~Κάποιους μήνες πριν, μια παλιά μου συμμαθήτρια μού έστειλε ένα μήνυμα. Με ρώτησε με διάκριση, αν μπορώ να γράψω ένα κείμενο για το πώς κατάφερα να παραμείνω δημιουργική επιστρέφοντας στην Ξάνθη. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει και να δημιουργεί σε μεγαλύτερες πόλεις να συνεχίσει να το κάνει σε μια μικρότερη κοινωνία.
Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή σκέφτομαι την απάντηση. Πώς το κάνω, πώς αντέχω, πολλά ακόμα πώς...
Σήμερα όμως, μετά το πρώτο Meet the Product, νομίζω ότι έχω μιαν απάντηση.
Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η επιστροφή μου στην Ξάνθη δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση.
Δεν είπα , έκλεισε ο κύκλος στην Αθήνα, γυρνά στην πόλη σου.
Προέκυψε από μια συγκυρία και από μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω. Οπότε ναι, το έκανα για το βιογραφικό.
Ο πρώτος καιρός μου εκεί,σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Η προσαρμογή μου στην καθημερινότητα της πιο μικρής κοινωνίας δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Πες με χαζή αλλά ναι, μου έλειπε η Αθήνα.
Κάθε αλλαγή βέβαια κουβαλά μαζί της και κάτι που κερδίζεις και κάτι που αφήνεις πίσω.
Είχα όμως ξεχάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, μια μεγάλη πολυτέλεια.
Να έχεις τους φίλους σου εκατό μέτρα από το σπίτι σου. Να λες "πάμε για έναν καφέ;" και να σημαίνει σε μισή ώρα, όχι στο τέλος της εβδομάδας.
Και τελικά αυτό, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό.
Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε το πρώτο Meet the Product.
Ο πυρήνας του είναι τρεις άνθρωποι. Ο Γιώργος, ο Στεπάν και εγώ.
Ο καθένας στον δικό του τομέα, ο καθένας με διαφορετικές δεξιότητες, ο καθένας με τη δική του ταυτότητα, αλλά όλοι με την ίδια πρόθεση.
Να φτιάξουμε κάτι με κέντρο όσο αγαπάμε.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που ξεστόμισα αυτή την ιδέα στον Γιώργο, τον Φεβρουάριο του 2024...
Από τότε μέχρι σήμερα σκέφτομαι ότι άλλαξαν πολλά.
Μα στην πραγματικότητα άλλαξε μόνο ένα πολύ απλό και βασικό πράγμα.
Καμία ανοχή στην αγένεια, καμία ανοχή στην αλαζονία, καμία ανοχή στην κακή συμπεριφορά.
Έμαθα βλέπετε, επιτέλους,να μη ζητώ από τους ανθρώπους να γίνουν αυτό που δεν είναι.
Και έμαθα να αναγνωρίζω πόση δύναμη μπορεί να έχει η φιλία όταν μετατρέπεται σε πράξη.
Μη περιμένεις τίποτα από κανέναν, αυτό λέω.
Και ταυτόχρονα, να είσαι έτοιμος να δεχτείς όλη τη βοήθεια του κόσμου, χωρίς καν να τη ζητήσεις, από τους φίλους σου.
Το πρώτο αυτό event λοιπόν ήταν ίσως το πιο ήρεμο που έχω ζήσει. Βλέπετε συμμετείχα σε πάρα πολλά και όλα είχαν τον ίδιο κοινό πυρήνα, ανθρώπους με το σύνδρομο του Ναπολέοντα.
Σε αυτό όμως το πρώτο Meet the Product δεν υπήρχαν φωνές. Δεν υπήρχαν κλάματα. Δεν υπήρχαν προσβολές, απειλές, ψέματα, κατηγορίες ή παιχνίδια εξουσίας. Δεν υπήρχαν υποτιμητικά σχόλια για το σώμα των μοντέλων, για την αξία των συνεργατών ή συμπεριφορές που προσπαθούν να μεγαλώσουν κάποιον μικραίνοντας με κακεντρέχεια τους άλλους.
Δεν υπήρχε τίποτα από όσα, για χρόνια, είχα αρχίσει να θεωρώ σχεδόν φυσιολογικά στον χώρο της δουλειάς μου.
Υπήρχε μόνο συνεργασία.
Υπήρχε φροντίδα.
Υπήρχε σεβασμός.
Υπήρχε αγάπη.
Και χαρά, μεγάλη χαρά.
Γιατί το κέντρο αυτού που κάναμε δεν ήταν το δικό μου "εγώ". Ούτε το "εγώ" οποιουδήποτε άλλου.
Στο κέντρο ήταν ο άνθρωπος.
Ο κάθε άνθρωπος που βρέθηκε εκεί μαζί μας.
Κάποτε έγραψα "Έφυγα γιατί κατάλαβα".
Κατάλαβα ότι υπάρχει όριο σε αυτά που ανεχόμαστε. Ότι δεν γίνεται να επιτρέπεις στον φόβο, στις απειλές , στη βία ή στην απαξίωση να γίνονται η καθημερινότητά σου.
Ότι κάποια στιγμή οφείλεις να επιλέξεις ποιος άνθρωπος θέλεις να είσαι και ποιους ανθρώπους θέλεις δίπλα σου.
Σήμερα καταλαβαίνω και κάτι ακόμη.
Η δημιουργικότητα δεν κατοικεί ούτε στην Αθήνα ούτε στην Ξάνθη.
Κατοικεί στις σχέσεις και μόνο, τουλάχιστον για εμένα.
Όλη η δημιουργικότητά μου πηγάζει πάντοτε από το αίσθημα που μου δημιουργούν οι άνθρωποι γύρω μου. Εγώ είμαι απλώς ο εκφραστής της, ποτέ το κέντρο της.
Από παιδί μου έμαθαν αλλά και μου άρεσε να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου. Δεν με ενδιέφερε να έχω το πιο όμορφο παιχνίδι. Με ενδιέφερε όμως να παίζουμε όλοι μαζί.
Δεν άλλαξε τίποτα από αυτά μεγαλώνοντας.
Ό,τι δημιουργώ έχει νόημα μόνο όταν γίνεται αφορμή να συναντηθούν άνθρωποι.
Να μοιραστούν μια ιδέα, μια εμπειρία, μια συζήτηση, μια στιγμή, ένα αίσθημα ουσιαστικό.
Αλλιώς, για εμένα, δεν έχει κανένα μα κανένα νόημα.
Αν λοιπόν με ρωτούσε σήμερα κάποιος πώς παραμένεις δημιουργικός σε μια μικρή κοινωνία, δεν θα του έλεγα το κοινότυπο αλλά συχνά πολύ χρήσιμο, να γραφτεί σε έναν σύλλογο ή να βρει μια δραστηριότητα με το "ζόρι" ώστε να κοινωνικοποιηθεί και να νιώθει δημιουργικός.
Θα του έλεγα μόνο αυτό, που έχει όμως άλλου είδους κόστος.
Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο.
Βρες ποιος άνθρωπος θέλεις να είσαι και ποιους ανθρώπους θέλεις δίπλα σου.
Οι υπόλοιποι θα εμφανιστούν καθώς η ζωή ξεδιπλώνεται. Αργά, αθόρυβα και φυσικά.
Και όταν συμβεί αυτό, θα καταλάβεις πως τελικά δεν ήταν ποτέ θέμα πόλης.
Ήταν πάντα θέμα ανθρώπων. Και με αυτούς τους ανθρώπους θα έχεις πολλά να πεις και να κάνεις.
Για τους φίλους και με τους φίλους γίνονται όλα.
Οι φίλοι είναι ήλιοι.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου