In Memoriam: Hubert de Givenchy

Hubert de Givenchy

Είναι πάντα πολύ δύσκολο κοιτώντας το μακρινό παρελθόν να αντιληφθούμε πόσος χρόνος μας χωρίζει από τις παρθενικές εμφανίσεις των τότε νέων και πολλά υποσχόμενων σχεδιαστών μόδας.

Ένας εξ αυτών ο Hubert de Givenchy, γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου του 1927 στο  Beauvais, ίδρυσε τον οίκο υψηλής ραπτικής Givenchy το 1952.

Έγινε διάσημος για την πολύ στενή του συνεργασία με την Audrey Hepburn την οποία ανέλαβε προσωπικά για επτά συνολικά ταινίες της, συμπεριλαμβανομένης και του Breakfast at Tiffany’s  γνωστή για το εμβληματικό μαύρο φόρεμα της πρωταγωνίστριας  αλλά και της Sabrina από όπου προέκυψε και το γνωστό Sabrina neckline.

Οι δυο τους έγιναν πολύ στενοί φίλοι και η προσωπική τους σχέση συνεχίστηκε μέχρι και τον θάνατο της  Audrey.

Ο αριστοκρατικής όψης σχεδιαστής αναδύθηκε στο παγκόσμιο στερέωμα της βιομηχανίας κάνοντας σημαντικές συνεργασίες με τους Jacques Fath, Robert Piguet, Pierre Balmain, Elsa Schiaparelli και έχοντας σχηματίσει στο νου του πως «Κλασσικό δεν σημαίνει βαρετό.»

Το 1952 αφού άνοιξε τον δικό του οίκο στην περιοχή Plaine Monceau στο Παρίσι, ονόμασε την πρώτη του συλλογή «Bettina Graziani” από το μοντέλο που μεσουρανούσε εκείνη την περίοδο.

Στα 25 του ήταν ήδη ο νεότερος σχεδιαστής της προοδευτικής σκηνής της παριζιάνικης μόδας.

Το 1953 γνώρισε το είδωλο  αλλά και μέντορα του, τον ισπανό σχεδιαστή Cristobal Balenciaga και υπό την σκέπη του εστίασε περισσότερο στην καθαρότητα των γραμμών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της καλλιτεχνικής συνύπαρξης παρουσίασε (παράλληλα με τον Balenciaga) το sack dress γνωστό ως το new shape της εποχής.

Το 1988 ο Hubert πούλησε τον οίκο του στον όμιλο LVMH στον οποίο άνηκε ο οίκος Louis Vuitton, παραμένοντας όμως ο ίδιος επικεφαλής σχεδιαστής μέχρι και το 1996.

Στην πορεία διάδοχοι του στον οίκο ήταν ο John Galliano, o Riccardo Tisci μέχρι πρόσφατα και η Clare Waight Keller που είναι και η πρώτη γυναίκα artistic director του οίκου.

Ο Hubert de Givenchy, πέθανε στον ύπνο του σε ηλικία 91 ετών στις 10 Μαρτίου του 2018 στο Παρίσι έχοντας υπηρετήσει με ευγένεια και λεπτότητα τον χώρο και αφήνοντας πίσω του τις γυναίκες λίγο πιο κομψές, λίγο πιο σοφιστικέ, λίγο πιο κινηματογραφικές αφού το μεγαλύτερο του ταλέντο ήταν να δημιουργεί προσωπικότητες.