Ποτέ δεν πίστευα πως η καλύτερη ψυχοθεραπία θα ήταν μια βόλτα σε μια βροχερή πολή και ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι σε ένα φιλόξενο μαγαζί...Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο, ήρθε η ηρεμία, η έμπνευση και μια μικρής διάρκειας(περίπου 3 εβδομάδων)γρίπη...Την επόμενη φορά θα λάβω τα μέτρα μου...Ομπρέλα,γαλότσες,αδιάβροχο και μια φουσκωτή βάρκα(γιατί ποτέ δεν ήμουν καλή στο κολύμπι).
~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...
tre marie<3
ΑπάντησηΔιαγραφή