Μην ψωνίζεις άλλο•

~Σημειώσεις για τη μόδα, την κατανάλωση και την αξία του να μη μετράς τον εαυτό σου στο ταμείο.

Ξημερώνει άλλη μια μέρα.

Είναι από εκείνα τα πρωινά που ο καφές αργεί λίγο να κάνει τη δουλειά του και το μυαλό, αφιλτράριστο καθώς είναι αποφασίζει να γράψει.

Σκέφτομαι τη μόδα, τα ψώνια, τη λέξη «ανάγκη» και τη λέξη «θέλω».

Και γράφω.

Μην ψωνίζεις άλλο! Το έχεις σκεφτεί;

Σε μια κοινωνία που μετρά την αξία με το ταμείο, η κατανάλωση γίνεται παρηγοριά και το κέρδος Θεός.

Ξεσπάμε εκεί τα νεύρα, τις ματαιώσεις, τα συναισθηματικά μας κενά. Αγοράζουμε όχι μόνο πράγματα, αλλά την αίσθηση ότι είμαστε για λίγο «κάποιοι άλλοι» , πιο ασφαλείς, πιο όμορφοι, πιο πλήρεις, ξεφεύγουμε από έναν εαυτό που ζει στο μαύρο σύννεφο της Ελλάδας. Όμως αυτή η απόδραση είναι στιγμιαία και ακριβή: πουλάμε τον χρόνο μας φθηνά και τον αγοράζουμε πίσω μεταμφιεσμένο σε προϊόν κακής ποιότητας.

Στην οικονομία των 850€ άσε στην άκρη τη σακούλα της παρηγοριάς,η κατανάλωση δεν είναι επιβεβαίωση ευημερίας αλλά υποκατάστατό της. Πολυεστέρας με τιμή πολυτελείας, υλικά που δεν αντέχουν στον χρόνο, ούτε στο σώμα. 

Ρούχα που υπόσχονται ταυτότητα, μα συχνά αφαιρούν τη σχέση μας με την ποιότητα, την αντοχή, την ουσία, τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε επιλογή ντυσίματος είναι και μια επιλογή σχέσης με τον κόσμο: με τους ανθρώπους που εργάζονται αόρατα για να παραχθεί το προϊόν(ακόμα και παιδιά τριών ετών πάνω σε καράβια), με την οικονομία που συγκεντρώνει δύναμη σε λίγους, με τον πλανήτη που πληρώνει το περιβαλλοντικό κόστος. Φτηνά εργατικά χέρια, οικολογικά αποτυπώματα, μια μόδα που ανακυκλώνει επιθυμίες γρηγορότερα απ’ όσο προλαβαίνει να δημιουργήσει νόημα, στείρα έχει φτάσει να είναι στις μέρες μας, μόνο αναπαράγει, δε γεννά.

Δεν είναι απλώς ψώνια. Είναι μια τελετουργία κατευνασμού και μια μέθοδος χειραγώγησης.

Κάθε αγορά ένα μικρό «αντέχω». Κάθε σακούλα μια προσωρινή ταυτότητα. Και κάθε ρούχο (τι κρίμα) γίνεται σκουπίδι.

Μα πόσο κοστίζει η παρηγοριά όταν πληρώνεται με χρόνο ζωής;

Ντύνουμε το σώμα μας με υλικά που δεν αναπνέουν, με ιστορίες που δεν μας ανήκουν.

Ποιος κερδίζει από την ανάγκη μας να νιώσουμε λίγο καλύτερα;

Ποιος πληρώνει το τίμημα όταν το ρούχο πεθαίνει πριν από την επιθυμία;

Τι σημαίνει «στυλ» όταν δεν αντέχει στον χρόνο, στο δέρμα, στη συνείδηση;

Κοίτα καθαρά:

— Τι βάζεις πάνω σου;

— Ποιον συντηρεί η επιλογή σου;

— Πόση γη, πόσο νερό, πόσοι άνθρωποι εξαντλούνται για τη στιγμή της ευχαρίστησης;

— Είναι αυτή η ομορφιά ή απλώς εμείς αγκαλιά πλέον με την αναισθησία;

Η κατανάλωση ως υποκατάστατο ζωής δεν είναι ελευθερία. Είναι εξάρτηση.

Η ταυτότητα δεν αγοράζεται. Χτίζεται. Με διάρκεια. Με μέτρο. Με επίγνωση.

Γι’ αυτό: μην καταναλώνεις άλλο.

Σταμάτα πριν το επόμενο «θέλω».

Αντιστάσου στην παρόρμηση που σε θέλει πελάτη αντί για άνθρωπο.

Διάλεξε λιγότερα και καλύτερα. Επιδιόρθωσε. Αντάλλαξε. Ξαναφόρα.

Άφησε χώρο για την ανάγκη να σιωπήσει και για την επιθυμία να ωριμάσει.

Δεν αρνούμαστε την ύλη ,αρνούμαστε την τυφλή της λατρεία.

Δεν απορρίπτουμε την ομορφιά, την επαναφέρουμε στην αρχική της θέση, στην ευθύνη.

Η πράξη είναι απλή και ριζική: ζήσε χωρίς να αγοράζεις την αξία σου.

Σκέφτομαι και γράφω — πρωί πρωί.

Μερικές φορές η μόδα δεν χρειάζεται περισσότερα ρούχα.

Χρειάζεται περισσότερη συνείδηση.

Γραμμένο πάντα αργοπορημένα αν και είναι ξημέρωμα.

X CivilA