Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

London Part 1.

Συχνά αναρωτιόμουν πώς θα βρω τον εαυτό μου,πώς θα γίνει να συναντηθώ με εμένα,πώς θα τα καταφέρω να φτάσω για όπου προορίζομαι.Με την πάροδο του χρόνου,μέσα από την αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους,μέσα από πολύ διάβασμα και σκέψη κατάλαβα-το για πολλούς αυτονόητο-δε σε βρίσκεις. Σε φτιάχνεις.Μέρα στη μέρα, ώρα στην ώρα,σε δημιουργείς και σε πιάνεις από το χέρι και σε πηγαίνεις όπου επιθυμείς.
Εδώ θα κολλήσω το γνωστό-αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας,θα πας εκεί που κοιτάς-.
Εγώ λοιπόν,από μικρή έριχνα κλεφτές ματιές δεξιά και αριστερά.Ο νους μου ήταν στο σεργιάνι συνέχεια με αποτέλεσμα να μην θέλω να εστιάσω.Είχα βέβαια τις κρυφές μου αγάπες στις οποίες πάντα γυρνούσα αλλά για λίγο,ίσα να ξεκουραστώ.Πάλι δηλαδή μισές δουλειές,πάλι ένα αδιάκοπο τριγύρισμα και ένας ανεκπλήρωτος πόθος για να βρω τον δρόμο μου.Μέσα σε όλα αυτά τα αδιάκοπα πήγαινε-έλα που μετράνε ήδη 12 χρόνια,αγάπησα ό,τι είδα,ανθρώπους,μέρη,ιδέες,μυρωδιές,αγάπησα ό,τι ένιωσα,αγάπησα εμένα και μου υποσχέθηκα να με προσέχω και να με πηγαίνω πολλές βόλτες.
Σήμερα λοιπόν θυμήθηκα το πρώτο μου ταξίδι στο Λονδίνο. Μια πόλη,πολυπολιτισμική,με απίστευτες ακρότητες σε μια μοναδική ισορροπία,μια πόλη με ανθρώπους βιαστικούς,νευρικούς αλλά πάντα χαμογελαστούς και πρόθυμους παρά τους γρήγορους ρυθμούς τους να σε βοηθήσουν.
Αυτή την πόλη την ένιωσα σπίτι μου,δεν με ζόρισε, δεν με έκανε να προσπαθώ να ταιριάξω,με δέχτηκε και για αυτό επιστρέφω εκεί πάντα με χαρά.

Take care luvz
xx Civil.A







Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...
4 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A
10 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα