civil.A

 ~Ο Fausto Puglisi δεν φοβάται την υπερβολή. An English version of the article follows below. Και αυτό, στην εποχή του quiet luxury, είναι σχεδόν μια μορφή ανυπακοής. Ενώ η μόδα πέρασε τα τελευταία χρόνια εξασκώντας την τέχνη του να μη φαίνεται , ουδέτερα χρώματα, ακριβές σιωπές, διακριτικά λογότυπα και μια ολόκληρη βιομηχανία που προσπαθεί να μας πείσει ότι το πραγματικό status δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ,ο Puglisi επιμένει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Να φαίνεται. Πολύ. Ο μαξιμαλισμός του δεν είναι απλώς πολλά χρώματα, πολλά υλικά, πολλή λάμψη, πολύ σώμα. Είναι μια συγκεκριμένη αντίληψη για την παρουσία. Η γυναίκα του Puglisi δεν μπαίνει στο ρούχο για να εξαφανιστεί μέσα σε αυτό. Μπαίνει για να υπάρξει περισσότερο. Να κινηθεί, να καταλάβει χώρο, να τραβήξει το βλέμμα, να απολαύσει την εικόνα της χωρίς να ζητήσει συγγνώμη γι' αυτήν. Υπάρχει κάτι θεατρικό στη δουλειά του, όχι όμως με την έννοια του κοστουμιού. Περισσότερο με την έννοια της εισόδου στη σκηνή. Το ντύσιμο είναι η σ...

~Το σώμα μας, μέρος ενός συνόλου. An English version of the article follows below. Κάποτε ντυνόμασταν και μετά βγαίναμε στον κόσμο. Σήμερα, όλο και συχνότερα, ντυνόμαστε έχοντας ήδη στο μυαλό μας πώς θα φαινόμαστε μέσα σε αυτόν. Δηλαδή διαμορφώνουμε τον εαυτό μας, υπό το πρίσμα του βλέμματος των άλλων. Η διαφορά πιθανώς να μοιάζει μικρή αλλά δεν είναι. Στον 21ο αιώνα η σχέση μας με το σώμα το δικό μας ή των άλλων, την εικόνα καιτην ταυτότητα έχει αλλάξει όχι μόνο επειδή έχουμε περισσότερες δυνατότητες να δείξουμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας, αλλά επειδή έχουμε αποκτήσει κάτι που παλαιότερα δεν υπήρχε σε αυτή την έκταση.   Τη δυνατότητα να παρατηρούμε διαρκώς τον εαυτό μας ως εικόνα και μέρος ενός συνόλου που εμφανίζεται σαν εικόνα. Η φωτογραφία του κινητού, η κάμερα του υπολογιστή, το story, το reel, το TikTok, το Instagram δεν καταγράφουν απλώς την παρουσία των ανθρώπων.  Αλλά επειδή ακριβώς αντανακλούν, μας επιστρέφουν ουσιαστικά μια εκδοχή της.  Είναι η γνωστ...

The English version of the article follows below.  ~Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στους φθινοπωρινούς γάμους μιας και αισθάνομαι ότι όλα λίγο μαλακώνουν. Επιτέλους, σταματάμε να πολεμάμε την εποχή και αρχίζουμε να συνεργαζόμαστε μαζί της μιας και ο Σεπτέμβρης μας δείχνει το δρόμο προς έναν γλυκύ συμβιβασμό. Το φθινόπωρο έχει τη δική του χρωματική παλέτα, το χρώμα της σκουριάς, κεραμιδί, βαθύ πράσινο, ώχρα, καφέ, μπορντό, δαμασκηνί, σπασμένα λευκά, όλα εκείνα τα χρώματα που μοιάζουν σαν να έχουν περάσει από φίλτρο χαμηλού ήλιου.  Δεν χρειάζεται, βέβαια, να τα πάρουμε όλα αγκαλιά και να τα στριμώξουμε πάνω σε ένα τραπέζι. Η κεντρική ιδέα είναι κατά κύριο λόγο, να ακούμε και να παρατηρούμε το περιβάλλον. Όταν η φύση αλλάζει χρώμα, αλλάζει και η ποιότητα του φωτός, νομίζω όλοι το παρατηρούμε αυτό. Ο ήλιος κάπως μαλακώνει, η θερμοκρασία πέφτει, το βράδυ αποκτά μιαν άλλη υφή και η βροχή παραμένει καλοδεχούμενη χωρίς να καταστρέφει ένα γάμο, αντίθετα προσφέρει στην δημιουργία ατμόσφαιρας....