~Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο red carpet,που όσοι ασχολούμαστε με τη μόδα περιμένουμε με αγωνία κάθε χρόνο.
Το πρώτο είναι το κόκκινο χαλί των Όσκαρ και προσωπικά το περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου αρέσει να επιβεβαιωνομαι πώς όλα πλέον είναι λάθος τη συγκεκριμένη βραδιά. Ακόμα και μια δυσάρεστη έκπληξη μπορεί να είναι ένα ίχνος μιας προσπάθειας που δεν πήγε καλά. Όμως το συγκεκριμένο χαλί αποτελεί την πεμπτουσία της αποστείρωσης και του ανέμπνευστου.
Το δεύτερο κόκκινο χαλί, είναι αυτό που συγκεντρώνει μεμονωμένες προσωπικότητες από πολλά αντικείμενα και τους δίνει ένα ετήσιο challenge βάση της θεματολογίας της κάθε χρονιάς.
Συνεργασίες, εκπλήξεις, λάθη, αστοχίες και μεγάλες επιτυχίες, όλα βαδίζουν πλάι πλάι σε αυτό το χαλί που μόνο αδιάφορο δεν είναι.
Τι είναι όμως το Met Gala;
Το 1948, όταν η Eleanor Lambert ξεκίνησε ένα φιλανθρωπικό δείπνο για το Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, μέχρι σήμερα, το Met Gala έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα red carpet. Είναι κατ'ουσίαν ένα πολιτισμικό πείραμα. Ένα curated χάος θα το χαρακτήριζα. Με τη λογική φυσικά, ότι το πεδίο δράσης είναι αχανές
Από το 1995, υπό την επιμέλεια της Anna Wintour, το Met Gala έγινε αυτό που πραγματικά είναι,ένα "θέατρο" όπου το ρούχο δεν υπηρετεί τον άνθρωπο. Υπάρχουν βλέπετε βράδια που η μόδα προσπαθεί να εντυπωσιάσει απλά για το trend ή το hype. Υπάρχουν βράδια όμως που η μόδα αποφασίζει να μιλήσει, να πάρει θέση, να γίνει από μόνη της ένα ολόκληρο οικοσύστημα ιδεών και το επικοινωνεί αυτό με κάθε πιθανό τρόπο.
Η βραδιά λοιπόν που στρώνετε το κόκκινο χαλί του Met, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ή μήπως είναι μόνο του η δεύτερη κατηγορία...
Γενικά ένα κομμάτι της μόδας, αυτό που αφορά στην καθημερινότητά μας, έχει έναν ρόλο, να μας εντάξει σε ένα σύνολο και να είναι βοηθητική και πρακτική.
Στο Met Gala είναι ακριβώς το αντίθετο, θέλει να μας ξεβολεψει, να παίξει με το μυαλό και τις γνώσεις μας. Θέλει να μας αποσπάσει από το ρεαλισμό και να μας βάλει για λίγο σε μια υπέρτατη, ουτοπική, οπτική ηδονή.
Κάθε θέμα, κάθε έτους είναι ουσιαστικά μια επιμελημένη έκθεση. Μόνο που αντί για έργα σε τοίχους, έχουμε έργα σε σώματα που κινούνται, φωτογραφίζονται και κρίνονται σε πραγματικό χρόνο.
Αν το δεις λίγο πιο "επιστημονικά", η μόδα εδώ λειτουργεί ως σύστημα σημείων και ναι αυτό είναι κάτι που θα ενδιέφερε πολύ τον Georg Simmel(που αγαπώ τόσο πολύ).
Η ένδυση δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή.
Είναι κοινωνικό σήμα. Δήλωση ταυτότητας. Μηχανισμός διαφοροποίησης.
Στο Met Gala, αυτό φτάνει στο απόλυτο όριο, εξαντλεί κάθε περιθώριο λάθους εκτίμησης, δεν ντύνεσαι για να σε αποδεχτούν.
Ντύνεσαι για να σε μελετήσουν, να σε διαβάσουν, να σε αποδομήσουν. Ο χρόνος στο Met παγώνει επικίνδυνα, δεν είναι virtual reality 3" και scroll. Είναι εικόνες με σκηνοθεσία, αισθητική, ατμόσφαιρα, δομή, που μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο. Δε μιλάμε απλά για το επόμενο trend, που αύριο δεν θα το θυμάσαι. Μιλάμε για μια εικόνα που όταν αποδομηθει θα γεννήσει πολλαπλάσια trend, giga ή mega.
Αν θέλεις να καταλάβεις τι σημαίνει Met Gala, δεν κοιτάς απλα τα "ωραία" που με συμβατικό τρόπο κολακεύουν. Κοιτάς τα "επικίνδυνα". Αυτά που ξυπνούν κάτι μέσα σου και δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τι είναι.
Η Rihanna το 2015, με το couture της Guo Pei, δεν φόρεσε απλώς ένα εντυπωσιακό ή όμορφο κομμάτι. Δεν ήταν απλά μια όμορφη παρουσία. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι πως έφερε μια ολόκληρη πολιτισμική αφήγηση στο δυτικό βλέμμα.
Η Lady Gaga το 2019 δεν εμφανίστηκε. Έκανε performance. Τέσσερις αλλαγές, σαν μία αποδόμηση της έννοιας "look". Στα μάτια μου δε φάνηκε, σαν εκτέλεση τόσο πετυχημένο όσο θα μπορούσε να είναι. Υπήρξε όμως έντονη δυναμική.
Ο Billy Porter, την ίδια χρονιά, μπήκε σαν θεότητα. Όχι για να προκαλέσει αλλά για να επαναπροσδιορίσει το ποιος και γιατί "δικαιούται" να είναι επιβλητικός.
Η Kim Kardashian, που καθόλου δεν εκτιμώ, το 2021, πλήρως καλυμμένη από Balenciaga, μας έβαλε ένα σχεδόν φιλοσοφικό ερώτημα, τι μένει όταν αφαιρέσεις το πρόσωπο; Παράλληλα έχω μια δεύτερη εμφάνιση της ως εμβληματική λογω της αψογης εκτέλεσης της, εμπνευσμένη από την Sophia Loren στην ταινία, Boy on a Dolphin(1957).
Η Zendaya έγινε παραμύθι μπροστά στα μάτια μας. Κυριολεκτικά. Φόρεσε Galliano και τον απογείωσε.
Η Sarah Jessica Parker σε κάθε της εμφάνιση άφησε το στίγμα της και πέρασε το μήνυμα της.
Η Beyonce συχνά έπεσε στην παγίδα της πολύ ωραίας και τα ονόματα και οι αναφορές δεν έχουν τέλος.
Κοινό στοιχείο όλων των εμβληματικών και πετυχημένων συνεργασιών;
Κανείς από αυτούς δεν προσπάθησε απλώς να είναι όμορφος. Όλοι προσπάθησαν να πουν κάτι.
Το φετινό θέμα, “Fashion is Art”, μοιάζει απλό. Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί για να αναλυθεί η σύνδεση της μόδας με την τέχνη. Υπάρχει σύνδεση; Μήπως η μόδα είναι πολύ επιφανειακή για να είναι τέχνη; Μήπως... μήπως... μέχρι σήμερα αναρωτιόμαστε.
Αυτό το χιλιοειπωμένο θέμα που φαίνεται απλό, είναι μια τεράστια παγίδα στην οποία μπορούν να πέσουν όλοι όσοι φοβούνται την πρόκληση, το πείραμα ή αντιμετωπίζουν το άτομο τους ως αυθεντία.
Γιατί όταν λες ότι η μόδα είναι τέχνη, πρέπει να απαντήσεις αρχικά τι είδους τέχνη;
Ζωγραφική;
Performance;
Πολιτική τέχνη;
Ή απλώς μια όμορφη διακόσμηση;
Το Costume Institute φέτος, σύμφωνα με τις πρώτες επιμελητικές κατευθύνσεις, φαίνεται να σπρώχνει τη μόδα πιο κοντά σε installation λογική (ρούχα ως αντικείμενα χώρου), βιωματική εμπειρία (ρούχα που ενεργοποιούνται) και έντονη αναφορά στη σχέση σώματος–έργου.
Με απλά λόγια δεν θα δούμε απλώς looks όπως φυσικά είναι αναμενόμενο. Θα δούμε θέσεις, στάσεις, απόψεις, αντιλήψεις.
Σε τέτοια θέματα, πάντα συμβαίνει το ίδιο πράγμα, κάποιοι θα το πάρουν κυριολεκτικά (φορέματα σαν πίνακες. Ναι, θα το δούμε) κάποιοι θα το αγνοήσουν πλήρως (γιατί είναι αρκετό να φαίνομαι όμορφη) και λίγοι θα το καταλάβουν και θα το αγκαλιάσουν πραγματικά.
Για αυτούς τους λίγους λοιπόν, κάθε χρόνο γίνονται τα μάτια μας τετράγωνα από την αϋπνία.
Συνεχίζω.
Περιμένουμε έντονη παρουσία από προσωπικότητες που "παίζουν" με την έννοια του performance, όπως η Doja Cat ή ο Jared Leto άτομα που δεν φοβούνται να γίνουν concept.
Εκεί φυσικά θα φανεί η διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που θα ντυθούν σαν έργα τέχνης και σε αυτούς που θα γίνουν έργα τέχνης.
~•Σημειώσεις μιας εκπαιδεύτριας•~
Στην τάξη, όταν μιλάμε για branding και ταυτότητα, υπάρχει μια στιγμή που οι μαθητές καταλαβαίνουν κάτι ιδιαίτερα κρίσιμο,
το "τι φοράω" είναι η λιγότερο σημαντική ερώτηση.
Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου, που λένε και οι Αμερικανοί, είναι
"τι εξυπηρετεί αυτό που φοράω;".
Στο Met Gala, αυτή η ερώτηση είναι αμείλικτη.
Γιατί αν το ρούχο σου δεν εξυπηρετεί μια ιδέα, τότε δεν είναι τέχνη. Είναι απλώς styling και το styling αυτή τη συγκεκριμένη βραδιά, ενώ είναι πολύ σημαντικό, δεν παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο.
Ιστορία γράφει η ιδέα. Η πρόθεση. Η συνειδητότητα.
Το Met Gala δεν είναι μια βραδιά για τη μόδα λοιπόν, ας μη γελιομαστε.
Είναι μια βραδιά για τον άνθρωπο που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο να ανήκει και στο να ξεχωρίζει, αχ αυτό το δίπολο, κάπου εκεί ανάμεσα σε ύφασμα, φώτα και υπερβολή, η μόδα σταματά να είναι κάτι που απλά φοράμε.
Γίνεται κάτι που συλλαμβάνουμε. Σαν ιδέα. Και οι ιδέες είναι επικίνδυνες γιατί είναι συχνά άπιαστες.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου