civil.A

~Η ελληνική μόδα, η πολιτική και η βιομηχανία της κοινωνικής αποδοχής στα χρόνια των social media. An English version of the article follows below. Πες μου αν κάνω λάθος αλλά, υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η εικόνα παύει να είναι απλώς εικόνα και αρχίζει να λειτουργεί ως επιχείρημα για παράδειγμα.  Ένα πρόσωπο φωτογραφίζεται για ένα σημαντικό περιοδικό ή εμφανίζεται σε μια επίδειξη μόδας, προσκαλείται σε μια εκπομπή, βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους με αναγνωρισμένο "κύρος".  Καμία από αυτές τις συναντήσεις δεν αποδεικνύει, από μόνη της, κάτι για τον χαρακτήρα, τις ιδέες ή την αξία του ατόμου αυτού. Κι όμως, η συσσώρευσή και αναπαραγωγή τους δημιουργεί ένα περιβάλλον πλαστής οικειότητας, μια αίσθηση ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο πιθανώς ανήκει εκεί, ότι η παρουσία του είναι φυσική, σχεδόν αυτονόητη.  Δεν χρειάζεται κανείς να δηλώσει ρητά την αποδοχή αυτού του ατόμου. Αρκεί να ανοίξει την πόρτα, τη χαραμάδα αν θέλετε και να προσφέρει το πλαίσιο, να τοποθετήσει το πρόσωπο στη...

Η ζωή που ζούμε είναι σήμερα μια ζωή επιμελημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όμως για ποιον; Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα γοητευτικό στην εικόνα μιας ζωής που μοιάζει να έχει επιμεληθεί με προσοχή. Ειδικά για όσους μεγαλώσαμε κάπως απρόβλεπτα και χωρίς πλάνο, μια τέτοια ζωή είναι σαν να έχει προμελετημενες ακόμα και τις εκπλήξεις, θετικές ή αρνητικές.  Ένα σπίτι όπου κάθε αντικείμενο μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς στη θέση που του αναλογεί ή μια ντουλάπα με συγκεκριμένη αισθητική κατεύθυνση και ένα βιβλίο τοποθετημένο δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί ή καφέ (το κάνω και εγώ), ένα παλιό έπιπλο που συνομιλεί με ένα ή περισσότερα σύγχρονα έργα τέχνης, μια απόχρωση ενός χρώματος που επανέρχεται σχεδόν ανεπαίσθητα μέσα από τον προσωπικό χώρο μέχρι την όχι και τόσο τυχαία, επιλογή των ρούχων. Τίποτα δεν φωνάζει από όλα αυτά, όλα, όμως, μοιάζουν να λένε κάτι, μαρτυρούν κάτι. A Highly Curated Life λοιπόν... Η φράση περιγράφει μια ζωή που δεν αφήνεται εντελώς στην τύχη της και όχι με την απλή έννοια ...

Υπάρχουν χώροι που δεν προσπαθούν να σε ηρεμήσουν. Άλλωστε, μια τέτοια Δευτέρα δεν ξέρω αν μπορεί κάτι να μας ηρεμήσει.   Υπάρχουν όμως χώροι που σίγουρα προσπαθούν να σου φτιάξουν τη διάθεση. Και, ειλικρινά, αυτή η Δευτέρα ,που έχει κάτι το υποχρεωτικό και καταναγκαστικό, το χρειάζεται. Το μπλε ελεκτρικ τραπέζι πάνω σε αυτό το πορτοκαλί χαλί, οι θερμοί ξύλινοι όγκοι, τα κρεμαστά γυάλινα φωτιστικά και αυτό το διακριτικό γεωμετρικό παιχνίδι του pattern της ζέβρας, τόσο στο φωτιστικό όσο και στην πολυθρόνα, βοηθούν πολύ στο να φτιαχτεί αυτή η διάθεση. Κάποιος εδώ αρνήθηκε ευγενικά να πάρει τη ζωή σήμερα στα σοβαρά. Αυτή είμαι εγώ. Ξέρεις, η διακόσμηση δεν είναι να ταιριάξουν όλα. Το κλειδί είναι στο πώς μπορούν να συνυπάρξουν σωστά , ή μάλλον, σωστά για τον καθένα από εμάς, κατάλληλα στον χαρακτήρα μας και τη διάθεση μας. Το χρώμα, το υλικό, οι καμπύλες, τα μοτίβα, όλα εδώ είναι λίγο απρόβλεπτα και γι’ αυτό, ενδιαφέροντα. Το χαλί δίνει βάθος, το μπλε ισορροπεί τη θερμοκρασία και τα ε...

~ Άφησα μερικές μέρες να περάσουν μετά την επίσημη πρώτη εμφάνιση της συλλογής Re-Zara. An English version of the article follows below. Ήθελα να καθίσει η πληροφορία μέσα μου, να μη βιαστώ. Αναγνωρίζω βέβαια πως δεν χρειαζόταν τελικά, οι σκέψεις μου γύρω από αυτό το πολιτισμικό γεγονός παραμένουν ίδιες με την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης αυτής της συνεργασίας. Η Zara είναι η μεγάλη κερδισμένη αυτού του deal, το οποίο δεν προσμετράται σε χρήματα αλλά η αξία του είναι μη εξαγοράσιμη. Ας το πάρουμε από την αρχή... Η Zara δεν χρειάζεται να μας συστήσει τον John Galliano. Η θέση του στη σύγχρονη ιστορία της μόδας έχει ήδη διαμορφωθεί, με ή χωρίς τη δική μας έγκριση και, για να είμαστε όσο περισσότερο ειλικρινείς μπορούμε, η δημιουργική του ιδιοφυΐα δεν εξαρτάται ούτε από το ύφασμα που θα αγγίξει ούτε από την ετικέτα που θα ραφτεί στο εσωτερικό του.  Ο Galliano μπορεί να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο από υφάσματα υψηλής ραπτικής, απορρίμματα ή σακούλες σκουπιδιών αν χρειαστεί και να ...