Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Royal launch:)









photos taken by civil.A


First Day at Athens:)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα σε μια συννεφιασμένη Αθήνα:/
Κρίμα θα μου πείτε,να κάνω 6 ώρες δρόμο(ναι...6...)αφήνοντας πίσω μου την ηλιόλουστη συμπρωτεύουσα για να έρθω σε μια μουντή πόλη...guess what...η Αθήνα όταν πρόκειται για "τουρισμό"δεν είναι ποτέ βαρετή και μουντή...
Το ξημέρωμα και αφού επιστρέφαμε από έξοδο αποφασίσαμε (me and my friends:)να πάμε στο Τατόι(κακά τα ψέματα αυτός ο τόπος αποτελεί μέρος της ιστορίας μας).Έτσι λοιπόν αφού επισκεφτήκαμε γνωστή ελληνική εταιρία fast-food και πήραμε 2 τεράστιες σακούλες "υγιεινού" φαγητού και κατευθυνθήκαμε προς τις κατοικίες των βασιλέων.
Απολαύσαμε το royal μεσημεριανό μας δίπλα στην πισίνα αναπαριστώντας ένα βασιλικό γεύμα,βγάλαμε έξω τα πλαστικά πιρουνάκια μας(τα οποία ήταν λειψά μιας και η κοπέλα στο ταμείο ήταν σαΐνι)και το διασκεδάσαμε δεόντως:)Βέβαια όοοοοοοοοολα θα ήταν καλύτερα ΑΝ οι χώροι του κτίσματος ήταν ανοικτοί για το κοινό και ΑΝ ήταν πιο προσεγμένοι..anyway it was a great day:)
___________________________________________________________
Today i woke up in a cloudy city...Athens...it was realy disappointing if you consider that i was traveling 6 hours and i left behind my beloved sunny Thessaloniki...anyway...Last night me and my friends decided to go at the ''Tatoi"(where the summer houses of the ex-royal greek family are).First we grabbed 2 bags of food and about at 15.30 we were there.We had our lunch by the pool like "true royalties" and then we had a walk to see the place.It whould probably be a better walk if the house was open for the visitors:/
It was a great day that's for sure:)

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...
4 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A
10 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα