Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν είναι ποτέ “απλά ρούχα”•

 ~Όλα όσα λέμε χωρίς να μιλάμε και όλα όσα αφήνουμε πίσω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η μόδα δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία συστήνει τον εαυτό της. Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό, τα ρούχα αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.

Δεν είναι μόνο έκφραση.

Είναι, πρώτα απ’ όλα, ιστορικό τεκμήριο.

Μπορείς να “διαβάσεις” μια εποχή μέσα από τα ρούχα της, την οικονομική της κατάσταση, τη θέση της γυναίκας, την έννοια της εξουσίας, το οικολογικό της αποτύπωμα, ακόμη και τους φόβους ή τις επιθυμίες της

Τα ρούχα είναι πραγματικά αρχεία πολιτισμού και κουλτούρας.

Υφασμάτινα ντοκουμέντα μιας εποχής που πέρασε ή που συμβαίνει τώρα.

Είναι επίσης ένας μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Δηλαδή δεν χρειάζεται να αρθρώσουμε κάποια λέξη, έχουμε "πει" τα πάντα, πριν καν μιλήσουμε.

Πώς; Με τη σιλουέτα (τον όγκο, σχήμα). Με τα χρώματα. Με την επιλογή να ακολουθήσεις ή να αγνοήσεις  ένα trend.

Και αυτά τα μηνύματα που συνεχώς στέλνουμε και λαμβάνουμε μέσα σε μια κοινωνία σαν εναλλασσόμενοι πομποί και δέκτες,διαβάζεται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Τα ρούχα μας λοιπόν είναι το πιο κοντινό μας περιβάλλον και αποτελεί βασικό στοιχείο της ταυτότητας μας.

Όχι απαραίτητα αυτή που έχεις αλλά αυτή που επιλέγεις να δείξεις.

Ή αυτή που προσπαθείς να κατανοήσεις για να μιμηθείς.

Επιπλέον είναι εργαλείο ένταξης και διαφοροποίησης. Με τα ρούχα ανήκεις σε ομάδες, ξεχωρίζεις από αυτές, δηλώνεις κάτι ή αμφισβητείς κάτι άλλο.

Είναι ο πιο άμεσος τρόπος να τοποθετηθείς μέσα σε μια κοινωνία , χωρίς να εξηγήσεις τίποτα.

Και κάτι ακόμα πολύ ενδιαφέρον, μέσα στους αιώνες, τα ρούχα έχουν υπάρξει και μηχανισμός εξουσίας.

Ορίζουν τι είναι αποδεκτό. Τι θεωρείται “σωστό”.

Ποιος χωράει σε μια κοινωνία και ποιος όχι.

Και κάθε φορά που αλλάζει το ένδυμα, είναι επειδή κάτι αλλάζει και στην κοινωνία.

Για αυτό η ερώτηση “τι είναι τα ρούχα;” δεν έχει μία απάντηση.

Είναι έκφραση. Είναι ιστορία. Είναι επικοινωνία.

Είναι ταυτότητα. Είναι δύναμη.

Και ίσως, πάνω απ’ όλα, είναι ένας τρόπος να πούμε, “Είμαι εδώ”, χωρίς να χρειαστεί να το εξηγήσουμε.

  ~• Σημειώσεις από μια εκπαιδεύτρια μόδας•~

Τα ρούχα λειτουργούν ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, σε ατομικό (έκφραση), σε κοινωνικό (ένταξη/διαφοροποίηση), ιστορικό (καταγραφή εποχής) και φυσικά πολιτικό (εξουσία & αποδοχή).

Γι’ αυτό και η μόδα δεν είναι επιφανειακή. Είναι ένα από τα πιο άμεσα εργαλεία κατανόησης της κοινωνίας σαν σύνολο αλλά και σαν άτομο.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...