το νόημά της. Στον πυρήνα της, αναφέρεται στην έμφαση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων είτε ατομικών είτε συλλογικών. Αυτό από μόνο του μόνο αρνητικό δεν είναι. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι θεμέλιο των σύγχρονων δημοκρατικών και πολιτισμένων κοινωνιών. Ο «δικαιωματισμός» όμως δεν είναι αντικειμενικός όρος. Είναι είτε μια υπεράσπιση των δικαιωμάτων είτε μια κριτική σε αυτό που θεωρείται υπερβολή ως προς την "ποσότητα" αυτών που δικαιούμαι χωρίς απαραίτητα να αναλαμβάνω ευθύνη ή να εχω ανταποδοτική επιθυμία.  Το νόημά της λέξης εξαρτάται πάντα από το πλαίσιο, τον ομιλητή και φυσικά την πρόθεση. Ας δούμε πώς υπάρχει ο δικαιωματισμός στη μόδα και τη σύγχρονη κουλτούρα. Αν δούμε τη μόδα ως κοινωνικό καθρέφτη, τότε ...

 ~Από την ανθρώπινη ευφυΐα και την αγάπη, μέχρι την τεχνολογία και το AI, μια σκέψη για το πού πραγματικά βρίσκεται η δύναμή μας.  Δεν έχω τίποτα καλύτερο από το να εκπλήσσομαι από τον άνθρωπο, από τον τρόπο που σκέφτεται, από τις ιδέες του. Από τη δυνατότητά του να δημιουργεί, να εξελίσσεται, να μεταμορφώνεται. Και αυτή η έκπληξη δεν είναι στιγμιαία. Είναι διαρκής. Παρατηρώ τους μαθητές μου και βλέπω κάτι πολύ περισσότερο από μαθητές. Βλέπω συναδέλφους σε εξέλιξη. Δεν περιμένω να αποδείξουν κάτι για να τους θαυμάσω, ο θαυμασμός υπάρχει εξ αρχής. Κάθε ιδέα τους, κάθε σκίτσο, κάθε σκέψη, είναι μια μικρή γιορτή και παράλληλα νίκη. Γιατί εκεί, μέσα σε αυτή την ατελή, αυθεντική προσπάθεια, γεννιέται κάτι. Σκέφτομαι τους φίλους μου...Τους θαυμάζω γιατί τους αγαπώ και τους αγαπώ γιατί τους θαυμάζω. Σε μια εποχή που η καλοσύνη μοιάζει με υπέρβαση, το να είσαι καλός άνθρωπος είναι σχεδόν ηρωική πράξη. Τους θαυμάζω όταν δίνουν. Όταν δημιουργούν. Όταν βάζουν όρια και προστατεύουν τον εα...

 ~Γιατί η γυναίκα παραμένει τρίτη σε έναν χώρο που την αφορά περισσότερο από όλους. Γιατί στη μόδα συμβαίνει κάτι παράδοξο,                  η γυναίκα είναι το κέντρο του προϊόντος, αλλά όχι πάντα το κέντρο της εξουσίας. Αν το δούμε με όρους επιρροής, αφήγησης και “ποιος ορίζει τι είναι μόδα”: ~ο straight άνδρας - ιστορικά, ιδιοκτήτης/δημιουργός/κριτής ~ο gay άνδρας - δημιουργός/αισθητικός διαμορφωτής Throwback - Ιστορική βάση εξουσίας Η μόδα, ως βιομηχανία, χτίστηκε σε πατριαρχικά πλαίσια. Οι μεγάλοι οίκοι για παράδειγμα, ιδρύθηκαν από άνδρες, χρηματοδοτήθηκαν από άνδρες και διοικούνται (σε μεγάλο βαθμό ακόμη) από άνδρες. Η δομή της εξουσίας, βλέπετε, δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο η εικόνα μας. Η γυναίκα είναι καταναλώτρια, είναι μούσα, είναι αποδέκτης της κατάστασης, χωρις αυτό να είναι απόλυτο , αλλά σίγουρα είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Και είναι εντυπωσιακό ιδιαίτερα, επειδή ειναι ένας χώρος που αφορά άμεσα το γυναικείο σώμα ...

 ~Αρχιτεκτονική, αισθητική και νευρολογία. Πώς ο κόσμος που βλέπουμε γίνεται ο κόσμος που είμαστε. Από μικρή είχα ερωτήματα, δεν τα εξέφραζα, έψαχνα να διαβάσω τις απαντήσεις γύρω μου. Έβλεπα ένα κτίριο και δεν μου ασκούσε θετική επιρροή· το ένιωθα ακαλαίσθητο. "Μα αν είναι ακαλαίσθητο, τότε γιατί υπάρχουν τόσα πολλά σαν κι αυτό;" αναρωτιόμουν μέσα στο κεφάλι μου. Άλλοτε αναρωτιόμουν για τις υφές , "μα δεν είναι κατάλληλες." διαπίστωνα χωρίς να ξέρω καν τι εννοώ. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαπίστωση, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι όχι μόνο για το τι βλέπω, αλλά για το, γιατί το βλέπω έτσι. Ίσως να ήταν κάπως ανορθόδοξο για ένα παιδί δέκα χρονών που έπρεπε να διαβάζει αγγλικά, μαθηματικά και γλώσσα, να διαβάζει το περιβάλλον του. Και χρόνια μετά, συνειδητοποιώ κάτι που δεν μου είχε πει κανείς τότε ξεκάθαρα, ο χώρος δεν είναι ουδέτερος. Μας διαμορφώνει. Η αρχιτεκτονική δεν είναι απλώς το περίβλημα της ζωής μας. Είναι ένας αόρατος μηχανισμός που επηρεάζει το πώς αισθανό...

 ~Από τον κορσέ της εξουσίας και του περιορισμού μέχρι τα social media,η πιο αποκαλυπτική τάση της μόδας είναι πάντα εδώ. Ας είμαστε ειλικρινείς: κάποτε το να φαίνεται το εσώρουχό σου ήταν είτε ατύχημα είτε σκάνδαλο. Σήμερα; Είναι styling choice και πολιτική πράξη και μάλιστα από τις πιο συνειδητές. Το underwear as outerwear, το εσώρουχο σαν εξώρουχο δηλαδή, δεν είναι απλώς μια τάση.  Είναι μια μικρή επανάσταση ντυμένη με δαντέλα, σατέν και διαφάνειες και όπως κάθε καλή επανάσταση, ξεκίνησε με λίγο σοκ, λίγο θράσος και πολύ στιλ. Το σημείο που άλλαξε το παιχνίδι δεν ήταν απλώς iconic, "έσκασε" λες και ήταν αριστοτεχνικά προγραμματισμένο για εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μέσα στην ιστορία του ρούχου. Ο Jean Paul Gaultier, στο show του, Spring/Summer 1990, παρουσίασε τον θρυλικό κορσέ με τους κωνικούς cups και μετά ήρθε η Madonna και τον φόρεσε στη σκηνή. Game over. Ο κορσές έπαψε να είναι σύμβολο καταπίεσης και έγινε σύμβολο δύναμης. Όχι κάτι που “σε περιορίζει”, αλλά ...

 ~Η πιο βραβευμένη costume designer στην ιστορία του κινηματογράφου δεν έντυσε απλώς χαρακτήρες ,τους διαμόρφωσε. Υπάρχουν άνθρωποι στη μόδα που δημιουργούν ρούχα και υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν εικόνες που μένουν στην ιστορία. Η Edith Head ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Βέβαια εδώ πρέπει να προσθέσω πως είναι διαφορετική η προσέγγιση ενός σχεδιαστή μόδας για τη δημιουργία συλλογών και είναι διαφορετική η προσέγγιση για την παραγωγή κουστουμιών. Εντάσσονται στην ενδυματολογία αλλά είναι διαφορετικά επαγγέλματα και χρειάζεται εξειδίκευση. Πάμε παρακάτω... Με οκτώ Όσκαρ, αν θυμάμαι σωστά, είναι η πιο βραβευμένη γυναίκα στην ιστορία των Academy Awards και όχι τυχαία. Η  Edith Head δεν σχεδίαζε απλώς κοστούμια, “διάβαζε” χαρακτήρες, καταλάβαινε ηθοποιούς, φίλτραρε χρονικές περιόδους, μετέφερε συναισθήματα,μετέφραζε σενάρια σε εικόνα. Η Head βραβεύτηκε για εμβληματικές παραγωγές, όπως: •The Heiress •Samson and Delilah •All About Eve •A Place in the Sun •Roman Holiday ...

 ~Όταν η άνεση συναντά την επιθυμία. Κάποτε, το luxury είχε πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο, υπήρχαν συγκεκριμένες προδιαγραφές ώστε σε ένα προϊόν ή υπηρεσία να αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός. Ήταν η υψηλή ραπτική, τα σπάνια υλικά, η δεξιοτεχνία, η απόσταση από το “καθημερινό”, το συνηθισμένο, αυτό που συναντάς σε μια βόλτα. Ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να έχουν οι πολλοί. Το streetwear, από την άλλη, γεννήθηκε ακριβώς στο αντίθετο άκρο. Στους δρόμους, στη βόλτα, στο γκέτο. Στην κουλτούρα της νεολαίας. Στην ανάγκη για έκφραση χωρίς όριο , χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς άδεια. Και όμως σήμερα αυτά τα δύο άκρα συναντιούνται. Η ερώτηση όμως δεν είναι πια αν το streetwear μπορεί να είναι luxury. Η ερώτηση είναι, ρλτι σημαίνει luxury σήμερα; Γιατί το luxury έχει ήδη αλλάξει, επειδή η κοινωνία έχει αλλάξει, επειδή οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Δεν αφορά μόνο το υλικό, την τεχνική, την τιμή. Αφορά για παράδειγμα την ταυτότητα,την επιθυμία, τη σπανιότητα (όχι πάντα υλική, αλλά πολιτισμική). Το streetwea...

 ~Ο φόβος του δημιουργού, η ανάγκη να είσαι “αρκετός” και η αλήθεια που κανείς δεν μας είπε εγκαίρως. Παρατηρώ τους μαθητές μου, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Βλέπω σε αυτούς κάτι πολύ γνώριμο. Όχι απλώς νεανικότητα ή ενθουσιασμό. Βλέπω τον φόβο. Το εσωτερικό μάγκωμα πριν ξεκινήσεις. Την αμφιβολία πριν εκτεθείς. Την ανάγκη να είναι όλα σωστά , από την πρώτη φορά. Την αντίφαση του, ήρθα να μάθω αλλά είναι κακό που δεν ξέρω. Και κάπου εκεί, βλέπω και εμένα, είκοσι χρόνια πριν. Απίστευτο μου φαίνεται... Πάμε παρακάτω, κανείς δεν μας έμαθε πραγματικά τι σημαίνει δημιουργία. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθούμε σε ένα γενικό πλαίσιο, πώς φτιάχνουμε τους δικούς μας κανόνες. Μας έμαθαν να πετυχαίνουμε. (Κάνεις δεν ξέρει τι) Να αποφεύγουμε το λάθος. Να κινούμαστε μέσα σε “σωστές” προδιαγραφές. Αλλά η δημιουργία δεν υπακούει σε προδιαγραφές. Δεν είναι αναπαραγωγή. Είναι καθαρή, γέννηση. Και κάθε γέννηση εμπεριέχει πόνο, αβεβαιότητα και χάος.  Ο μεγαλύτερος φόβος εδώ δεν είναι ότι θα...

 ~Το  luxury μπορεί να κατεβαίνει στο δρόμο, όμως δεν κατεβαίνει επίπεδο. Επιπλέον αποκαλύπτει ποιοι είμαστε. Η μόδα σήμερα κινείται ανάμεσα στο luxury και το street και πράγματι, αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για τα ίδια τα ρούχα μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταυτότητα δεν είναι μονοδιάστατη, μπορεί να εκφραστεί με απενοχοποίηση και ποικιλία. Θέλουμε άνεση αλλά και κύρος, αυθεντικότητα αλλά κυνηγάμε και το trend.  Το streetwear λοιπόν μας έφερε τη δημοκρατία της έκφρασης, ενώ το luxury συνεχίζει να φέρει το βάρος της επιλεκτικής επιθυμίας και της υπέρμετρης αξίας. Το υβρίδιο αυτών των δύο δεν είναι απλά μια τάση , είναι ένα φαινόμενο, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που δεν θέλει πια να επιλέξει ένα από τα δύο , αλλά επιθυμεί να τα συνδυάσει. Η εικόνα του Virgil Abloh είναι μια τεράστια δήλωση αυτής της συνθήκης. Το varsity jacket με τα έντονα λογότυπα συνδυασμένο με ένα tartan στοιχείο που παραπέμπει σε παράδοση, ενώ τα sneakers και το καπέλο δημιουργούν το κα...

 ~Όλα όσα λέμε χωρίς να μιλάμε και όλα όσα αφήνουμε πίσω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η μόδα δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία συστήνει τον εαυτό της. Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό, τα ρούχα αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Δεν είναι μόνο έκφραση. Είναι, πρώτα απ’ όλα, ιστορικό τεκμήριο. Μπορείς να “διαβάσεις” μια εποχή μέσα από τα ρούχα της, την οικονομική της κατάσταση, τη θέση της γυναίκας, την έννοια της εξουσίας, το οικολογικό της αποτύπωμα, ακόμη και τους φόβους ή τις επιθυμίες της Τα ρούχα είναι πραγματικά αρχεία πολιτισμού και κουλτούρας. Υφασμάτινα ντοκουμέντα μιας εποχής που πέρασε ή που συμβαίνει τώρα. Είναι επίσης ένας μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Δηλαδή δεν χρειάζεται να αρθρώσουμε κάποια λέξη, έχουμε "πει" τα πάντα, πριν καν μιλήσουμε. Πώς; Με τη σιλουέτα (τον όγκο, σχήμα). Με τα χρώματα. Με την επιλογή να ακολουθήσεις ή να αγνοήσεις  ένα trend. Και αυτά τα μηνύματα που συνεχώς στέλνουμε και λαμβάνουμε μέσα σε μι...

 ~Όχι ως απλή εικόνα, αποτέλεσμα αναπαραγωγής προτύπων, αλλά ως πράξη και στάση ζωής βαθιά ριζωμένη στη μοναδικότητα του ατόμου. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.» Μια φράση που αποδίδεται στον Fyodor Dostoevsky και που για χρόνια επιστρέφει στο μυαλό μου σαν ερώτηση και σαν απάντηση παράλληλα. Τι εννοούσε άραγε; Μια ρομαντική σωτηρία; Έναν κόσμο πιο φωτεινό επειδή είναι επιφανειακά πιο όμορφος, ή μήπως κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σιωπηλό, οριακά ανεπαίσθητο; Ίσως η ομορφιά που εννοούσε να μην έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε ως “όμορφο”. Αναφερόμενος οχι στο πρόσωπο, ούτε το σώμα, ούτε την εικόνα. Αλλά σε κάτι άλλο. Κάτι που δεν φαίνεται πάντα, αλλά υπάρχει πάντα, παντού. Στη φροντίδα με την οποία δίνεις ένα ποτήρι νερό, στη σύνεση με την οποία εκφέρεις τον λόγο. Στον τρόπο που σέβεσαι τον άλλον, ακόμη και όταν δεν σε βλέπει κανείς. Στην επιλογή να είσαι παρών και να μην πληγώσεις ενώ μπορείς. Στην επιλογή να συγκρατήσεις τη σκληρότητα, ακόμη κι αν σου είναι εύκ...

~ Πώς το ανδρικό σχεδιαστικό βλέμμα και το ανδρικό ένδυμα έγιναν εργαλεία μέσα από τα οποία οι γυναίκες κατέλαβαν χώρο στη νεότερη κοινωνική ιστορία. Η ιστορία της μόδας δεν είναι μόνο ιστορία αισθητικής. Είναι ιστορία εξουσίας, όπως και πολλά άλλα στη ζωή. Και λίγα ρούχα το αποδεικνύουν αυτό τόσο καθαρά όσο το ανδρικό ένδυμα όταν φορέθηκε από γυναίκες. Για αιώνες, η γυναικεία εμφάνιση είχε έναν σαφή κοινωνικό ρόλο,να α υπογραμμίζει τη θηλυκότητα, τη χάρη, την κομψότητα , αλλά και την κοινωνική θέση μιας οικογένειας. Το ανδρικό ένδυμα, αντίθετα, εξέφραζε κάτι άλλο, εξουσία, δράση, δημόσιο χώρο, επαγγελματική ταυτότητα. Με άλλα λόγια, ο άνδρας ντυνόταν για να δρα, ενώ η γυναίκα ντυνόταν για να παρουσιάζεται. Κάπου εκεί αρχίζει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επαναστάσεις στη νεότερη ιστορία της μόδας. Το παντελόνι δεν ήταν πάντα αυτονόητο για τις γυναίκες. Στην Ευρώπη και την Αμερική του 19ου αιώνα, η χρήση του θεωρούνταν σχεδόν κοινωνική πρόκληση. Οι γυναίκες που το φορούσαν συχνά αντιμε...

 ~Πριν το sustainable fashion γίνει τάση, οι γυναίκες της γειτονιάς το ζούσαν καθημερινά με προίκες, δαντέλες, μοδιστράδικα και ρούχα φτιαγμένα για να αντέχουν μια ζωή. Σήμερα μιλάμε πολύ για sustainable fashion, για οικολογική κατανάλωση, για slow fashion, για κυκλική οικονομία της μόδας. Ακαταλαβίστικα για πολλούς και είναι λογικό, θα εξηγήσω παρακάτω. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες αγγλικές λέξεις λοιπόν, σκέφτομαι κάτι απλό: οι γιαγιάδες μας το έκαναν ήδη. Δε χρειάζονταν συνέδρια, hashtags και παρουσιάσεις power point. Απλώς το έκαναν γιατί αυτό ήταν το life style τους ή στα ελληνικά ο τρόπος ζωής τους, η ζωή τότε ήταν πιο αργή και πιο απλή. Για πολλές γενιές γυναικών στην Ελλάδα, η προίκα δεν ήταν μόνο κοινωνικό έθιμο(εδώ βέβαια ανοίγει ένα τεράστιο κοινωνικό θέμα προς συζήτηση,αλλά το κρατάω για μια άλλη φορά και εστιάζω στην τέχνη.).  Ήταν και μια ολόκληρη αισθητική φιλοσοφία. Σεντόνια κεντημένα στο χέρι. Τραπεζομάντηλα με δαντέλες. Πετσέτες που περνούσα...

 ~Τι σημαίνει πραγματικά Haute Couture, ποιοι οίκοι τη δημιουργούν σήμερα και γιατί ένα ένδυμα μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι!; Πάμε να ξεκινήσουμε! Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται με ευκολία και συχνά χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνουν. Μία από αυτές είναι η υψηλή ραπτική ή αλλιώς Haute Couture. Τη βλέπουμε σε επιδείξεις, σε κόκκινα χαλιά, σε μουσεία, σε περιοδικά μόδας. Συχνά όμως χρησιμοποιείται σαν γενικός όρος για οτιδήποτε φαίνεται εντυπωσιακό ή υπερπολυτελές. Στην πραγματικότητα, η υψηλή ραπτική (Haute Couture) δεν είναι απλώς κάποιο συγκεκριμένο στυλ ή ύφος. Είναι όμως , αρχικά ένας αυστηρά προστατευμένος θεσμός. Και όπως κάθε θεσμός, έχει συγκεκριμένους κανόνες. Ο όρος Haute Couture γεννήθηκε στο Παρίσι τον 19ο αιώνα και συνδέεται με τον σχεδιαστή Charles Frederick Worth, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος που παρουσίασε συλλογές ρούχων, σχεδιασμένες και επιμελειμένες από έναν δημιουργό με προσωπικό όραμα,και όχι απλώς ραμμένες για πελάτες...

 ~Η υψηλή ραπτική κατεβαίνει στον δρόμο  και η μόδα κρατάει την ανάσα της. Και εκεί που λες: σήμερα θα τεμπελιάσει και το μυαλό μου (τι καλά) Τσακ... Σκάει η πληροφορία. Ας το πάρω από την αρχή. Χθες, στο μάθημα, μιλούσαμε με τους σπουδαστές για τον John Galliano. Και τι να πεις για τον Galliano; Μιλήσαμε για την απουσία του μετά το σκάνδαλο. Για την αποθεραπεία του. Για τη διαδρομή του από τον οίκο Dior μέχρι την επαναφορά του στη μόδα. Και κυρίως για κάτι που δύσκολα ορίζεται: τη διάνοιά του. Ίσως , και δεν είναι υπερβολή, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της γενιάς του. Από αυτούς που δεν περιγράφονται εύκολα. Που σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η γλώσσα δεν επαρκεί και πιθανώς να πρέπει να φτιάξουμε νέες λέξεις για να περιγράψουμε το έργο του και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Και ενώ όλα αυτά είναι ακόμη “φρέσκα”, στον απόηχο τους, έρχεται η είδηση: Διετής συνεργασία ανάμεσα στη Zara και τον John Galliano. Και εκεί κάπου, η μόδα και όσοι την μελετο...

 ~Γιατί δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική για να είναι ουσιαστική. Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη.(δήλωση) Και για χρόνια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γεμάτη, παραγωγική, αποδοτική, “σωστή”. Ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής , πιο ήσυχη, πιο αργή, πιο ανθρώπινη. Μια πλευρά που δεν μετριέται σε χρήμα ,λίστες,  και επιτεύγματα. Σκεφτόμουν ότι “πρέπει” να γράψω κάτι σήμερα. Και μετά θυμήθηκα κάτι απλό: εδώ είναι blog, όχι social media. Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εδώ μπορείς απλώς να υπάρξεις, να μοιραστείς. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μάθω κάτι που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: να παίρνω τον χρόνο μου χωρίς ενοχή. (Με έμφαση στην ενοχή παιδιά). Χωρίς το διαρκές “πρέπει”. Πρέπει να βγω. Πρέπει να κάνω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει γιατί αλλιώς... Και σήμερα απαντώ, γιατί αλλιώς θα ζήσω μια διαφορετική ζωή από κάποιον άλλον και αυτό δεν είναι ...

~ Κομψότητα, τεχνική αρτιότητα και… μια "μικρή" κρίση φαντασίας. Δευτέρα νωρίς το πρωί. Καφές στο χέρι. Ανοίγω φωτογραφίες από το κόκκινο χαλί των Academy Awards και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ύποπτη συχνότητα: Έχω ξαναδεί αυτά τα φορέματα. Έχω ξαναδεί τις ίδιες σιλουέτες, τα ίδια κοσμήματα, τα ίδια μαλλιά. Όχι ακριβώς τα ίδια, φυσικά αλλά καταλαβαίνετε... Τα υλικά είναι υπέροχα, η κατασκευή αψεγάδιαστη, τα κοσμήματα αστραφτερά. Αλλά η αίσθηση είναι γνώριμη. Σαν να βλέπεις μια ταινία που ξέρεις ήδη το τέλος της. Η αλήθεια είναι ότι στο κόκκινο χαλί σήμερα κυριαρχεί κάτι που θα ονόμαζα: η ασφαλής πολυτέλεια. Κάποτε (σαν θεία Ανατολή που είμαι) το κόκκινο χαλί ήταν χώρος πειραματισμού. Σήμερα είναι κυρίως branding. Σαν χρηματιστηριακή μετοχή μόδας. Οι μεγάλοι οίκοι όπως ο Louis Vuitton, ο Dior ή ο Givenchy δεν ντύνουν απλώς μια ηθοποιό. Επενδύουν σε μια εικόνα που θα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγα λεπτά. Το αποτέλεσμ...