civil.A

 ~Ή αλλιώς, γιατί ένα ζευγάρι παπούτσια δεν είναι ποτέ απλώς ένα ζευγάρι παπούτσια. Το τελευταίο επεισόδιο του θρυλικού Sex and the City, προβλήθηκε το 2004. Από τότε έχουν περάσει... 22 ολόκληρα χρόνια και πριν γράψω τον αριθμό έκανα προσθαφαιρέσεις στο κεφάλι μου ένα ολόκληρο δεκάλεπτο μιας και μου φαίνεται αδιανόητο. Τα χρόνια πέρασαν, οι πρωταγωνίστριες μεγάλωσαν, εγώ παρέμεινα ίδια και απαράλλαχτη και η παρακαταθήκη έμεινε απείραχτη. Η σειρά αυτή δημιουργήθηκε για να απενοχοποίησει κάθε έκφανση της γυναικείας φύσης και ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία μεγάλο μέρος της ζωής μας είναι η κατανάλωση. Δεν θα συζητήσουμε τώρα όλα τα σύνδρομα που έχουμε και ψωνίζουμε σαν να τελειώνει η ζωή μας. Συνεχίζω... Κάποτε η Carrie Bradshaw έγραψε το περίφημο “A Woman’s Right to Shoes” στο σύμπαν του Sex and the City και, ειλικρινά, λίγα κείμενα κατάφεραν να εξηγήσουν τόσο απλά κάτι που οι περισσότερες γυναίκες ήδη ήξεραν χωρίς να μπορούν πάντα να το διατυπώσουν. Τα παπούτσια δεν είναι απλώς παπούτ...

 ~ Κάποια στιγμή, πρέπει να ήμουν στην τετάρτη Δημοτικού αν θυμάμαι καλά, η μαμά μου, μου αγόρασε ένα αμάνικο, λευκό, polo, Lacoste φόρεμα. Από αυτά του τένις, χωρίς όμως το πλισέ στο κάτω μέρος. Εγώ από τότε κομπλεξική με τα μπούτια μου, ενώ το αγάπησα, ζοριστικα πολύ για να το φορέσω. Εννοείται σήμερα μετανοώ πικρά μιας και ήμουν ένα μπουμπουκάκι, χαρά Θεού. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, τόσο η μαμά μου όσο και η γιαγιά μου, με έντυναν σα να ήμουν κάποια άλλη.  Αποι την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι, και πώς να με έντυναν, αφού από μόνη μου γύρναγα σαν το καρναβάλι. Ενώ η γιαγιά μου με έντυνε "Miss Safari" και η μαμά μου "Tennis club". Μόνο ο θείος μου φρόντισε να με ντύνει σωστά, σαν ράπερ, με Timberland μποτάκια, air Jordan, φόρμες Chicago Bulls και τα συναφή. Ακόμα μια ιστορία που αφήνω για μιαν άλλη φορά. Πάμε να πούμε δυο λόγια για τη διαχρονική και κομψή παρουσία της Lacoste. Ο René Lacoste, ένας από τους σημαντικότερους τενίστες της δεκαετίας του 1920, παρατήρησε ότι τ...

~ Η γιαγιά μου, Σοφία Κεχαγιόγλου γεννηθήσα το 1934 αν δεν κάνω λάθος, είχε πάντα μια αισθητική αρχή. "Το ρούχο πρέπει να είναι μεσάτο." Συχνά με κοίταζε και μουρμούριζε, "Σα σακούλι από πατάτες είναι αυτό που φοράς. Μη βάζεις φαρδιά. Να σφίγγει η μέση." Έτσι μεγάλωσα, με το ιδανικό των πεταχτών γοφών και της στενής μέσης, λες και η "κοσμογυρισμενη" γιαγιάκα μου είχε μαθητεύσει δίπλα στο Dior και μου έτρωγε τα αυτιά νύχτα μέρα. Αρκετά με τη γιαγιά πάμε στο μόδιστρο! Το 1947, ο Christian Dior παρουσίασε στο Παρίσι τη συλλογή που έμελλε να αλλάξει ριζικά τη μεταπολεμική μόδα.(Πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή για τη μόδα μετά από κάθε παγκόσμιο πόλεμο) Πάμε παρακάτω...Η δημοσιογράφος Carmel Snow του Harper’s Bazaar την ονόμασε “New Look”, και η ονομασία έμεινε στην ιστορία. Η χαρακτηριστική φούστα αυτής της σιλουέτας ήταν μακριά, πλούσια, με πολύ ύφασμα και έντονη κίνηση, συνδυασμένη με στενή μέση και έντονα τονισμένο μπούστο. Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος είχ...

 ~Ως γνήσια Ξανθιώτισα έχω την προσωπική μου εμπειρία με τις μη αυθεντικές καπαρντίνες Burberry  στο παζάρι τις Ξάνθης, πριν από μία 17ετια σίγουρα, που ήταν μόδα οτιδήποτε Burberry και η μισή Ξάνθη φορούσε fake Burberry σε οποιαδήποτε μορφή και στο δρόμο καλημεριζονταν όλοι, σαν απόγονοι του Βαρδή Βαρδινογιάννη. Θα αφήσω στην άκρη τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία και θα παραθέσω μερικές πληροφορίες για έναν οίκο και ένα προϊόν που συγκαταλέγονται στις διαχρονικές αξίες του χώρου της μόδας. Η καμπαρντίνα της Burberry λοιπόν, το γνωστό σε όλους trench coat, είναι ίσως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και διαχρονικά ενδύματα στην ιστορία της μόδας. Η ιστορία της ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Thomas Burberry δημιούργησε το gabardine (καμπαρντίνα), ένα αδιάβροχο αλλά ελαφρύ ύφασμα που άλλαξε ριζικά την έννοια του outerwear. Ναι, καμπαρντίνα είναι το ύφασμα και όχι το σχέδιο του ενδύματος. Σε μια εποχή όπου τα αδιάβροχα παλτά ήταν βαριά και δύσχρηστα, η νέα αυτή τεχνολογία προσέφ...

~Fast life, χμ... Πώς το ερμηνεύω!;  Ίσως έτσι..."Όταν όλα γίνονται βιαστικά και τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο." Ή αλλιώς, τι χάνεται όταν δεν προλαβαίνουμε να επιθυμούμε και να απολαμβάνουμε. Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν, ναι αυτό το κλισέ. Fast food. Fast fashion. Fast content. Fast σχέσεις. Fast ζωή. Και κάπου μέσα σε αυτή την ταχύτητα, έχουμε αρχίσει εμείς να μπερδεύουμε κάτι πολύ βασικό, οι νεότεροι δεν το γνώρισαν ποτέ για να μπορέσουν να το μπερδέψουν... Τι μπερδεύουμε λοιπόν;! Την πρόσβαση με την εμπειρία. Το ότι μπορείς να έχεις κάτι άμεσα, ο,τι και αν είναι αυτό, δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το νιώσεις, να έχει επίδραση πάνω σου. Το φαγητό έρχεται σε δέκα λεπτά και το καταναλώνεις χωρίς να τα μασήσεις. Το ρούχο σε δύο μέρες και το φοράς πέντε φορές. Η γνωριμία σε ένα app διαρκεί όσο ένας καφές, μια πάστα και ένα πάμε παρακάτω, swipe. Η επιβεβαίωση κρέμεται από ένα like. Όλα είναι στο εδώ και στο τώρα. Χωρίς αναμονή, χωρίς ωρίμανση. Αυτό, στην αρχή, μοιάζει μ...

~Το outlet δεν είναι πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα μετά από πολλά χρόνια καταναλωτικής εμπειρίας. Σκέφτομαι ότι η κατανάλωση, σήμερα, είναι ασθένεια ή ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός. Κατασκευασμένες ανάγκες, δημιουργία επιθυμίας, δημιουργία στόχου προκειμένου να αντέξεις έναν εργασιακό μεσαίωνα. Η μόδα όμως δεν υποφέρει από όλο αυτό το μηχανισμό; Σίγουρα ναι. Σε πολλούς τομείς κιόλας, όμως αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Τι συμβαίνει όταν η μόδα γίνεται υπερβολικά διαθέσιμη; Το σκέφτηκες ποτέ πέρα από το ρόλο του καταναλωτή; Υπάρχει μια παρεξήγηση που επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά σε συζητήσεις που τυχαίνει να είναι παρούσα. "Τα outlets φταίνε." Όχι. Τα outlets δεν δημιούργησαν από μόνα τους κανένα πρόβλημα. Τα outlets είναι το αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος. Είναι σα να λέμε το σύμπτωμα μιας βιομηχανίας που για χρόνια επέκτεινε τον εαυτό της πέρα από κάθε όριο, μη γνωρίζοντας πού να σταματήσει. Η μόδα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, και ειδικά το l...

 Είναι Κυριακή 26 Απριλίου. Ο κολλητός μου προσπαθεί να με ψήσει να φύγουμε για Μιλάνο σε έναν μήνα. Εγώ πίνω το τρίτο ή τέταρτο τσάι για σήμερα και προσπαθώ να ξεχάσω τη δυστυχία του να μην μπορείς να πιεις καφέ. Οι υποχρεώσεις μου, στέλνουν μηνύματα ανά δώδεκα λεπτά, αν και Κυριακή. Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια δήλωση. ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΕΣ.  Είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι πολιτισμός.  Είναι σχεδόν άρθρο στο παγκόσμιο Σύνταγμα. Εγώ έχω ήδη ενημερώσει πως αύριο δεν θα εμφανιστώ στη δουλειά μου και μέσα σε όλα αυτά, το πιο ευχάριστο γεγονός της ημέρας είναι πως ο πυρετός αποφάσισε επιτέλους να κάνει την εμφάνισή του. Ναι ναι, ακριβώς ότι διαβάσατε, "ευχάριστο". Για τρεις μέρες, λόγω πόνου, ανακάλυψα ότι έχω κόκαλα σε σημεία που δεν φανταζόμουν καν πως υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα. Στιγμιαία είπα ένα νοητό αντίο σε όλους όσους αγαπώ. Έπειτα όμως ήρθε ο πυρετός, σαν επιβεβαίωση. Σημαίνει πώς υπάρχει ακόμα οργανισμός και  πως είμαι ζωντ...

 ~Επτά πολύ σημαντικοί σχεδιαστές μόδας των  που διαμόρφωσαν όχι μόνο το αμερικανικό στιλ αλλά και τη διεθνή μόδα. 1. Ralph Lauren Ο αρχιτέκτονας του αμερικανικού ονείρου. Ο Ralph Lauren δεν πούλησε απλώς ρούχα, πούλησε έναν τρόπο ζωής και το κάνει πολύ επιτυχημένα μέχρι σήμερα. Ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 σχεδιάζοντας γραβάτες και το 1967 ίδρυσε το brand Polo. Αντί να ακολουθήσει την ευρωπαϊκή υψηλή ραπτική, δημιούργησε μια αισθητική βασισμένη στην αμερικανική αριστοκρατία, polo shirts, tailored σακάκια, western αναφορές, Ivy League prep style και luxury casualwear. Συνεισφορά:  •καθιέρωση του “American luxury lifestyle”, σύνδεση μόδας και αφήγησης ζωής, •μετατροπή του brand σε πολιτισμικό σύμβολο. Το έργο του βασίστηκε περισσότερο στην επιθυμία του ανήκειν σε μια ομάδα παρά στην τάση. 2. Calvin Klein Ο μινιμαλισμός. Ο Calvin Klein έγινε γνωστός για τη λιτή, καθαρή και σεξουαλικά φορτισμένη αισθητική του. Ίδρυσε το brand το 1968 και ξεχώρισε αρχικά με tailored γυναικεί...

 Η συνεισφορά των Ηνωμένων Πολιτειών στη μόδα δεν είναι απλώς αισθητική, είναι σε τεράστιο βαθμό κοινωνική, βιομηχανική και πολιτισμική. Αν η Γαλλία έδωσε στη μόδα την υψηλή ραπτική και η Ιταλία τη δεξιοτεχνία της κατασκευής, οι ΗΠΑ έδωσαν κάτι διαφορετικό, ας το πούμε λαϊκά έφεραν τη δημοκρατία στο ντύσιμο. Ας τα πιάσουμε όμως ένα ένα, •Η γέννηση του sportswear και του casual ντυσίματος. Η αμερικανική μόδα απομακρύνθηκε νωρίς από την αυστηρή ευρωπαϊκή φόρμα και επένδυσε στη λειτουργικότητα και την πρακτική προσέγγιση του ρούχου. Το ready-to-wear, το sportswear, το denim, το T-shirt, το sweatshirt, τα sneakers ,όλα αυτά δεν ήταν απλώς ρούχα αλλά μια νέα κοινωνική δήλωση, ότι το σώμα πρέπει να κινείται και όχι να περιορίζεται. Το τζιν της Levi Strauss & Co. έγινε ίσως το πιο δημοκρατικό ένδυμα στην ιστορία με την έννοια ότι ένωσε όλες τις κοινωνικές τάξεις και είχαν όλοι πρόσβαση σε αυτό. •Η μαζική παραγωγή και η εμπορευματοποίηση της μόδας. Οι ΗΠΑ μετέτρεψαν τη μόδα από προνόμι...

 Συχνά σκέφτομαι ατάκες που έχω ακούσει σε συζητήσεις ή εχω διαβάσει, ότι η Αμερική σαν ήπειρος αλλά και οι Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής δεν έχουν συμβάλει σημαντικά στο χώρο της μόδας ελλείψει κουλτούρας και πολιτισμού. Σκέφτηκα να το αποδομήσω και μαζί με αυτό ίσως ακυρώσω και ένα κομμάτι του εαυτού μου που καμιά φορά τείνει να το πιστέψει. Ας ξεκινήσουμε και αυτή τη συζήτηση... Πώς λοιπόν, η Λατινική Αμερική και οι μεταναστευτικές κοινότητες διαμόρφωσαν το στιλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν μιλάμε για αμερικανική μόδα, συχνά το μυαλό πηγαίνει στο denim της Levi Strauss & Co., στο prep style του Ralph Lauren, στον μινιμαλισμό του Calvin Klein ή στο glamour του Halston. Η αλήθεια όμως, όπως πάντα για τη μόδα, είναι πιο σύνθετη. Η μόδα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν χτίστηκε μόνο από "Αμερικανούς" σχεδιαστές, ούτε μόνο από luxury brands και πασαρέλες. Χτίστηκε από μετακινήσεις ανθρώπων, πολιτισμών, αναγκών και επιθυμιών. Η αμερικανική μόδα είναι, στην πραγματικότητα, μια μεγάλ...

 Έχεις σκεφτεί πού και πώς παράγονται τα ρούχα γνωστών εταιρειών; Έχεις σκεφτεί ποιοί και σε ποιες συνθήκες εργασίας τα ετοιμάζουν; Πέρα από το γυαλιστερό περιτύλιγμα του marketing, υπάρχουν αλήθειες που επιδεικτικά όλοι αγνοούμε. Δε θα εμβαθύνω σήμερα, επιφυλάσσομαι για μια άλλη φορά. Σήμερα όμως θα παραθέσω πληροφορίες για τη γεωπολιτική της μόδας στην Ευρώπη. Τι εννοούμε με αυτό τον όρο; Όταν μιλάμε για μόδα, συνήθως σκεφτόμαστε πασαρέλες, σχεδιαστές και πολυτελείς οίκους.  Στην πραγματικότητα όμως, η μόδα είναι πολλά επιπλέον πράγματα πέρα από αισθητική, είναι γεωπολιτική, οικονομία, πολιτισμός και εξουσία.  Η Ευρώπη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύνθετης σχέσης, καθώς εδώ η ένδυση δεν λειτουργεί μόνο ως προϊόν αλλά ως τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο. Ο ευρωπαϊκός χάρτης της μόδας δεν δείχνει απλώς πού κατασκευάζονται ρούχα ή πού γίνονται οι επιδείξεις. Αποκαλύπτει ποιος δημιουργεί, ποιος παράγει, ποιος επηρεάζει και τελικά ποιος έχει το δικαί...

 ~Η Μεταμόρφωση του Franz Kafka, βρέθηκε στα χέρια μου πριν περίπου 3-4 μήνες. Ένα αδικαιολόγητα μεγάλο χρονικό διάστημα για να διαβάσω ένα τόσο μικρό βιβλίο.  Οι readers/αναγνώστες θα με καταλάβουν όταν θα γράψω, "δεν ήταν η ώρα του να διαβαστεί". Ίσως έπρεπε μερικά χρόνια νωρίτερα... Τέλος πάντων, και όμως διαβάστηκε παράλληλα με μερικά ακόμα βιβλία. Ήταν ο μόνος τρόπος....Άλλωστε αυτή είναι η φύση της διάσπασης, για να μπορέσω να τελειώσω τον Κάφκα πρέπει να με πλαισιωσω με μερικά βιβλία ακόμα που ίσως, να τα βαριέμαι εξίσου. Έτσι και έγινε. Η πρώτη φορά που διάβασα Κάφκα ήταν 23 χρόνια πρίν, στα 15 μου και αν θυμάμαι καλά ήταν το βιβλίο του "Επιστολή στον πατέρα". Με είχε αγγίξει και τον θαύμασα για τον τρόπο γραφής του. Η Μεταμόρφωση όμως ήταν κάτι διαφορετικό. Βλέπετε είχα έρθει σε επαφή με τον δημιουργό σε πολύ νεαρή ηλικία, είχα ήδη εντυπωσιαστεί σε εκείνη τη φάση της ζωής μου από το έργο του. Κάποιος έβλεπε περίεργα, όπως και εγώ. Κάποιος ένιωθε περίεργα, ό...

~Ακόμα μια αυταπάτη με την οποία ζούμε πολλά χρόνια. Ας δούμε γιατί... Οι συνεργασίες της H&M με μεγάλους σχεδιαστές μόδας δεν είναι απλώς επιτυχημένες capsule collections. Είναι ένα από τα πιο έξυπνα επιχειρηματικά και πολιτισμικά φαινόμενα της σύγχρονης μόδας. Η H&M κατάφερε να δημιουργήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμπορικές συνεργασίες, δημιούργησε την ψευδαίσθηση της προσβάσιμης πολυτέλειας. Η λογική είναι απλή αλλά εξαιρετικά ισχυρή. Ένας οίκος υψηλής μόδας διαθέτει prestige, επιθυμία και συμβολικό κεφάλαιο. Η H&M διαθέτει μαζική προσβασιμότητα, παγκόσμια διανομή και τεράστιο κοινό. Όταν αυτά τα δύο συναντιούνται, γεννιέται ένα προϊόν που δεν πουλά απλώς ρούχα, πουλά εμπειρία, συμμετοχή και φυσικά κοινωνικό status. Για τον σχεδιαστή, τέτοιες συνεργασίες λειτουργούν ως τεράστιο εργαλείο προβολής. Ένα όνομα που μέχρι τότε ανήκε κυρίως στον κόσμο της luxury fashion, ξαφνικά γίνεται αναγνωρίσιμο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν αγοράζουν όλοι Balmain ή couture δημιουργίες, αλ...

~Η βιτρίνα και το σπίτι που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Η εικόνα προς τα έξω δεν είναι ποτέ το πραγματικό πρόβλημα και το πραβμαικόστος το πληρώνουν πάντα οι "δικοί μας". Υπάρχει ένας τρόπος να λειτουργούν οι οικογένειες που τον αναγνωρίζεις αμέσως, είναι αυτό που λέω καμιά φορά τάχα αστειευόμενη, "όλοι στο ίδιο σπίτι μεγαλωσαμε." Δεν έχει να κάνει με αυτά που λένε οι οικογένειες αλλά με αυτά που κρύβουν. Έξω, όλα είναι τακτοποιημένα, τα ρούχα καθαρά, τα χαμόγελα μετρημένα, οι λέξεις προσεκτικές. "Καλημέρα! Πώς είμαστε;". Μια εικόνα που δεν επιτρέπει ερωτηματικά. Μέσα όμως, στους κλειστούς τοίχους, η πραγματικότητα είναι άλλη. Μπορεί να υπάρχουν εντάσεις, φθορά, σιωπές που βαραίνουν περισσότερο και από φωνές. Μπορεί να υπάρχει μια διαρκής αναβολή συζητήσεων, προβλημάτων και λύσεων. Αλλά αυτό δεν φαίνεται προς τα έξω και κυρίως  δεν θεωρείται προτεραιότητα. Γιατί, αναρωτιέμαι πάντα. Γιατί; Γιατί οι "μέσα" θεωρούνται δεδομένοι, εκεί καταλήγω. ...

 ~Ή όπως λέμε αλλιώς, αυτό που βλέπεις δεν είναι αυτό που νομίζεις... Κάποιες φορές νιώθω λίγο άβολα όταν το λέω, σαν να χαλάω κάτι είναι, “Αυτό που βλέπετε στα social δεν είναι μόδα.” λέω στους σπουδαστές μου. Και με κοιτάνε, όχι πάντα με αντίδραση αλλά με απορία, γιατί για αυτούς, αυτό είναι η μόδα. Το Scroll, τα Outfits, τα Hauls. Οι τάσεις που πρέπει να δοκιμάσεις  και τα must-have κομμάτια, οι 3 τρόποι να φορέσεις κάτι, και κάπου εκεί, παίρνω μια μικρή ανάσα πριν συνεχίσω, αφού πρώτα θυμηθώ τη σούπερ Κατερίνα και μετέπειτα το cosmopolitan.  Πήρα την ανάσα μου όχι γιατί δεν ξέρω τι να πω, αλλά γιατί ξέρω ότι θα ακουστεί σκληρό. Αλλά... Αυτό που βλέπετε δεν είναι μόδα. Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν είναι. Είναι το εμπόριο της εικόνας της; Ναι. Και όχι, δεν το λέω αφ’ υψηλού, δεν το απαξιώνω, το λέω με μια μικρή δόση λύπης. Γιατί η μόδα, όταν τη ζήσεις από μέσα, δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που έχουμε για αυτή. Η μόδα δεν ξεκινά από το "τι θα φορεθεί" έτσι γενικά και αδι...

 ~Ρήξη με τη Μεγάλη Ανδρική Αποποίηση. Ξεκινάμε με ερώτηση.  "Γιατί Ανατολή σχολιάζεις πάντα το ρούχο σαν αποτέλεσμα κοινωνικών συνθηκών;" Μα φυσικά γιατί το ρούχο δεν γεννιέται στην ντουλάπα, αλλά μέσα στην κοινωνία μέσα από τις διαφορετικές αναγκες που προκύπτουν.Κουβαλά εποχή, κοινωνική τάξη(όσο και αν δεν μας αρέσει), οικονομικό στάτους,εξουσία ,επιθυμία και πολλά πολλά ακόμα· γι’ αυτό δεν το βλέπω ως αντικείμενο, αλλά ως κοινωνικό αποτέλεσμα. Έτσι αντιμετωπίζω (εγώ και ολόκληρη η ενδυματολογία) τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξαν τα φύλα και τα κοινωνικά στερεότυπα στο σχηματισμό της μόδας κάθε εποχή. Έτσι θα αντιμετωπίσω και το σημερινό μας θέμα. Άνδρες λοιπόν και μόδα.Η επιστροφή τους στην έκφραση είναι απελευθέρωση ή απλώς ένας νέος ρόλος για τον οποίο μαθητεύουν χρόνια; Η ιστορία της μόδας δεν είναι μόνο ιστορία ρούχων, είναι ιστορία των ανθρωπίνων επιλογών και μερικές από τις πιο καθοριστικές επιλογές δεν αφορούν το τι φορέθηκε, αφορούν το τι εγκαταλείφθηκε. Η "Με...

~Ο κορσές. Σύμβολο περιορισμού τότε, σήμερα εργαλείο επιλογής και ένα δυνατό και πάντα επίκαιρο ερώτημα, τι σημαίνει τελικά ελευθερία; Λίγα ρούχα κουβαλούν τόσο βάρος, κυριολεκτικά και συμβολικά, όσο ο κορσές. Για πάρα πολλούς αιώνες, ήταν ένα εργαλείο διαμόρφωσης του γυναικείου σώματος. Δεν αποτελούσε επιλογή για τις γυναίκες, αλλά ήταν επιβεβλημένο. Το σώμα της γυναίκας έπρεπε να προσαρμοστεί για να ταιριάξεις και να είναι αρεστό. Έπρεπε να μικρύνει, να περιοριστεί, να χωρέσει σε ένα ιδανικό πρότυπο. Ο κορσές λοιπόν δεν ήταν απλώς ένα ένδυμα, ηταν κάτι σαν μηχανισμός ελέγχου. Μπορούσε να ελέγξει την στάση του σώματος, τις επιτρεπόμενες κινηςσεις ακόμα και το ρυθμο της αναπνοής. Και μετά, μια μέρα απλά εξαφανίστηκε ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Γιατί βλέπετε η ιστορία της μόδας δεν τελειώνει, αντίθετα κάνει κύκλους και μετασχηματίζεται. Έτσι λοιπόν στη δεκαετία του ’80 και ’90, ο Jean Paul Gaultier επανέφερε τον κορσέ, αλλά αυτή τη φορά εντελώς αλλιώς. Οχι πλέον ως εσωτερικό ένδυμα αλλ...

~ Το λευκό πουκάμισο, η ουδετερότητα που έγινε δύναμη και το ερώτημα, μπορεί κάτι το τόσο απλό να είναι επαναστατικό; Μπορεί να κάνει ένα λευκό πουκάμισο τη διαφορά; Η ιστορία της μόδας δεν αφορά πάντα την υπερβολή και το δράμα. Δεν έχουν πάντα όλα να κάνουν με τον όγκο και το χρώμα. Μερικές φορές η μόδα αφορά το αυτονόητο που γεννιέται από την ανάγκη για πρακτικότητα και ρεαλισμό.  Είναι αυτό λιγότερο σημαντικό; Όχι δεν είναι. Είναι λιγότερο μόδα; Όχι δεν είναι. Είναι λιγότερο επιδραστικό; Όχι δεν είναι. Το λευκό πουκάμισο είναι ένα από τα πιο απλά ρούχα που υπάρχουν και όμως, δεν ήταν ποτέ ουδέτερο. Για χρόνια, ανήκε αποκλειστικά στο ανδρικό κοινό. Ήταν σύμβολο καθαρότητας, τάξης, πειθαρχίας, ηταν κάτι σαν στολή και συνεχίζει βέβαια. Η γυναίκα μπορούσε να το φορέσει αλλά όχι σαν κάτι δικό της, περισσότερο έμοιαζε με δανεισμό από την αντρική ντουλάπα. Η μετατόπιση δεν έγινε απότομα, από τη μια στιγμή στην άλλη, εγινε μέσα από εικόνες, μέσα από γυναίκες που το φόρεσαν αλλιώς. Με χα...

~Το παντελόνι στη γυναικεία γκαρνταρόμπα. Ήταν δεδομένη η ύπαρξη του; Δεν θα το έλεγα... Ήταν σαν είσοδος σε έναν απαγορευμένο, ανδρικό χώρο και το ερώτημα δημιουργήθηκε και περιμένει απάντηση, τι σημαίνει σήμερα δύναμη; Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από όμορφα ρούχα, αλλά κάποια από αυτά δεν σχεδιάστηκαν απλώς για να φορεθούν, σχεδιάστηκαν για να περάσουν ένα κοινωνικό όριο. Το παντελόνι είναι ένα από αυτά τα σύμβολα, κοινωνικής διεκδίκησης και γυναικείου αγώνα για κάτι που σήμερα μοιάζει δεδομένο. Για αιώνες, το παντελόνι δεν αποτελούσε επιλογή για τη γυναίκα, αλλά απαγόρευση. Ήταν σύμβολο εξουσίας και δύναμης που ανήκε αποκλειστικά στον άνδρα. Βέβαια εδώ να προσθέσω ότι η μεγάλη αλλαγή ξεκίνησε και εδραιώθηκε με τους δύο παγκόσμιους πολέμους, ώπου οι άνδρες πολεμούσαν και οι γυναίκες μένοντας πίσω έπρεπε να εργαστούν στις τότε λεγόμενες ανδρικές θέσεις εργασίας. Αυτό γέννησε την ανάγκη για πρακτικότητα στην καθημερινότητα. Ας συνεχίσουμε όμως στην κανονική ροή μας... Η γυναίκα μπ...

 ~Υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από την απερισκεψία της νιότης και όσο μεγαλώνω το διακρίνω καλύτερα. Υπάρχει η βεβαιότητα των "ώριμων" και είναι δολοφονική.  Με αφορμή τον θάνατο της νεαρής, ξεχύθηκε πάλι εκείνο το γνώριμο κύμα. Οι σωστοί, οι καθαροί, οι συνετοί, οι "εγώ δεν θα το έκανα ποτέ", άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας. Και κάπου εκεί, αυτό το κορίτσι (όπως και πολλά άλλα) πεθαίνει δεύτερη φορά. Όχι στην πλατεία, αλλά σε στόματα. Ας το πούμε καθαρά επιτέλους, δεν πέθανε επειδή "έκανε κακές επιλογές". Πέθανε γιατί τρεις ενήλικοι άνδρες την εγκατέλειψαν για να μην έχουν εμπλοκή. Την είδαν να καταρρέει, την μετέφεραν, την άφησαν και έφυγαν. Είχαν πλήρη διαύγεια να καθαρίσουν το χώρο, όμως όχι να την μεταφέρουν στα επείγοντα. Δεν την πήγαν στο νοσοκομείο, ούτε κάλεσαν βοήθεια, δεν έμειναν και αυτό φυσικά δεν είναι "πανικός", ούτε είναι "λάθος στιγμής". Είναι απόφαση και στάση ζωής. Είναι ένας χαρακτήρας που λέει "δεν με νοιάζει...

 ~A manifesto for women who are done explaining themselves. Δεν είμαστε εδώ για να ντυθούμε,είμαστε όμως εδώ για να σταθούμε μέσα σε ένα περιβάλλον, μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων. Αν υπήρχε ένα μανιφέστο για το all signal, no noise, θα ξεκινούσε ακριβώς έτσι. Τι σημαίνει όμως αυτή η φράση; Στη μόδα, το “all signal, no noise” σημαίνει ότι ένα ρούχο, ένα look ή και ένα brand επικοινωνεί ξεκάθαρα την ταυτότητά του χωρίς περιττά στοιχεία. Το “signal” είναι αυτό που θέλεις πραγματικά να πεις, η αισθητική, η πρόθεση, το attitude, η ποιότητα, η σιλουέτα. Το “noise” είναι ό,τι αποσπά, τα υπερβολικά trends, πολλά λογότυπα, περιττές λεπτομέρειες, styling που μοιάζει να φωνάζει χωρίς λόγο. Άρα ένα “all signal, no noise” look μπορεί να είναι για παράδειγμα, πολύ καθαρές γραμμές, λίγα αλλά σωστά κομμάτια,έντονη ταυτότητα χωρίς υπερβολή, ρούχα που “μιλούν” μέσα από την υφή, την εφαρμογή και όχι επειδή προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με στολίδια κλπ λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, ένα μαύρο oversized π...