Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Greek re-union...

(Αθήνα,Σύνταγμα)







Μετά από πολύ καιρό έγινε αυτό στο οποίο ήλπιζα....είδα ξανά τους πολίτες ενωμένους με αφορμή αυτή τη δυσάρεστη συγκυρία όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά και για πολλές χώρες ανά την υφήλιο...Σίγουρα θα ήταν αφελές από μέρους μου να σταθώ μόνο στο δημοσιονομικό μας χρέος,δυστυχώς υπάρχουν πολύ σοβαρότερα θέματα για εμένα,απλά όπως είναι γνωστό ο μόνος σύγχρονος τρόπος χειραγώγησης των λαών είναι ο οικονομικός έλεγχος τους...Το δυστύχημα για αυτήν την χώρα είναι πως πνίξαμε τη δημοκρατία,την απαξιώσαμε και την πετάξαμε στα σκουπίδια. Θεωρήσαμε ανώτερο αγαθό το φαινομενικά άκακο κίτρινο life style και το έχουμε αναγάγει σε επιστήμη στα πάνελ,πνιγήκαμε στην ύλη,ποινικοποιήσαμε την λέξη "όριο"...αποθεώσαμε τον κανιβαλισμό και στραφήκαμε στην "μοναδικότητά" μας...γίναμε όλοι μικροί Θεοί...Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ στην όλη ιστορία είναι το εξής, αν δεν μας έπαιρναν πίσω τα εργατικά κεκτημένα,αν δεν πετσόκοβαν τους μισθούς,αν με λίγα λόγια συνέχιζαν να μας χορηγούν με άπλετο χρήμα αλλά υπογείως απειλούσαν την εθνική μας ακεραιότητα,λεηλατούσαν και εκμεταλλεύονταν την χώρα,υποθήκευαν τα πάντα και μας μετέτρεπαν σε οικονομικούς δούλους οι οποίοι όμως θα άντεχαν να αγοράζουν 2 Louis Vuitton κάθε μήνα,αν γινόταν όλο αυτό εμείς θα ξεσηκωνόμασταν ή θα καθόμασταν ακόμα μπροστά στην τηλεόραση και θα ορεγόμασταν μια καινούργια mercedes?Αυτό λοιπόν που με τρομάζει είναι αν όντως έχουμε πάρει το μάθημά μας ή αν απλώς φωνάζουμε μέχρι να μας δώσουν πίσω το "παιχνίδι" μας...δεν έχω ξεκάθαρα δει κατά πόσο τώρα πια εξαγοράζεται η συνείδησή μας...Ελπίζω να φύγουμε από το "εγώ" και να στραφούμε στο "εμείς",ελπίζω να δώσουμε στην παιδεία και τον πολιτισμό την ευκαιρία να υπάρξουν ξανά σε αυτή τη χώρα....συνεχίζω να ελπίζω...

(pic's by civil.a)


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...