~ Ο όρος "σώμα παραλίας" είναι ίσως ένα από τα πιο επιτυχημένα διαφημιστικά κατασκευάσματα των τελευταίων δεκαετιών και τί σόϊ όρος είναι αυτός αν το καλοσκεφτείς!;
Υπονοεί ότι υπάρχει μόνο ένας συγκεκριμένος τύπος σώματος που δικαιούται να εμφανιστεί στην παραλία, ο λεπτός, σφιχτός, νεανικός, χωρίς σημάδια, χωρίς κοιλιά, χωρίς κυτταρίτιδα, χωρίς ίχνη της πραγματικής ζωής.
Στην πραγματικότητα, όμως, το σώμα παραλίας είναι κάθε σώμα που βρίσκεται σε μια παραλία μια οποιαδήποτε στιγμή.
Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο η αισθητική διάσταση του όρου, αλλά κυρίως η κοινωνική του λειτουργία.
Για πολλές γυναίκες για παράδειγμα, η παραλία δεν είναι ένας χώρος αναψυχής. Όχι.
Γίνεται ένας χώρος αξιολόγησης, στον οποίο από μικρή ηλικία μαθαίνουν ότι πριν φορέσουν μαγιό πρέπει να χάσουν κιλά, να γυμναστούν περισσότερο, να διορθώσουν το σώμα τους.
Έτσι, η απόλαυση της στιγμής, η δροσιά και η ανάπαυση, μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον "όταν αδυνατίσω", "όταν φτιάξω τα πόδια μου", "όταν φύγει η κυτταρίτιδα".
Το αποτέλεσμα εδώ δυστυχώς, είναι ένας παράδοξος αποκλεισμός.
Don't get me wrong.
Δεν απαγορεύεται τυπικά στις γυναίκες να πάνε στην παραλία, να χορέψουν, να φωτογραφηθούν ή να φορέσουν αυτό που τους αρέσει. Απαγορεύεται όμως, βαθιά, στερεοτυπικά και συμβολικά.
Η κοινωνία δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε πολλές να αισθάνονται ότι δεν έχουν ακόμη κερδίσει το δικαίωμα να συμμετέχουν, ότι δεν συμπεριλαμβάνονται στην ομάδα αυτών που μπορούν να παρουσιαστούν χωρίς σχολιασμό στη θάλασσα.
Το σώμα ξαφνικά μετατρέπεται σε προϋπόθεση για την πιο όμορφη εμπειρία του καλοκαιριού αντί να είναι το μέσο μέσα από το οποίο βιώνεται αυτή η τόσο όμορφη στιγμή της καλοκαιρινής εποχής.
Αυτό δεν αφορά όμως μόνο το κλειστό πλαίσιο της παραλίας. Αφορά τα ταξίδια μας, τις σχέσεις μας, τον έρωτα, τα ρούχα, τον χορό, την έκθεση, ακόμη και το απλοϊκό αλλά σημαντικό αίσθημα της χαράς.
Πόσες γυναίκες έχουμε αναβάλει μια φωτογραφία, ένα φόρεμα, μια έξοδο ή μια βουτιά επειδή πίστεψαμε ότι το σώμα μας δεν ήταν "έτοιμο"; Πόσες έχουν στερηθεί αναμνήσεις περιμένοντας να αποκτήσουν μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού τους;
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτός ο αποκλεισμός παρουσιάζεται συχνά ως μια απλή προσωπική επιλογή ενώ στην πραγματικότητα είναι η κοινωνική πίεση που έχει εσωτερικευτεί από γενιά σε γενιά.
Όταν μια γυναίκα ντρέπεται να εμφανιστεί με μαγιό, δεν είναι ότι γεννήθηκε με αυτή τη ντροπή. Την έμαθε όμως, τη διδάχθηκε μέσα από εικόνες, σχόλια, διαφημίσεις και πολιτισμικά πρότυπα που συνέδεσαν την αξία της με την εμφάνισή της.
Και για αυτό λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιο είναι το "σώμα παραλίας", αλλά ποιος ωφελείται όταν εκατομμύρια γυναίκες πιστεύουν ότι πρέπει πρώτα να διορθώσουν τον εαυτό τους για να ζήσουν.
Ποιος έχει κέρδος από αυτές τις αλλαγές;
Γιατί κάθε φορά που μια εμπειρία ενός ανθρώπου, αναβάλλεται μέχρι να αλλάξει το σώμα, χάνεται κάτι πολύ πιο πολύτιμο από την εμφάνιση του, χάνεται χρόνος ζωής.
Και ο χρόνος, σε αντίθεση με το βάρος, δεν επιστρέφει.
X CivilA
The English version of the article follows below.
The “Beach Body”
The term “beach body” is perhaps one of the most successful advertising constructs of the past few decades.
And what kind of term is that, when you really think about it?!
It implies that there is only one particular type of body that deserves to appear on a beach: thin, toned, youthful, without marks, without a belly, without cellulite, without traces of real life.
In reality, however, a beach body is simply any body that happens to be on a beach at any given moment.
What is interesting here is not only the aesthetic dimension of the term, but, above all, its social function.
For many women, for example, the beach is not a place of leisure.
No.
It becomes a space of evaluation, where from an early age they learn that before putting on a swimsuit, they need to lose weight, exercise more, fix their bodies.
And so the pleasure of the moment — the coolness, the rest, the simple enjoyment of being there — is constantly postponed until some future point:
“When I lose weight.”
“When I fix my legs.”
“When the cellulite is gone.”
The result, unfortunately, is a paradoxical form of exclusion.
Don’t get me wrong.
Women are not formally forbidden from going to the beach, dancing, taking photographs or wearing whatever they like.
But, on a deeper level, they are forbidden symbolically, stereotypically and culturally.
Society creates the conditions that make many women feel that they have not yet earned the right to participate. That they do not quite belong to the group of people who can appear at the seaside without being scrutinised or commented upon.
The body suddenly becomes a prerequisite for experiencing one of the most beautiful pleasures of summer, instead of being the very means through which that beautiful summer moment is experienced.
And this is not limited to the narrow context of the beach.
It concerns our travels, our relationships, love, clothing, dancing, visibility, exposure, and even the seemingly simple yet deeply important feeling of joy.
How many women have postponed a photograph, a dress, a night out or a swim because they believed their bodies were not “ready”?
How many have deprived themselves of memories while waiting to become a different version of themselves?
Perhaps the most troubling part is that this exclusion is often presented as nothing more than a personal choice.
In reality, it is social pressure that has been internalised from one generation to the next.
When a woman feels ashamed to appear in a swimsuit, she was not born with that shame.
She learned it.
She was taught it through images, comments, advertisements and cultural ideals that connected her value to her appearance.
And that is why the real question is not what a “beach body” is.
The real question is:
Who benefits when millions of women believe they must first fix themselves before they are allowed to live?
Who profits from all these changes?
Because every time a human experience is postponed until the body changes, something far more valuable than appearance is lost.
Time.
Time spent living.
And time, unlike weight, does not come back.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου