Κάθε μέρα ο ήλιος ανατέλει από το ίδιο μέρος,ίπτατε για λίγες ώρες στον ουρανό γεμίζει τις ζωές μας φως και στο τέλος αποσύρεται αφήνοντάς μας να τον αναπολούμε νοσταλγικά..."Μαγεία"αναφωνώ όποτε τον αντικρίζω κατάματα.Κάποιες φορές με ζαλίζει και θολώνει το βλέμμα μου,δακρίζουν τα μάτια μου στην όψη του μπροστά ίσως γιατί θυμάμαι μικρές στιγμές ευτυχίας που έχω ζήσει νιώθοντάς τον να μου ζεσταίνει το πρόσωπο,το μυαλό,την ψυχή.Μόνο στο φως γιατρεύονται όλα,μονο έτσι γίνονται καινούρια ξεκινήματα.Έτσι και αυτό το blog,δημιουργήθικε μια μέρα που το φως είναι αλήθεια δεν περίσευε στον ουρανό,αλλά δεν με ένοιαζε γιάτι κρατούσα στο μυαλό μου τον προσωπικό μου ήλιο.
~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου