Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν είναι ποτέ “απλά ρούχα”•

 ~Όλα όσα λέμε χωρίς να μιλάμε και όλα όσα αφήνουμε πίσω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η μόδα δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία συστήνει τον εαυτό της. Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό, τα ρούχα αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.

Δεν είναι μόνο έκφραση.

Είναι, πρώτα απ’ όλα, ιστορικό τεκμήριο.

Μπορείς να “διαβάσεις” μια εποχή μέσα από τα ρούχα της, την οικονομική της κατάσταση, τη θέση της γυναίκας, την έννοια της εξουσίας, το οικολογικό της αποτύπωμα, ακόμη και τους φόβους ή τις επιθυμίες της

Τα ρούχα είναι πραγματικά αρχεία πολιτισμού και κουλτούρας.

Υφασμάτινα ντοκουμέντα μιας εποχής που πέρασε ή που συμβαίνει τώρα.

Είναι επίσης ένας μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Δηλαδή δεν χρειάζεται να αρθρώσουμε κάποια λέξη, έχουμε "πει" τα πάντα, πριν καν μιλήσουμε.

Πώς; Με τη σιλουέτα (τον όγκο, σχήμα). Με τα χρώματα. Με την επιλογή να ακολουθήσεις ή να αγνοήσεις  ένα trend.

Και αυτά τα μηνύματα που συνεχώς στέλνουμε και λαμβάνουμε μέσα σε μια κοινωνία σαν εναλλασσόμενοι πομποί και δέκτες,διαβάζεται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Τα ρούχα μας λοιπόν είναι το πιο κοντινό μας περιβάλλον και αποτελεί βασικό στοιχείο της ταυτότητας μας.

Όχι απαραίτητα αυτή που έχεις αλλά αυτή που επιλέγεις να δείξεις.

Ή αυτή που προσπαθείς να κατανοήσεις για να μιμηθείς.

Επιπλέον είναι εργαλείο ένταξης και διαφοροποίησης. Με τα ρούχα ανήκεις σε ομάδες, ξεχωρίζεις από αυτές, δηλώνεις κάτι ή αμφισβητείς κάτι άλλο.

Είναι ο πιο άμεσος τρόπος να τοποθετηθείς μέσα σε μια κοινωνία , χωρίς να εξηγήσεις τίποτα.

Και κάτι ακόμα πολύ ενδιαφέρον, μέσα στους αιώνες, τα ρούχα έχουν υπάρξει και μηχανισμός εξουσίας.

Ορίζουν τι είναι αποδεκτό. Τι θεωρείται “σωστό”.

Ποιος χωράει σε μια κοινωνία και ποιος όχι.

Και κάθε φορά που αλλάζει το ένδυμα, είναι επειδή κάτι αλλάζει και στην κοινωνία.

Για αυτό η ερώτηση “τι είναι τα ρούχα;” δεν έχει μία απάντηση.

Είναι έκφραση. Είναι ιστορία. Είναι επικοινωνία.

Είναι ταυτότητα. Είναι δύναμη.

Και ίσως, πάνω απ’ όλα, είναι ένας τρόπος να πούμε, “Είμαι εδώ”, χωρίς να χρειαστεί να το εξηγήσουμε.

  ~• Σημειώσεις από μια εκπαιδεύτρια μόδας•~

Τα ρούχα λειτουργούν ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, σε ατομικό (έκφραση), σε κοινωνικό (ένταξη/διαφοροποίηση), ιστορικό (καταγραφή εποχής) και φυσικά πολιτικό (εξουσία & αποδοχή).

Γι’ αυτό και η μόδα δεν είναι επιφανειακή. Είναι ένα από τα πιο άμεσα εργαλεία κατανόησης της κοινωνίας σαν σύνολο αλλά και σαν άτομο.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...