~Θυμάμαι, κάποια στιγμή λογικά προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, τότε που δεν ήμουν ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή, ένα μεσημέρι να παίζει έναν ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ. Το μάτι μου πήρε τον Πολατόφ σε μια θεατρική σκηνή. Μοντέλα τριγύρω του πάνω σε σκάλες και κάτι πολυέλαιοι να κρέμονται. Μαγεύτηκα. Δεν είδα ρούχα, είδα ατμόσφαιρα, γοητεία και ιδέα και αυτό με συνεπήρε.
Ας δούμε ποιός ήταν τελικά αυτός ο σχεδιαστής;!
Ο Μιχάλης Πολατόφ υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής υψηλής ραπτικής του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε το 1948 από Ιταλορώσους γονείς και μεγάλωσε μέσα σε έντονα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Σπούδασε σκηνοθεσία, σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, κάτι που εξηγεί γιατί η δουλειά του είχε πάντα θεατρική διάσταση και όχι μόνο εμπορική λογική.
Η μόδα για εκείνον δεν ήταν απλώς ένδυση ήταν σκηνική αφήγηση.
Ο Πολατόφ έγινε γνωστός κυρίως για τις haute couture δημιουργίες και τις βραδινές τουαλέτες υψηλής ραπτικής, το formalwear μεγάλης λεπτομέρειας αλλά και τα bridal και evening gowns με την couture αισθητική και με έντονη ευρωπαϊκή επιρροή.
Έδινε τεράστια σημασία στη χειροποίητη κατασκευή και στη δομή του ρούχου, στην πτώση του υφάσματος και το βάρος του υφάσματος αλλά και στην αυστηρή γραμμή.
Αντιμετωπιζε την εικόνα της γυναίκας ως επιβλητική παρουσία και όχι απλώς εμφάνιση. δεν σχεδίαζε "ρούχα για να φορεθούν", αλλά για να εμφανιστούν και να μην ξεχαστούν.
Σύμφωνα με αναφορές της εποχής, είχε στενές σχέσεις με σημαντικές μορφές της διεθνούς μόδας όπως ο Hubert de Givenchy (Givenchy) και ο Loris Azzaro (Azzaro), οι οποίοι διέκριναν το ταλέντο του και τον ενθάρρυναν να αφοσιωθεί στη μόδα.
Αυτό δείχνει πως η παρουσία του δεν ήταν μόνο τοπική αλλά συνδεόταν με τον ευρωπαϊκό κύκλο της υψηλής ραπτικής μιας και διέθετε ιδιαίτερο εκτόπισμα.
Υπάρχει ένα μεγάλο ακόμα κεφάλαιο στην πορεία του, η σχέση του Πολατόφ με το θέατρο και τη Λυρική Σκηνή.
Ο Πολατόφ όντας και σκηνογράφος δεν εγκατέλειψε ποτέ το θέατρο τόσο στο πλαίσιο της προσωπικής του ταυτότητας, όσο και πρακτικά σε συνεργασίες με παραγωγές, οι σημαντικοί του σταθμοί ήταν:
1982 — «Lucia di Lammermoor»
Σκηνοθέτησε τη «Λουτσία ντι Λαμερμούρ» του Gaetano Donizetti στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
1999 — «Ρέα»
Υπέγραψε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια για τη «Ρέα» του Spyridon Samaras στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί δείχνει πως αντιλαμβανόταν το ένδυμα ως μέρος συνολικής αισθητικής σύνθεσης και όχι απλά σαν ένα πρακτικό αντικείμενο της καθημερινότητας.
Το ύφος του ήταν χαρακτηριστικό, είχε έντονη δραματικότητα και αρχοντική πολυτέλεια, όπως παράλληλα φαινόταν η ευρωπαϊκή couture παιδεία του και η σκηνική του μεγαλοπρέπεια αποτέλεσμα της πηγαζουσας θεατρικότητας του.
Ήταν σχεδιαστής με έντονη παρουσία, χαρακτήρα. Δεν υπήρχε απλά για να καταναλωθεί από μερικές πλούσιες κυρίες αλλά για να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη εντύπωση για την καθεμία γυναίκα που τον φορούσε. Ναι ήταν τότε βλέπετε που οι γυναίκες φορούσαν σχεδιαστές και όχι brands.
Ο ίδιος ήταν απαιτητικός και αυστηρός και είχε δηλώσει, "Πάντα ήμουν ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου."
Αυτό εξηγεί κατά τις μαρτυρίες πολλών και την τελειομανία φυσικά που χαρακτήριζε τη δουλειά του.
Η θέση του στην ελληνική μόδα είναι ιδιαίτερα σημαντική αν και δυστυχώς θα έπρεπε αυτό να μη μένει μόνο στους τίτλους και στις λεζάντες, αλλά στην ουσία να αποδοθεί φόρος τιμής.
Πάμε παρακάτω...Ο Πολατόφ εκπροσωπεί μια εποχή όπου η ελληνική μόδα ήταν περισσότερο atelier, couture και προσωπική σχέση και δημιουργία, αρκετά πριν κυριαρχήσει το μαζικό prêt-à-porter.
Ο ίδιος υπήρξε designer κύρους με ότι αυτό συνεπάγεται για την εποχή που διέπρεψε και γι’ αυτό παραμένει σημείο αναφοράς στην ιστορία της ελληνικής υψηλής ραπτικής, η οποία σαν τομέας της μόδας δεν έχει πολλούς εκφραστές στη χώρα μας.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου