Χίλια λάθη και ένα σωστό•

 ~Ο φόβος του δημιουργού, η ανάγκη να είσαι “αρκετός” και η αλήθεια που κανείς δεν μας είπε εγκαίρως.

Παρατηρώ τους μαθητές μου, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια.

Βλέπω σε αυτούς κάτι πολύ γνώριμο. Όχι απλώς νεανικότητα ή ενθουσιασμό. Βλέπω τον φόβο.

Το εσωτερικό μάγκωμα πριν ξεκινήσεις.

Την αμφιβολία πριν εκτεθείς.

Την ανάγκη να είναι όλα σωστά , από την πρώτη φορά.

Την αντίφαση του, ήρθα να μάθω αλλά είναι κακό που δεν ξέρω.

Και κάπου εκεί, βλέπω και εμένα, είκοσι χρόνια πριν. Απίστευτο μου φαίνεται...

Πάμε παρακάτω, κανείς δεν μας έμαθε πραγματικά τι σημαίνει δημιουργία. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθούμε σε ένα γενικό πλαίσιο, πώς φτιάχνουμε τους δικούς μας κανόνες.

Μας έμαθαν να πετυχαίνουμε. (Κάνεις δεν ξέρει τι)

Να αποφεύγουμε το λάθος.

Να κινούμαστε μέσα σε “σωστές” προδιαγραφές.

Αλλά η δημιουργία δεν υπακούει σε προδιαγραφές.

Δεν είναι αναπαραγωγή.

Είναι καθαρή, γέννηση.

Και κάθε γέννηση εμπεριέχει πόνο, αβεβαιότητα και χάος. 

Ο μεγαλύτερος φόβος εδώ δεν είναι ότι θα αποτύχεις. Είμαστε συμφιλιωμένοι με την αποτυχία, οριακά είμαστε σίγουροι ότι θα συμβεί 

Ο μέγας φόβος είναι ότι δεν θα είσαι αρκετός.

Ότι υπάρχει ένα αόρατο μέτρο που δεν θα φτάσεις ποτέ.

Μια φωνή ,σχεδόν ψιθυριστή, που σου λέει αργά και βασανιστικά, “δεν είναι αυτό.” “μπορείς καλύτερα.” “δεν αρκεί.”

Και πολλές φορές, αυτή η φωνή δεν είναι καν δική σου. Είναι η φωνή ενός γονιού που δεν σε αναγνώρισε, ενός δασκάλου που δεν σε ενθάρρυνε, ενός φίλου που σε κορόιδεψε, ενός αγνώστου που σε κοίταξε περίεργα.

Κάποιοι, μπροστά σε αυτόν τον φόβο, υπερπροσπαθούν, κυνηγούν την τελειότητα, την αποδοχή.

Το “σωστό αποτέλεσμα”.

Και καταλήγουν να φτιάχνουν κάτι άρτιο μεν αλλά όχι δικό τους. Άλλοι πάλι κάνουν το αντίθετο.

Αποσύρονται. Δεν προσπαθούν καν.

Γιατί αν δεν προσπαθήσεις, δεν αποτυγχάνεις.

Και αν δεν αποτυγχάνεις, δεν επιβεβαιώνεις τον φόβο σου.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο σκληρή.

Θα κάνεις λάθη. Πολλά λάθη. Πάρα πολλά λάθη.

Η αναλογία δεν είναι 50-50. Δεν είναι καν 80-20.

Είναι χίλια λάθη και ένα σωστό.

Και αυτό δεν είναι αποτυχία.

Αυτή είναι η διαδικασία.

Αν κοιτάξουμε τους ανθρώπους που χάραξαν πορεία, δεν θα βρούμε τελειότητα.

Θα βρούμε επιμονή.

Η Vivienne Westwood αμφισβήτησε ολόκληρα κοινωνικά πρότυπα μέσα από τη μόδα, πολιτεύματα και στερεότυπα.

Ο Alexander McQueen μετέτρεψε την προσωπική του ένταση σε δημιουργία που άφησε εποχή, αν έπαιρνε στα σοβαρά τις πρώτες επίσημες κριτικές που δέχτηκε θα έπρεπε να είχε καθίσει στον πάγκο από νωρίς. Έγινε όμως ο McQueen, με επίδραση στη σύγχρονη εποχή, όμοια με του Dior μεταπολεμικά.

Ο Virgil Abloh επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει να δημιουργείς χωρίς να ανήκεις στο “παραδοσιακό” ελίτ σύστημα.

Ο John Galliano ξεκίνησε χωρίς επενδυτές, χωρίς χρήματα και κοιμόταν στα σπίτια των φίλων του γιατί δεν μπορούσε να συντηρήσει τον εαυτό του. Χάραξε τεράστια πορεία στον Dior ,επιβίωσε ενός μεγάλου σκανδάλου, καταχρήσεων και επανήλθε ως εργάτης με λευκή ρόμπα στον οίκο Maison Margela. Σήμερα πάλι μας απασχολεί γιατί αναλαμβάνει ένα τεράστιο ρίσκο με την εταιρεία fast fashion, Zara.

Ο Haider Ackermann περίμενε στωικά τη σειρά του, πάρα τη μεγαλοφυΐα του και ανέλαβε τον οίκο Tom Ford.

Κανείς τους δεν λειτούργησε χωρίς ρίσκο.

Κανείς τους δεν απέφυγε το λάθος.

Κανένας δεν μπορεί να μην πάρει το ρίσκο, όλοι θα έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό.

Και το ρίσκο φέρνει ανάληψη ευθύνης, ούτε από αυτό γλιτώνουμε.

Όμως πρέπει, οφείλουμε, να συμβιβαστούμε με το λάθος.

Γιατί το λάθος δεν είναι το τέλος.

Είναι η διαδρομή.

Είναι το υλικό της εξέλιξης.

Και κάπου εκεί έρχεται η ωριμότητα.

Εκεί μπαίνουν τα αντανακλαστικά σου.

Όχι για να σου πουν ότι θα γίνεις τέλειος.

Αλλά για να σου πουν κάτι πολύ πιο απελευθερωτικό, ότι δεν χρειάζεται.

Το ένα σωστό ,αυτό που θα κουβαλά την αλήθεια σου, είναι αρκετό.

Αρκεί να φτάσεις εκεί.

Και για να φτάσεις εκεί, πρέπει να περάσεις μέσα από τα χίλια λάθη και αυτά θα σου δώσουν αντανακλαστικά για να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα για έναν δημιουργό, όχι να μην φοβάται.

Αλλά να δημιουργεί, παρ’ όλα και με όλα αυτά.

Πάρτε το φόβο από το χέρι και περπατήστε μαζί του, μας δίνει περισσότερα από όσα μας παίρνει, αν τον κάνουμε φίλο.

X CivilA