Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Tom's spirit is everywhere...

Έξι χρόνια πριν,το 2004 δηλαδή,όταν έμαθα ότι ο Tom Ford αποφάσισε να εγκαταλείψει το τιμόνι του οίκου Gucci ένιωσα πραγματικό τρόμο...Ήμουν σχεδόν 17 χρονών τότε και η αλήθεια είναι πως είχα ενθουσιαστεί από την πορεία του στον χώρο.Πολλές φορές τα βράδια έκλεινα τα μάτια μου και ονειρευόμουν ότι φορούσα τα υπέροχα μεταξωτά lime πέδιλα με το χρυσό τακούνι...ο Θεέ μου ήταν μοναδικά...''Πώς θα ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς ένα ζευγάρι παπούτσια με την υπογραφή Tom Ford?"αναρωτήθηκα στο άκουσμα της είδησης."Το μέλλον του ανήκει,που πάει?"σκεφτόμουν έντονα θεωρώντας ότι κάνει ένα τραγικό λάθος που φεύγει.
 Και όμως δεν έκανε,έφυγε την στιγμή που όλοι θα αναρωτιόντουσαν "γιατί?",την στιγμή που θα έλειπε σε όλους η τόσο έντονα σεξιστική ματιά του στην μόδα.Βέβαια δεν έμεινε άπραγος όλα αυτά ταχρόνια,κυκλοφόρησε δύο αρώματα, τέσσερις ανδρικές σειρές ρούχων (κυρίως κοστούμια),τέσσερις σειρές οπτικών και δημιούργησε την πρώτη του ταινία το "A Single Man" με πρωταγωνιστή τον Colin Firth,την οποία ακόμα δεν έχω δει αλλά είναι στα άμεσα σχέδιά μου...Όλα αυτά τα γράφω τώρα στον απόηχο της είδησης για την επιστροφή του Ford στη βιομηχανία της μόδας και κυρίως του γυναικείου ενδύματος όχι μόνο από νοσταλγία στο παρελθόν αλλά και από αισιοδοξία για το μέλλον.Το ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο και ο κοφτερός του νους πιο αναγκαίος από ποτέ...Όταν ο Τοm έφυγε από τον Gucci τα ινία ανέλαβε η Frida Giannini βέρα Ιταλίδα και με εντελώς διαφορετική οπτική από τον Τοm στον τρόπο έκφρασης της γυναικείας φύσης μέσα από το ένδυμα.Η ίδια πιο ρομαντική πιο γήινη επιχείρησε να ρίξει τους τόνους και το εγχείρημά της βρήκε υποστηρικτές οι συλλογές της πουλούσαν,όμως δεν είχαν την ίδια εμπορική επιτυχία με του Ford.Τα τελευταία χρόνια ο οίκος συνέχιζε να έχει καλά ρούχα όμως δεν έκανε...ντόρο,αυτή είναι η σωστή λέξη δεν ήταν πλέον στην πρώτη γραμμή,έχασε την λάμψη του προηγούμενου σχεδιαστή και ας μην ξεχνάμε ότι ο Ford κουβαλούσε στις πλάτες του έντονα βιώματα από το Studio54 και ό,τι αυτό συνεπάγεται,τον ακολουθούσαν οι σταρ και αυτό ήταν πολύ σημαντικό,το θέμα όμως είναι πως ο ίδιος ο Ford είχε εξελιχθεί σε σταρ λόγω χαρακτήρα και τρόπου ζωής...Ο οίκος καιρό τώρα απέφευγε να χρησιμοποιήσει υλικά που θα θύμιζαν τον παλιό σχεδιαστή και επικεντρώθηκε σε νέα,τώρα όμως 7 χρόνια μετά αντίκρισα εικόνες που μου θύμισαν τον Ford ο οποίος υπερασπιζόταν με τρόπο αξιοπρόσεκτο την glamour αισθητική των '80ς και τα πολυτελή υφάσματα,τα χρυσά αξεσουάρ και την αισθησιακή γυναικεία φιγούρα.







(photos from us.vogue)

Σχόλια

  1. pragmatika, mporei na mhn iksera polla gia to xwro ths modas, alla o tropos pou ta grafeis kai to gegonos oti sunodeuontai kai apo photo.....wow.....me kanei na se parakolouthw mikri mou!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...