Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο;

 ~Όχι ως απλή εικόνα, αποτέλεσμα αναπαραγωγής προτύπων, αλλά ως πράξη και στάση ζωής βαθιά ριζωμένη στη μοναδικότητα του ατόμου.

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.»

Μια φράση που αποδίδεται στον Fyodor Dostoevsky και που για χρόνια επιστρέφει στο μυαλό μου σαν ερώτηση και σαν απάντηση παράλληλα.

Τι εννοούσε άραγε;

Μια ρομαντική σωτηρία;

Έναν κόσμο πιο φωτεινό επειδή είναι επιφανειακά πιο όμορφος, ή μήπως κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σιωπηλό, οριακά ανεπαίσθητο;

Ίσως η ομορφιά που εννοούσε να μην έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε ως “όμορφο”. Αναφερόμενος οχι στο πρόσωπο, ούτε το σώμα, ούτε την εικόνα. Αλλά σε κάτι άλλο. Κάτι που δεν φαίνεται πάντα, αλλά υπάρχει πάντα, παντού.

Στη φροντίδα με την οποία δίνεις ένα ποτήρι νερό, στη σύνεση με την οποία εκφέρεις τον λόγο. Στον τρόπο που σέβεσαι τον άλλον, ακόμη και όταν δεν σε βλέπει κανείς. Στην επιλογή να είσαι παρών και να μην πληγώσεις ενώ μπορείς. Στην επιλογή να συγκρατήσεις τη σκληρότητα, ακόμη κι αν σου είναι εύκολη μια δεδομένη στιγμή.

Ίσως η αισθητική λοιπόν, αν τη δούμε πέρα από το επιφανειακό της περίβλημα ,να είναι μια μορφή ηθικής. Οχι όμως επειδή επιβάλλει κανόνες, αλλά γιατί διαμορφώνει στάση ζωής. Ο τρόπος που παρουσιάζεσαι στον κόσμο, ο τρόπος που κινείσαι μέσα σε αυτόν, ο τρόπος που σχετίζεσαι ,όλα αυτά είναι επιλογές και κάθε επιλογή έχει μια ποιότητα. Μια αισθητική.

Μαθαίνουμε να φροντίζουμε την εικόνα μας. Λιγότερο συχνά μαθαίνουμε να φροντίζουμε την παρουσία μας και όμως, η παρουσία είναι αυτή που μένει. Το τι φόρεσες είναι παροδικό, δεν στιγματίζει κάποιον.

Αλλά το πώς στάθηκες μέσα σε αυτό που φόρεσες, ναι παίζει ρόλο. Έχουμε δει πολλά επίσημα και σοβαρά ενδύματα που αποπνέουν κύρος να γεμίζουν με ανθρώπους που δεν διακρίνονται για την ποιότητα τους, συνήθως μάλιστα το αντίθετο.

Σημασία συχνά δεν έχει τόσο το τι είπες, αλλά το πώς το είπες.

Ζούμε σε μια εποχή που η ομορφιά έχει γίνει μαζική σαν εκδήλωση ενός προτύπου και άμεσα διαθέσιμη, σχεδόν καταναλώσιμη. Εικόνες, πρότυπα, τάσεις, όλα είναι έτοιμα να τα αναπαράγουμε άκριτα. Και μέσα σε όλο αυτό, ίσως έχουμε ξεχάσει κάτι απλό, ότι η ομορφιά δεν είναι μόνο κάτι που βλέπεις. Είναι κάτι που πράττεις.

Θα σώσει τελικά αυτή η ομορφιά τον κόσμο;

Θα πω με μεγάλη σιγουριά, ναι! Μπορώ να στοιχηματίσω σε αυτό, έτσι και αλλιώς έχω ποντάρει ήδη τη μέχρι τώρα ζωή μου σε αυτό το μονοπάτι.

Αυτή η ομορφιά φτιάχνει τις μικρές και τις μεγάλες μας στιγμές. Αυτές οι στιγμές  χτίζουν τη ζωή. Έναν τρόπο να μιλήσεις. Έναν τρόπο να φερθείς. Έναν τρόπο να υπάρξεις.

Και ίσως τελικά η σωτηρία να μην έρθει σαν γεγονός εκδηλωμένο ταυτόχρονα με μαζικότητα, αλλά περισσότερο σαν συνήθεια.

Να επιλέγεις την ομορφιά όχι ως εικόνα,αλλά ως στάση ζωής. Να την κρύβεις παντού και αυτή θα βρει τον τρόπο να φανεί και να διαμορφώσει όποιον καταφέρει να τη δει.

Να είσαι όμορφος άνθρωπος και αυτή την ομορφιά να τη φέρεις πρώτα στον εαυτό σου. Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα, από το άτομο.

Γραμμένο ένα πρωινό Πέμπτης, με λίγο αέρα, σε μια οικεία αίθουσα, σε έναν ανοίκειο κόσμο. Όμως πού θα πάει...αλλάζουμε.

X CivilA