Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

True Loves Gift :)



Το έχω πραγματικά καλοσκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια...η μέρα του αγίου Βαλεντίνου είναι πραγματικά ανούσια, ανάλατη και παντελώς αηδιαστική για εμένα(με συγχωρείτε άμα σας το χαλάω....).
Σιχαμένα ροζ χαζοαρκουδάκια(που γενικά δεν τα συμπαθώ),τεράστιες λούτρινες καρδιές που με κάνουν να φταρνίζομαι επί ώρες και ηλίθια χαμόγελα υλικής ευτυχίας κολλημένα με έντονο κραγιόν σε γυναικεία χείλη, αυτό είναι ο άγιος Βαλεντίνος για εμένα.. Όσο και αν η φίλη μου η Νικολέτα σιγοψιθυρίζει στο αυτί μου " Είναι η επέτειος του έρωτα, είναι μια τρέλα" δεν πρόκειται να με πείσει.
Όπως και να έχει πρέπει να παραδεχτώ πως τις μεγάλες αγάπες οφείλουμε να τις γιορτάζουμε, κάθε μέρα, συνέχεια, ασταμάτητα...Η προσωπική μεγάλη μου αγάπη είναι τα παπούτσια,i can't get enough(όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι)όσα και να αποκτήσω δεν θα ησυχάσω, πάντα θα ονειρεύομαι περισσότερα και πάντα θα βιώνω έναν νέο έρωτα με κάθε ζευγάρι ξεχωριστά(βέβαια αυτού του είδους οι έρωτες από την φύση τους κοστίζουν ακριβά όμως τουλάχιστον μπορείς να επενδύσεις πάνω τους χωρίς να σε απογοητεύσουν ποτέ ακόμα και την στιγμή ενός πιθανού αποχαιρετισμού).
Η νέα μου αγάπη ακούει στο όνομα Prada και θα ήθελα πολύ να με συνοδέψει στους ανοιξιάτικους περιπάτους μου...
και επειδή έχω καλή διάθεση θα σας ευχηθώ, happy Valentine's day!

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...