~Το γυναικείο σώμα δεν χρειάζεται καμία αιτιολογία η επεξήγηση, επειδή είναι ορατό, επειδή απλά υπάρχει.
Μέσα στους αιώνες το γυναικείο σώμα υπήρξε -και υπάρχει ακόμη και σήμερα, ας μην γελιόμαστε -πεδίο απόψεων, συμβολισμών και μεγάλων μαχών. Ένα πεδίο έκφρασης άλλων,πολύ συχνά, πέρα από τις ίδιες τις γυναίκες.
Άντρες, κοινωνίες, θρησκείες, θεσμοί, πολιτικές εξουσίες και ολόκληροι πολιτισμοί αποφάσισαν τι επιτρέπεται να φαίνεται, τι πρέπει να καλύπτεται, τι θεωρείται όμορφο, τι είναι σεμνό, τι είναι επιθυμητό και, κυρίως, ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά γι' αυτό.
Μάντεψε φιλτατε και φιλτατη...
Μέχρι σήμερα οι ίδιες οι γυναίκες δεν μπορούσαν να μιλήσουν για το σώμα τους χωρίς να κριθούν ποικιλοτρόπως.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα όμως που συμβαίνουν στη σύγχρονη εποχή μας, οι γυναίκες αρχίζουν, αργά αλλά σταθερά, να κατακτούν την αποκλειστικότητα της δικής τους αποκλειστικής ερμηνείας για το σώμα τους και τις ανάγκες του.
Φέρουν οι ίδιες -και μόνο οι ίδιες -άποψη για το τι συμβαίνει σε αυτό το σώμα. Το προσδιορίζουν όπως επιθυμούν, το κατοικούν οι ίδιες και να αποφασίζουν οι ίδιες τι θέλουν να κάνουν με αυτό.
Γιατί ακόμα το συζητάμε και το εξηγούμε; Μα δεν ήταν και ακόμα δεν είναι μια αυτονόητη ελευθερία.
Οι γυναίκες δεν γεννιόμαστε με τις ίδιες ελευθερίες και προνόμια με τα οποία γεννιούνται οι άντρες μέσα στην κοινωνία.
Και για αιώνες το γυναικείο σώμα κουβαλούσε πάνω του συμβολισμούς που του επέβαλλαν όλοι οι άλλοι.
Ήταν πάντα το σώμα της γονιμότητας, το σώμα της μητρότητας, τοσώμα που συνέχιζε τη ζωή στον πλανήτη.
Στις αρχαίες κοινωνίες εμφανίζεται ως σύμβολο γονιμότητας και αφθονίας, αλλά ταυτόχρονα ως σώμα που έπρεπε να ενταχθεί και σε έναν συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο.
Με την έλευση και την εδραίωση μεγάλων θρησκευτικών και κοινωνικών συστημάτων, τμήματα του γυναικείου σώματος καλύφθηκαν οριακά με την πρόθεση να εξαφανιστούν, οριοθετήθηκαν, δαιμονοποιήθηκαν και φορτίστηκαν με έννοιες όπως η σεμνότητα, η αγνότητα και η αμαρτία.
Το γυναικείο σώμα έφερε πάνω του την ευθύνη της οικογενειακής τιμής.
Η έμμηνος ρύση, η σεξουαλικότητα, η εγκυμοσύνη, ο τοκετός, η γαλουχία - όλα εκείνα που κάνουν το γυναικείο σώμα ένα σώμα που μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει - δεν αντιμετωπίστηκαν πάντοτε απλώς ως βιολογικές λειτουργίες.
Έγιναν αντικείμενο φόβου, ελέγχου, αξιολόγησης, κάποιας τελετουργίας και κυρίως αρνητικά φορτισμένης σιωπής.
Φορτίστηκαν με την ανάγκη να αποδεικνύεται η σεμνότητα, η αγνότητα, η "σοβαρότητα" μιας γυναίκας και αυτή είναι η παράδοξη αντίφαση.
Ένα σώμα που μπορεί να δημιουργήσει ζωή είναι ταυτόχρονα ένα σώμα που πολλές κοινωνίες αισθάνθηκαν την ανάγκη να ελέγξουν σε απόλυτο βαθμό.
Προσπάθησαν να το καλύψουν, να το ορίσουν.
Να το προστατεύσουν -απο τι, αναρωτιέμαι, από ποιόν; - κάποιες φορές στο όνομα της ίδιας της γυναίκας, η οποία χρειαζόταν προστασία και, σύμφωνα με αυτή τη λογική, χρειαζόταν κάποιον άλλον να αποφασίσει για την ίδια.
Προσπάθησαν να οριοθετήσουν τη γυναίκα, να τη φοβίσουν, να την επιθυμήσουν - λες και είναι τίτλος τιμής να είσαι ποθητή- να την κρίνουν.
Η τέχνη, βέβαια, δεν έμεινε έξω από αυτή την ιστορία.
Το γυναικείο σώμα υπήρξε και υπάρχει εδώ και αιώνες ένα από τα πιο ισχυρά θέματα της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της φωτογραφίας, του κινηματογράφου, της μόδας.
Θεές, μούσες, παρθένες, μητέρες, ερωμένες, αμαρτωλές, όλες μοναδικά σύμβολα ομορφιάς και αντικείμενα επιθυμίας, με έμφαση στη λέξη, αντικείμενα.
Το σώμα της γυναίκας παρουσιαζόταν διαρκώς σαν ένας χάρτης ανθρώπινων επιθυμιών, κατασκευασμένο να ικανοποιεί ανάγκες και επιθυμίες, πάντα όμως από το βλέμμα κάποιου άλλου.
Σήμερα το λέμε male gaze.(Η Laura Mulvey, όταν διατύπωσε το περίφημο male gaze το 1975, δεν μιλούσε απλώς για το αν ένας άντρας κοιτάζει μια γυναίκα. Εξέταζε τον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχες μορφές οπτικής αφήγησης είχαν οργανώσει το βλέμμα έτσι ώστε η γυναίκα να γίνεται αντικείμενο θέασης και ο άντρας φορέας του βλέμματος.)
Και φτάνουμε στο τώρα.
Σε μια εποχή όπου μια γυναίκα μπορεί επιτέλους να πει, αυτό είμαι, αυτό είναι το σώμα μου.
Χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα σχολιαστεί, αναπόφευκτα θα σχολιαστεί και σήμερα θα επικριθεί από άντρες και από γυναίκες.
Η διαφορά είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία πολλές γυναίκες μπορούν να αντέξουν το κόστος αυτής της επιλογής. Γιατί για πρώτη φορά μπορούν, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ποτέ, να υπάρξουν και μόνες τους. Να είναι οικονομικά αυτόνομες, να είναι ανεξάρτητες, να έχουν δική τους φωνή, δική τους εργασία, δικό τους χώρο, δική τους ζωή, χωρίς να ζουν σε ένα τιμωρητικό περιθώριο επειδή είναι για παράδειγμα "ελαφριές".
Αυτή η ανεξαρτησία αλλάζει τα πάντα.
Γιατί το "Αυτό είναι το σώμα μου" δεν είναι πλέον μόνο μια φράση, είναι διεκδίκηση ζωής.
Αυτό δεν είναι το σώμα της κοινωνίας, δεν είναι το σώμα μιας θρησκείας, ούτε βεβαίως είναι το σώμα στο οποίο ένας άντρας έχει εξουσία.
Δεν είναι το σώμα ενός θεατή ή κάποιου που αντλεί ηδονή.
Είναι το δικό μου σώμα και είναι απλά, σάρκα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το δείξω, αλλά ούτε ότι πρέπει να το κρύψω.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να το αγαπώ κάθε μέρα, μπορεί και να μην μπορώ.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να το μετατρέψω σε κάποια δήλωση προς ερμηνεία.
Σημαίνει όμως κάτι πολύ απλό και πολύ βαθύ, ότι η σχέση μου με το σώμα μου δεν χρειάζεται την έγκριση κανενός και αυτό σε δεύτερο χρόνο δεν έχει καμία επίπτωση στη ζωή μου.
Εδώ βρίσκεται η δυσκολότερη μετάβαση για όλους τους υπόλοιπους, για τους -ας πούμε- θεατές.
Να περάσουμε, να μεταβούμε δηλαδή, από την εποχή όπου το γυναικείο σώμα ήταν κάτι που μπορούσαμε, έπρεπε και μας επιβαλλόταν να ερμηνεύουμε, να σχολιάζουμε και να αξιολογούμε, στην εποχή όπου μπορούμε απλώς να βλέπουμε ένα σώμα χωρίς να πιστεύουμε ότι μας ανήκει ή ότι έχουμε λόγο για το πώς πρέπει να είναι.
Η ιστορία του γυναικείου σώματος είναι και, σε μεγάλο βαθμό, ιστορία εξουσίας και επιβολής.
Η πατριαρχία δεν υπήρξε μόνο σας ένα απρόσωπο σύστημα μέσα στο οποίο οι άντρες είχαν περισσότερη κοινωνική, οικονομική ή πολιτική δύναμη. Υπήρξε και ένας τρόπος να οργανώνεται η σχέση της κοινωνίας με αλλά και απέναντι στο γυναικείο σώμα.
Ποιος το ορίζει, ποιος το προστατεύει, ποιος το ελέγχει, ποιος επιτρέπεται να το επιθυμεί και ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει τι σημαίνει.
Για αιώνες το σώμα της γυναίκας αντιμετωπίστηκε σαν κάτι που έπρεπε να ρυθμιστεί, να εξηγηθεί και κατά κύριο λόγο να επιτηρηθεί.
Το πιο βαθύ κατάλοιπο λοιπόν αυτής της ιστορίας ίσως να μην βρίσκεται σήμερα μόνο στους κανόνες που μας λένε τι επιτρέπεται να κάνουμε με το σώμα μας, αλλά στην ίδια την ανάγκη να δικαιολογούμε οτιδήποτε κάνουμε με αυτό.
Σαν να μην αρκεί το "είναι το σώμα μου". Σαν κάθε ορατότητα να πρέπει να συνοδεύεται από μια πρόθεση, ένα πλάγιο μήνυμα, μια εξήγηση για κάτι.
Η πραγματική ρήξη με αυτή την ιστορία ίσως λοιπόν να μην είναι μόνο να αποκτήσει η γυναίκα το δικαίωμα να δείχνει το σώμα της όπως θέλει. Είναι να πάψει να θεωρείται αυτονόητο ότι, επειδή το βλέπουμε, έχουμε και το δικαίωμα να αποφασίσουμε τι σημαίνει αυτό, κατά τη λαϊκή έκφραση, "τι θέλει να πει ο ποιητής".
Το γυναικείο σώμα είναι, πριν και πάνω απ' όλα, ένα απλό ανθρώπινο σώμα και όχι πεδίο ανάλυσης και προβολής προσωπικών μας σκέψεων, γνωμών και επιθυμιών.
Όλοι έχουμε σώμα, κάθε ένας από εμάς που διαβάζει αυτό εδώ το κείμενο, έχει ένα σώμα.
Ένα σώμα που μπορεί να γεννήσει, αλλά δεν υπάρχει μόνο για να γεννά.
Ένα σώμα που μπορεί να είναι επιθυμητό, αλλά δεν υπάρχει μόνο για να το επιθυμεί κάποιος.
Ένα σώμα που μπορεί να φωτογραφηθεί, αλλά δεν φωτογραφίζεται για εμάς παρότι έχουμε πρόσβαση στο να το βλέπουμε.
Ένα σώμα με δέρμα, πόρους, σημάδια, ουλές, τατουάζ, τρίχες, καμπύλες, ρυτίδες. Με όλα εκείνα τα μικρά ίχνη που αφήνει πάνω μας η ίδια η ζωή, ο χρόνο, ο καιρός.
Σε όλους τους ανθρώπους συμβαίνει ακριβώς αυτό.
Κι εσύ, κι εγώ -άντρας ή γυναίκα, δεν έχει σημασία -όποιος περνά δίπλα από αυτό το οποιοδήποτε σώμα, το βλέπει.
Και αυτό είναι όλο, απλώς το βλέπει.
Η πραγματική πρόοδος ξεκινά σε αυτό ακριβώς το σημείο.
Στη στιγμή που θα μπορέσουμε να δούμε ένα ανθρώπινο σώμα χωρίς να αισθανθούμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να του δώσουμε έναν τίτλο, μια πρόθεση, μια ηθική ή μια σεξουαλική διάσταση.
Να το αφήσουμε απλώς να υπάρχει, γιατί μπορεί ένα σώμα να είναι όμορφο, μπορεί να είναι άσχημο.
Μπορεί να είναι γυμνό, ντυμένο, με σημάδια, ελιές ή τατουάζ, γερασμένο, νεανικό, αδύνατο, παχύ, καμπυλωτό, σημαδεμένο, βαμμένο, φωτογραφημένο.
Μπορεί να μας αρέσει,μπορεί να μη μας αρέσει.
Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν μας δίνει κανένα δικαίωμα να αποφασίσουμε τι σημαίνει για τον άνθρωπο που το κατοικεί.
Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο το μάθημα της ελευθερίας, γιατί πρέπει να διδαχτούμε και
να μάθουμε να κοιτάμε χωρίς να ιδιοποιούμαστε.
Να βλέπουμε χωρίς να ερμηνεύουμε τα πάντα.
Να αισθανόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε το συναίσθημά μας σε υποθετική πρόθεση του άλλου, προκειμένου να αιτιολογησουμε αυτό που μας προξένησε.
Και, κυρίως, να καταλάβουμε ότι ένα σώμα δεν χρειάζεται να απολογείται για το γεγονός ότι είναι ορατό και φαίνεται.
Υπάρχει κάτι σήμερα που προσωπικά το ονομάζω η χαρά της ηδονοβλεψίας και συνδέεται άμεσα με τα σοσιαλ μίντια-μεσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτή είναι η τεράστια αδυναμία μας το 2026, να βλέπουμε απλά ένα σώμα και να μη συμβαίνει τίποτα άλλο, να μη σημαίνει τίποτα άλλο.
Υπάρχει κάτι παράδοξο και πάλι στην εποχή μας.
Έχουμε μάθει να μιλάμε ασταμάτητα για ελευθερία, για συναίνεση, όρια, αυτοδιάθεση και όμως εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε αφάνταστα να κοιτάξουμε ένα ανθρώπινο σώμα χωρίς να του αποδώσουμε έναν τίτλο ή μια πρόθεση.
Χωρίς να σκεφτούμε ότι πίσω από αυτό που βλέπουμε δεν υπάρχει η πρόθεση κανενός κρυφού μηνύματος.
Και επαναλαμβάνω, ένα γυμνό γόνατο, ένας ώμος, το στέρνο, ένα χέρι, μια πλάτη, ένα κομμάτι μυρού κάτω από ένα σεντόνι, ένα τατουάζ, ένα χρώμα - γιατί έχουμε δαιμονοποιήσει και τα χρώματα- ένα κόκκινο νύχι, ένα κόκκινο κραγιόν.
Όλα αυτά ξαφνικά σημαίνουν κάτι και ας μη γελιόμαστε, στο πλαίσιο της εξωλεκτικής επικοινωνίας η εικόνα μας, ναι, περνάει μηνύματα.
Το πώς όμως θα αποφασίσουμε να την ερμηνεύσουμε είναι καθαρά δικό μας προσωπικό ζήτημα και δεν αφορά αυτό που έχει στο μυαλό του ο άνθρωπος ο οποίος προβάλλει, μας δείχνει το σώμα του με οποιονδήποτε τρόπο.
Αναρωτιόμαστε γιατί το έδειξε. Τι ήθελε να προκαλέσει; Ήθελε να προκαλέσει; Σε ποιον απευθύνεται; Το κάνει επίτηδες; Είναι αυτάρεσκος, και πολλά, πολλά, πολλά άλλα.
Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Έχουμε μπερδέψει την πρόθεση εκείνου που δείχνει κάτι με την ερμηνεία αυτού που το κοιτάζει.
Το ότι εγώ κοιτάζω κάτι και μου προκαλεί μια επιθυμία μια περιέργεια, διέγερση, ζήλια, αμηχανία ή οτιδήποτε άλλο δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος απέναντί μου έχει ως πρόθεση να μου προκαλέσει αυτό το συναίσθημα.
Η δική μου αντίδραση είναι καθαρά δική μου και η δική του πρόθεση είναι καθαρά δική του. Αυτή είναι μια διάκριση η οποία μοιάζει απλή αλλά δεν είναι καθόλου και στο 2026 φαίνεται πως ακόμα δεν την έχουμε κατακτήσει.
Δεν μπορούμε, δυστυχώς, ως έλλογα όντα να διαχωρίσουμε την προσωπική μας, ατομική αντίδραση σε κάτι, από την πρόθεση που έχει κάποιος.
Ένα γυναικείο σώμα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα δημόσιο αίνιγμα που απαιτεί μια λύση. Σαν να μην επιτρέπεται απλώς να υπάρχει, πρέπει να το εξηγήσουμε ξανά και ξανά.
Αν μια γυναίκα εμφανιστεί με μαγιό στη θάλασσα κανείς δεν πρόκειται να απορήσει και είναι λογικό, υπάρχει ένα πλαίσιο, είμαστε στη θάλασσα, είναι θάλασσα, είναι καλοκαίρι, διακοπές, μαγιό, όλα είναι τακτοποιημένα.
Ξέρουμε πώς να το ερμηνεύσουμε, ξέρουμε πώς να το διαβάσουμε. Αν όμως το ίδιο σώμα βρεθεί σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και αποκαλυφθεί ένα κομμάτι δέρματος ξαφνικά αλλάζει όλο το σκηνικό.
Το σώμα ξαφνικά γίνεται πρόκληση, γίνεται το δέρμα μας ένα μήνυμα, το τατουάζ γίνεται κομμάτι της μόδας και δήλωση, τα χρώματα είναι προκλητικά, τα υφάσματα είναι προκλητικά.
Προκλητικά και πάλι ρωτώ, για ποιον;
Πού είναι η πρόκληση;
Αναρωτιέμαι πότε ακριβώς ένα ανθρώπινο σώμα παύει να είναι απλά σάρκα. Παύει να είναι απλά ένα ανθρώπινο σώμα.
Το πιο δύσκολο πράγμα που μας ζητάει η εποχή δεν είναι να μη βλέπουμε, είναι να μάθουμε να βλέπουμε χωρίς να οικειοποιούμαστε αυτό που βλέπουμε.
Γιατί υπάρχει αυτή η ηδονοβλεψία, υπάρχει αυτή η ανθρώπινη περιέργεια, υπάρχει η λίμπιντο, υπάρχει η επιθυμία, υπάρχει η φαντασία και όλα αυτά είναι ανθρώπινα.
Δεν χρειάζεται ούτε αυτά να τα δαιμονοποιήσουμε.
Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που βλέπω, μου προκαλεί κάτι και στο αφού μου προκαλεί κάτι άρα αυτός που μου το έδειξε ήθελε να μου το προκαλέσει.
Το δεύτερο είναι εντελώς αυθαίρετο και όμως πάνω σε αυτήν την αυθαιρεσία έχουμε χτίσει μια ολόκληρη κοινωνική συμπεριφορά, ειδικά φυσικά απέναντι στη θηλυκή φύση, και συνειδητά δε γράφω τη λέξη γυναίκα, γιατί συχνά βλέπουμε τρομακτικές συμπεριφορές απέναντι σε νεαρά κορίτσια.
Το θηλυκό λοιπόν, ζει σαν να πρέπει διαρκώς να προβλέπει, το βλέμμα του άλλου.
Υπολογίζουμε το μήκος του ρούχου, το ύψος του ντεκολτέ, το σημείο του σώματος που θα φανεί, το χρώμα στα νύχια, το χρώμα στα χείλη, το χρώμα στα μάτια, ποια είναι η στάση του σώματος, πώς θα φωτογραφηθούμε, τι να ανεβάσουμε, τι θα ειπωθεί, θα σχολιαστούμε, να αυτολογοκρινόμαστε όχι μόνο γι′ αυτό που κάνουμε αλλά και για αυτό που κάποιος άλλος ενδέχεται να αισθανθεί, να καταλάβει βλέποντάς το.
Φέρουμε δηλαδή σαν γυναίκες ευθύνη για το τι θα σκεφτεί ο άλλος, ο οποίος είναι ένας ενήλικας και έχει ένα δικό του φίλτρο να διαβάζει και να κατανοεί τα πράγματα.
Αυτό είναι μια πολύ περίεργη μορφή μεταφοράς ευθύνης γιατί αν δεν μπορώ να κοιτάξω ένα σώμα χωρίς απευθείας να το μετατρέψω σε σεξουαλικό αντικείμενο το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο σώμα, βρίσκεται στον τρόπο που το κοιτάζω.
Δεν είναι προκλητικό το σώμα επειδή εγώ αισθάνομαι πρόκληση. Δεν είναι σεξουαλικό ένα γυναικείο χέρι, ένα γυναικείο πόδι, επειδή κάποιος αποφάσισε να το δει σεξουαλικά. Δεν είναι μήνυμα ένα τατουάζ επειδή κάποιος χρειάζεται να του αποδώσει ένα μήνυμα και κυρίως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ερμηνεύουμε με το δικό μας φίλτρο κάθε τι που βλέπουμε και αν το κάνουμε μπορούμε να το κρατήσουμε για τον εαυτό μας.
Υπάρχει βέβαια και ένας άλλος τρόπος να αντιμετωπίσεις την εικόνα ενός ανθρώπου. Μπορείς απλά να τη δεις, να αναγνωρίσεις ότι το συναίσθημα που σου προκαλεί είναι κάτι πολύ δικό σου και προσωπικό.
Εδώ μιλάμε πάλι για ενηλικίωση. Το να καταλάβεις δηλαδή ότι δεν είναι όλα όσα αισθάνεσαι ευθύνη κάποιου άλλου.
Το σώμα του άλλου δεν είναι υπεύθυνο για τη δική σου φαντασία ούτε το δέρμα του είναι υπεύθυνο για τη λίμπιντο σου. Το κόκκινο κραγιόν δεν είναι πρόκληση. Τίποτα δεν είναι μια δήλωση που απευθύνεται σε σένα. Είναι ένα κομμάτι ενός ανθρώπινου σώματος. Είναι ένα κομμάτι μηρού που εμφανίστηκε σε μια φωτογραφία.
Σώμα ξαναλέω έχουμε όλοι.Δέρμα έχουμε όλοι, πόρους έχουμε όλοι, σημάδια έχουμε όλοι ρυτίδες, ουλές, τρίχες, καμπύλες, ατέλειες κλπ
Δεν είναι όλα σύμβολα. Δεν είναι όλα μηνύματα. Δεν είναι όλα προσκλήσεις ή προκλήσεις.
Για μια κοινωνία που θέλει τόσο πολύ να θεωρεί τον εαυτό της σύγχρονο, καινοτόμο και εξελιγμένο, θα ήταν πραγματικά κάτι πολύ απλό -ειδικά το 2026- σε μια εποχή που έχουμε πάψει προ πολλού να είμαστε Homo erectus και θεωρούμε ότι είμαστε Homo sapiens, να μπορείς να κοιτάς έναν άνθρωπο και να μη χρειάζεται αμέσως να αποφασίσεις αν λαμβάνεις ένα ερωτικό, σεξουαλικό μήνυμα.
Να μπορείς να πεις, "Είναι ένα σώμα" και να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Χωρίς να χρειάζεται να το κουτσομπολέψεις. Χωρίς να χρειάζεται να το κρίνεις. Χωρίς να το αξιολογήσεις. Χωρίς να του αποδώσεις μια πρόθεση που δεν γνωρίζεις. Χωρίς να κατασκευάσεις μια ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν έχεις ρωτήσει ποτέ.
Απλώς να το δεις και να προχωρήσεις.
Η ελευθερία λοιπόν δεν βρίσκεται μόνο στο να μπορεί ένας άνθρωπος να δείξει το σώμα του όπως ο ίδιος επιθυμεί, επειδή έτσι νιώθει, επειδή έτσι θέλει, επειδή έτσι επιλέγει να υπάρξει μέσα σε μια εικόνα.
Η ελευθερία βρίσκεται και στην άλλη πλευρά του βλέμματος.
Στην ικανότητα της ίδιας της κοινωνίας -δηλαδή όλων εμάς των υπολοίπων- να μπορούμε να βλέπουμε ένα σώμα χωρίς να θεωρούμε ότι αποκτούμε κάποια εξουσία πάνω του.
Χωρίς να το οικειοποιούμαστε.
Χωρίς να το κάνουμε δικό μας επειδή το κοιτάξαμε.
Χωρίς να θεωρούμε ότι επειδή μας προκάλεσε ένα συναίσθημα, μας χρωστάει μια εξήγηση.
Γιατί το να βλέπεις δεν σημαίνει ότι αποκτάς.
Το να επιθυμείς δεν σημαίνει ότι δικαιούσαι.
Το να φαντάζεσαι δεν σημαίνει ότι ο άλλος το ζήτησε.
Και το να σε αφορά κάτι που βλέπεις δεν σημαίνει ότι αφορά και εκείνον που το έδειξε.
Η ελευθερία του βλέμματος λοιπόν...Να μη χρειάζεται να σε σεξουαλικοποιήσω, να σε ηθικολογήσω, να σε κρίνω, να σε ερμηνεύσω.
Να μπορώ απλώς να πω, βλέπω ένα σώμα και τίποτα άλλο.
Μόνο ένα ανθρώπινο σώμα.
X CivilA
υγ. Αυτό το κείμενο γράφτηκε κατόπιν μεγάλης πλήξης απέναντι σε επαναλαμβανόμενα, παλιακα προβλέψιμα και κουραστικά λόγο της επανάληψης, σχόλια. Άλλοι χρησιμοποιούν το άλλοθι της καλής πρόθεσης, της ευγένειας και του κομπλιμέντου, άλλοι πάλι προσπαθούν να νουθετησουν και άλλοι να προσβάλλουν προκειμένου να αισθανθούν καλύτερα με τον εαυτό τους. Εξίσου, σε όλα τα παραπάνω, τα αυτιά και τα μάτια μου, μένουν ασυγκίνητα, καθότι η γνώμη, θετική ή αρνητική, ελάχιστων ανθρώπων, με αφορά πραγματικά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου