civil.A

 ~Από την ανθρώπινη ευφυΐα και την αγάπη, μέχρι την τεχνολογία και το AI, μια σκέψη για το πού πραγματικά βρίσκεται η δύναμή μας.  Δεν έχω τίποτα καλύτερο από το να εκπλήσσομαι από τον άνθρωπο, από τον τρόπο που σκέφτεται, από τις ιδέες του. Από τη δυνατότητά του να δημιουργεί, να εξελίσσεται, να μεταμορφώνεται. Και αυτή η έκπληξη δεν είναι στιγμιαία. Είναι διαρκής. Παρατηρώ τους μαθητές μου και βλέπω κάτι πολύ περισσότερο από μαθητές. Βλέπω συναδέλφους σε εξέλιξη. Δεν περιμένω να αποδείξουν κάτι για να τους θαυμάσω, ο θαυμασμός υπάρχει εξ αρχής. Κάθε ιδέα τους, κάθε σκίτσο, κάθε σκέψη, είναι μια μικρή γιορτή και παράλληλα νίκη. Γιατί εκεί, μέσα σε αυτή την ατελή, αυθεντική προσπάθεια, γεννιέται κάτι. Σκέφτομαι τους φίλους μου...Τους θαυμάζω γιατί τους αγαπώ και τους αγαπώ γιατί τους θαυμάζω. Σε μια εποχή που η καλοσύνη μοιάζει με υπέρβαση, το να είσαι καλός άνθρωπος είναι σχεδόν ηρωική πράξη. Τους θαυμάζω όταν δίνουν. Όταν δημιουργούν. Όταν βάζουν όρια και προστατεύουν τον εα...

 ~Γιατί η γυναίκα παραμένει τρίτη σε έναν χώρο που την αφορά περισσότερο από όλους. Γιατί στη μόδα συμβαίνει κάτι παράδοξο,                  η γυναίκα είναι το κέντρο του προϊόντος, αλλά όχι πάντα το κέντρο της εξουσίας. Αν το δούμε με όρους επιρροής, αφήγησης και “ποιος ορίζει τι είναι μόδα”: ~ο straight άνδρας - ιστορικά, ιδιοκτήτης/δημιουργός/κριτής ~ο gay άνδρας - δημιουργός/αισθητικός διαμορφωτής Throwback - Ιστορική βάση εξουσίας Η μόδα, ως βιομηχανία, χτίστηκε σε πατριαρχικά πλαίσια. Οι μεγάλοι οίκοι για παράδειγμα, ιδρύθηκαν από άνδρες, χρηματοδοτήθηκαν από άνδρες και διοικούνται (σε μεγάλο βαθμό ακόμη) από άνδρες. Η δομή της εξουσίας, βλέπετε, δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο η εικόνα μας. Η γυναίκα είναι καταναλώτρια, είναι μούσα, είναι αποδέκτης της κατάστασης, χωρις αυτό να είναι απόλυτο , αλλά σίγουρα είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Και είναι εντυπωσιακό ιδιαίτερα, επειδή ειναι ένας χώρος που αφορά άμεσα το γυναικείο σώμα ...

 ~Αρχιτεκτονική, αισθητική και νευρολογία. Πώς ο κόσμος που βλέπουμε γίνεται ο κόσμος που είμαστε. Από μικρή είχα ερωτήματα, δεν τα εξέφραζα, έψαχνα να διαβάσω τις απαντήσεις γύρω μου. Έβλεπα ένα κτίριο και δεν μου ασκούσε θετική επιρροή· το ένιωθα ακαλαίσθητο. "Μα αν είναι ακαλαίσθητο, τότε γιατί υπάρχουν τόσα πολλά σαν κι αυτό;" αναρωτιόμουν μέσα στο κεφάλι μου. Άλλοτε αναρωτιόμουν για τις υφές , "μα δεν είναι κατάλληλες." διαπίστωνα χωρίς να ξέρω καν τι εννοώ. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαπίστωση, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι όχι μόνο για το τι βλέπω, αλλά για το, γιατί το βλέπω έτσι. Ίσως να ήταν κάπως ανορθόδοξο για ένα παιδί δέκα χρονών που έπρεπε να διαβάζει αγγλικά, μαθηματικά και γλώσσα, να διαβάζει το περιβάλλον του. Και χρόνια μετά, συνειδητοποιώ κάτι που δεν μου είχε πει κανείς τότε ξεκάθαρα, ο χώρος δεν είναι ουδέτερος. Μας διαμορφώνει. Η αρχιτεκτονική δεν είναι απλώς το περίβλημα της ζωής μας. Είναι ένας αόρατος μηχανισμός που επηρεάζει το πώς αισθανό...

 ~Από τον κορσέ της εξουσίας και του περιορισμού μέχρι τα social media,η πιο αποκαλυπτική τάση της μόδας είναι πάντα εδώ. Ας είμαστε ειλικρινείς: κάποτε το να φαίνεται το εσώρουχό σου ήταν είτε ατύχημα είτε σκάνδαλο. Σήμερα; Είναι styling choice και πολιτική πράξη και μάλιστα από τις πιο συνειδητές. Το underwear as outerwear, το εσώρουχο σαν εξώρουχο δηλαδή, δεν είναι απλώς μια τάση.  Είναι μια μικρή επανάσταση ντυμένη με δαντέλα, σατέν και διαφάνειες και όπως κάθε καλή επανάσταση, ξεκίνησε με λίγο σοκ, λίγο θράσος και πολύ στιλ. Το σημείο που άλλαξε το παιχνίδι δεν ήταν απλώς iconic, "έσκασε" λες και ήταν αριστοτεχνικά προγραμματισμένο για εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μέσα στην ιστορία του ρούχου. Ο Jean Paul Gaultier, στο show του, Spring/Summer 1990, παρουσίασε τον θρυλικό κορσέ με τους κωνικούς cups και μετά ήρθε η Madonna και τον φόρεσε στη σκηνή. Game over. Ο κορσές έπαψε να είναι σύμβολο καταπίεσης και έγινε σύμβολο δύναμης. Όχι κάτι που “σε περιορίζει”, αλλά ...

 ~Η πιο βραβευμένη costume designer στην ιστορία του κινηματογράφου δεν έντυσε απλώς χαρακτήρες ,τους διαμόρφωσε. Υπάρχουν άνθρωποι στη μόδα που δημιουργούν ρούχα και υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν εικόνες που μένουν στην ιστορία. Η Edith Head ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Βέβαια εδώ πρέπει να προσθέσω πως είναι διαφορετική η προσέγγιση ενός σχεδιαστή μόδας για τη δημιουργία συλλογών και είναι διαφορετική η προσέγγιση για την παραγωγή κουστουμιών. Εντάσσονται στην ενδυματολογία αλλά είναι διαφορετικά επαγγέλματα και χρειάζεται εξειδίκευση. Πάμε παρακάτω... Με οκτώ Όσκαρ, αν θυμάμαι σωστά, είναι η πιο βραβευμένη γυναίκα στην ιστορία των Academy Awards και όχι τυχαία. Η  Edith Head δεν σχεδίαζε απλώς κοστούμια, “διάβαζε” χαρακτήρες, καταλάβαινε ηθοποιούς, φίλτραρε χρονικές περιόδους, μετέφερε συναισθήματα,μετέφραζε σενάρια σε εικόνα. Η Head βραβεύτηκε για εμβληματικές παραγωγές, όπως: •The Heiress •Samson and Delilah •All About Eve •A Place in the Sun •Roman Holiday ...

 ~Όταν η άνεση συναντά την επιθυμία. Κάποτε, το luxury είχε πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο, υπήρχαν συγκεκριμένες προδιαγραφές ώστε σε ένα προϊόν ή υπηρεσία να αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός. Ήταν η υψηλή ραπτική, τα σπάνια υλικά, η δεξιοτεχνία, η απόσταση από το “καθημερινό”, το συνηθισμένο, αυτό που συναντάς σε μια βόλτα. Ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να έχουν οι πολλοί. Το streetwear, από την άλλη, γεννήθηκε ακριβώς στο αντίθετο άκρο. Στους δρόμους, στη βόλτα, στο γκέτο. Στην κουλτούρα της νεολαίας. Στην ανάγκη για έκφραση χωρίς όριο , χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς άδεια. Και όμως σήμερα αυτά τα δύο άκρα συναντιούνται. Η ερώτηση όμως δεν είναι πια αν το streetwear μπορεί να είναι luxury. Η ερώτηση είναι, ρλτι σημαίνει luxury σήμερα; Γιατί το luxury έχει ήδη αλλάξει, επειδή η κοινωνία έχει αλλάξει, επειδή οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Δεν αφορά μόνο το υλικό, την τεχνική, την τιμή. Αφορά για παράδειγμα την ταυτότητα,την επιθυμία, τη σπανιότητα (όχι πάντα υλική, αλλά πολιτισμική). Το streetwea...