Έχω ένα τρελό φιλαράκι (Γιώργος) ο οποίος είναι δημοσιογράφος :) και κάθε 2ο Σάββατο ψάχνουμε μαζί γραβάτες,πουκάμισα και σακάκια....σαν τους τρελούς,γελάμε,βριζόμαστε και καταλήγουμε στο τέλος στα ίδια πράγματα...Το ίδιο έγινε και το Σάββατο που μας πέρασε,με μια μικρή διαφορά...δεν έπρεπε να βρούμε μόνο ρούχα,έπρεπε και να τον βάψω για το δελτίο ειδήσεων...τρομακτική εμπειρία έχω να πω...μιας και είχα το άγχος μην μου βγει αναψοκοκκινισμένος...ευτυχώς όλα πήγαν καλά και ο φίλος Γιώργος ήταν ευχαριστημένος και πιστέψτε με αν δεν ήταν θα το εξέφραζε με τον γνωστό διακριτικό του τρόπο..."βρε ατάλαντο πλάσμα,πώς με έκανες έτσι..." Γιώργο μου και εγώ σ' αγαπώ :)

~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου