Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πότε είχες την τελευταία σου δημιουργική συνάντηση;•

 ~ Συναντάμε ανθρώπους στη ζωή μας συνεχόμενα. Τους επηρεάζουμε και μας επηρεάζουν. Τους αλλάζουμε και μας αλλάζουν. Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έρχονται στην καθημερινότητα σου για να μείνουν ήσυχα μέσα της, αλλά για να την μετακινήσουν. Αυτό μπορεί να είναι κάτι όμορφο, μπορεί όμως να είναι και κάτι άσχημο...

Ας μείνουμε στο όμορφο σενάριο παρακαλώ και ας συνεχίσουμε έχοντας κάτι τέτοιο στο νου μας. Δεν τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους για την ευγένεια της καθημερινότητας σου, ούτε για τις ασφαλείς κουβέντες που γεμίζουν απλά τον χρόνο σου χωρίς να αφήνουν ένα αποτύπωμα.

Τους συναντάς γιατί κάτι αναγνωρίζεται πριν ακόμη ειπωθεί και από τις δύο πλευρές, σαν μια σιωπηλή στιχομυθία, πως εδώ υπάρχει υλικό για γέννηση... (ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι γράφω)

Μια ιδέα, μια μεταμόρφωση, μια ρήξη, μια νέα εκδοχή του εαυτού, ένα νέο πλάνο, μια κίνηση, μια εξέλιξη, ένα βήμα παρακάτω.

Δεν είναι πάντα οι άνθρωποι που σε ηρεμούν και φυσικά δεν εννοώ ότι είναι άνθρωποι που σε ταράζουν με αρνητική ένταση.

Συχνά όμως σε συνταράζουν, σε ανοίγουν σε πράγματα που ήσουν κλειστός, σε πάνε σε κάτι άγνωστο σαν μικρό περίπατο σε κάτι καινούργιο.

Σε αναγκάζουν με κάποιο τρόπο, να δεις, να παραδεχτείς, να αφήσεις, να χτίσεις.

Είναι αυτοί που δεν σου προσφέρουν άνεση, αλλά αλήθεια και ακριβώς για αυτό, τους εμπιστεύεσαι βαθιά.

Όχι επειδή είναι εύκολοι, αλλά επειδή διαισθάνεσαι πως μαζί τους δεν θα χρειαστεί να μικρύνεις.

Η δημιουργία βλέπεις μόνο ανάπαυση δεν είναι.

Δεν είναι σίγουρα ούτε βόλεμα.

Είναι όμως μια όμορφη μορφή αναστάτωσης, ένα ταρακούνημα που σε τραβά από το γνώριμο, σε σέρνει λίγο πιο πέρα από εκεί που νόμιζες πως τελειώνει το όριο σου.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η πιο αληθινή συνάντηση, όχι με κάποιον που σε κρατά εκεί που είσαι, αλλά με κάποιον που, χωρίς καν να το επιδιώκει, σε χτίζει αλλιώς.

Όσο επιθυμητό και αν είναι αυτό το χτίσιμο, όσο χρήσιμο και σπουδαίο, καμιά φορά μπορεί, ακόμα και με τις καλύτερες προδιαγραφές, να είναι επώδυνο και αυτό επειδή, το χτίσιμο έρχεται πάντα μετά από γκρέμισμα. Είναι όμως διαφορετικό να επιδιώξει κάποιος να σε γκρεμίσει, από το να παραδεχτείς ότι εσύ ο ίδιος πρέπει για να προχωρήσεις, να γκρεμίσεις κομμάτια σου που δεν σε οφελούνε.

X CivilA


 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...