~ Κομψότητα, τεχνική αρτιότητα και… μια "μικρή" κρίση φαντασίας.
Δευτέρα νωρίς το πρωί. Καφές στο χέρι. Ανοίγω φωτογραφίες από το κόκκινο χαλί των Academy Awards και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ύποπτη συχνότητα:
Έχω ξαναδεί αυτά τα φορέματα. Έχω ξαναδεί τις ίδιες σιλουέτες, τα ίδια κοσμήματα, τα ίδια μαλλιά.
Όχι ακριβώς τα ίδια, φυσικά αλλά καταλαβαίνετε... Τα υλικά είναι υπέροχα, η κατασκευή αψεγάδιαστη, τα κοσμήματα αστραφτερά. Αλλά η αίσθηση είναι γνώριμη. Σαν να βλέπεις μια ταινία που ξέρεις ήδη το τέλος της.
Η αλήθεια είναι ότι στο κόκκινο χαλί σήμερα κυριαρχεί κάτι που θα ονόμαζα: η ασφαλής πολυτέλεια.
Κάποτε (σαν θεία Ανατολή που είμαι) το κόκκινο χαλί ήταν χώρος πειραματισμού. Σήμερα είναι κυρίως branding. Σαν χρηματιστηριακή μετοχή μόδας.
Οι μεγάλοι οίκοι όπως ο Louis Vuitton, ο Dior ή ο Givenchy δεν ντύνουν απλώς μια ηθοποιό. Επενδύουν σε μια εικόνα που θα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγα λεπτά.
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, αλλά συχνά υπερβολικά ελεγχόμενο.
Λίγο ρίσκο.
Λίγη έκπληξη.
Πολλή τελειότητα.
Ελάχιστη προσωπικότητα.
Ατμόσφαιρα;!
Και η τελειότητα, όταν επαναλαμβάνεται, γίνεται ανιαρή και προβλέψιμη.
Μέσα σε αυτή τη θάλασσα προσεκτικής κομψότητας και ατελείωτων δαπανών, υπήρχαν ευτυχώς και μερικές εμφανίσεις που είχαν κάτι περισσότερο από τεχνική αρτιότητα.
Η Emma Stone με custom δημιουργία από τον Louis Vuitton ήταν μια από αυτές.
Η σιλουέτα καθαρή, η κατασκευή διακριτικά εντυπωσιακή και κυρίως: τίποτα περιττό πέρα από τη διακριτική λάμψη, του ραμμένου στο χέρι, υλικού. Μια εμφάνιση που δεν φώναζε, αλλά στεκόταν με αυτοπεποίθηση και ρομαντισμό λόγω υλικού και χρώματος.
Παρόμοια αίσθηση ισορροπίας είχε και η Renate Reinsve , επίσης με Louis Vuitton ,με μια αισθητική σχεδόν σκανδιναβική: λιγότερο δράμα, περισσότερη αρχιτεκτονική καθαρότητα στη δομή του πατρόν και εντυπωσιακό κόκκινο.
Σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, η απλότητα είναι σχεδόν, επαναστατική.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και η Elle Fanning με strapless φόρεμα από τον Givenchy σχεδιασμένο από τη Sarah Burton.
Η Burton έχει μια σπάνια ικανότητα: μπορεί να δημιουργήσει ρούχα που είναι εύθραυστα αλλά δυναμικά ταυτόχρονα.
Η βρετανική της παιδεία στη ραπτική, καλλιεργημένη στον οίκο Alexander McQueen , φαίνεται στον τρόπο που χειρίζεται το ύφασμα. Υπάρχει πάντα μια λεπτή ισορροπία μεταξύ ρομαντισμού και δομής.
Το αποτέλεσμα ήταν μια εμφάνιση ντελικάτη, σχεδόν ποιητική. Χωρίς φασαρία.
Ίσως όμως το πραγματικό ζήτημα να είναι βαθύτερο.
Το κόκκινο χαλί έχει αρχίσει να λειτουργεί λιγότερο ως χώρος μόδας και περισσότερο ως branding.
Η δημιουργικότητα μετακινείται αλλού:
στα runway shows, στους νέους σχεδιαστές, στη street fashion.
Και έτσι το red carpet παραμένει κομψό, λαμπερό και βαρετό.
Ίσως κάποια στιγμή το κόκκινο χαλί να θυμηθεί ξανά ότι η μόδα ειναι και παιχνίδι χαρακτήρων ακριβώς όπως η ηθοποιία, έτσι ίσως οι στυλιστες αποφασίσουν να κάνουν επιλογές με μεγαλύτερο ρίσκο και σημαντικότερο αντίκτυπο.
Χάθηκε το παιχνίδισμα, χάθηκε και η ευκαιρία της δημιουργίας και ανακάλυψης.
Εν αναμονή λοιπόν αυτής της μαγικής, σημαντικής έκλαμψης και εγώ, όπως και πολλοί ακόμα...
Και μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε , μέσα σε χιλιάδες μέτρα μεταξιού και ατελείωτα στρας και φτερά, εκείνες τις λίγες εμφανίσεις που έχουν κάτι σπάνιο:
χαρακτήρα.
Από μια μικρή "γωνία" του διαδικτύου, σας χαιρετώ!
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου