Όταν ο Galliano συναντά τη Zara: η ιδιοφυΐα και ένα τρομερό εγχειρημα•

 ~Η υψηλή ραπτική κατεβαίνει στον δρόμο  και η μόδα κρατάει την ανάσα της.

Και εκεί που λες: σήμερα θα τεμπελιάσει και το μυαλό μου (τι καλά) Τσακ... Σκάει η πληροφορία.

Ας το πάρω από την αρχή. Χθες, στο μάθημα, μιλούσαμε με τους σπουδαστές για τον John Galliano. Και τι να πεις για τον Galliano;

Μιλήσαμε για την απουσία του μετά το σκάνδαλο. Για την αποθεραπεία του. Για τη διαδρομή του από τον οίκο Dior μέχρι την επαναφορά του στη μόδα.

Και κυρίως για κάτι που δύσκολα ορίζεται: τη διάνοιά του.

Ίσως , και δεν είναι υπερβολή, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της γενιάς του. Από αυτούς που δεν περιγράφονται εύκολα. Που σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η γλώσσα δεν επαρκεί και πιθανώς να πρέπει να φτιάξουμε νέες λέξεις για να περιγράψουμε το έργο του και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα.

Και ενώ όλα αυτά είναι ακόμη “φρέσκα”, στον απόηχο τους, έρχεται η είδηση:

Διετής συνεργασία ανάμεσα στη Zara και τον John Galliano.

Και εκεί κάπου, η μόδα και όσοι την μελετούμε, κάνουμε ένα μικρό pause.

Haute couture meets fast fashion λοιπόν και αναρωτιέμαι υπό ποια μορφή.

Αν ισχύει όλο αυτό, γιατί ακόμη βρισκόμαστε στο στάδιο της πληροφορίας που κυκλοφορεί και διαμορφώνεται, μιλάμε για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εγχειρήματα των τελευταίων ετών.

Γιατί όμως;

Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς μια συνεργασία.

Έχουμε μια σύγκρουση κόσμων, η υψηλή ραπτική από τη μια και η μαζική παραγωγή από την άλλη.

Η φαντασία χωρίς όρια και το σύστημα που βασίζεται στην ταχύτητα.

Η Zara δεν είναι ένα απλό brand. Είναι σύμβολο της ταχύτητας της μόδας.(Το γνωστό fast fashion)

Ο Galliano δεν είναι ένας απλός σχεδιαστής. Είναι σύμβολο της αφηγηματικής, θεατρικής δημιουργίας.

Και μεγάλο ερώτημα!

Τι συμβαίνει όταν ένας δημιουργός που χτίζει σύμπαντα,καλείται να δουλέψει μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί με deadlines εβδομάδων; Μπορεί η ποίηση να επιβιώσει μέσα στην παραγωγή; Ή μήπως αυτό είναι ακριβώς το ζητούμενο;

Δεν είναι η πρώτη φορά… αλλά ίσως είναι η πιο "επικίνδυνη" και αν όχι επικίνδυνη με την ουσιαστική έννοια της λέξης, είναι τρομερή.

Οι συνεργασίες high fashion με fast fashion δεν είναι καινούριες.

Έχουμε δει για παράδειγμα,Karl Lagerfeld με τη H&M και Donatella Versace επίσης με τη H&M και πολλά άλλα.

Αλλά εδώ υπάρχει μια βασική διαφορά:

Ο Galliano δεν είναι απλώς “ένα μεγάλο όνομα”.

Είναι ένας δημιουργός που λειτουργεί οριακά εκτός συστήματος.

Και γι’ αυτό το εγχείρημα μοιάζει πιο ριψοκίνδυνο. Με βεβαιότητα γράφω πως αυτό το εγχείρημα δεν θα αφαιρέσει τίποτα από τον Galliano, όχι γιατί θα του χαριστούν, αλλά γιατί έχει αποδείξει ότι κάθε του πράξη είναι σωστά μελετημένη και πεπραγμένη.

Τι μπορεί όμως να σημαίνει αυτό για τη μόδα;

Αν η συνεργασία υλοποιηθεί ουσιαστικά και όχι απλώς επικοινωνιακά ,μπορεί να ανοίξει μια νέα μεγάλη συζήτηση για το αν η δημιουργικότητα να γίνει πιο προσβάσιμη.

Μπορεί η fast fashion να αποκτήσει αφήγηση;(storytelling μέσα στο branding)

Μπορεί το κοινό να έρθει σε επαφή με κάτι πιο “βαθύ” μέσα από ένα mass brand το οποίο σιγά σιγά θα κληθεί να αλλάξει ταυτότητα και ίσως έτσι να εξιλεωθεί για την τεράστια αλλαγή (καταστροφή της ποιοτικής μόδας θα τολμήσω να πω εγώ) της παγκόσμιας βιομηχανίας της μόδας την τελευταία 20ετία; Μπορεί να αφομοιωθεί η δημιουργικότητα από το σύστημα της ταχύτητας;

Ίσως το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία δεν είναι το αποτέλεσμα αλλά το ίδιο το ερώτημα.

Γιατί ο John Galliano δεν είναι σχεδιαστής που “συνεργάζεται”.

Είναι σχεδιαστής που μεταμορφώνει.

Και τώρα καλείται να το κάνει μέσα σε ένα από τα πιο γρήγορα και εμπορικά συστήματα μόδας στον κόσμο.

Και κάπου εδώ επιστρέφω στην αρχική σκέψη της ημέρας.

Ήθελα να μην κάνω τίποτα.

Και τελικά σκέφτομαι το εξής:

Ίσως η μόδα, όπως και το μυαλό μας, δεν σταματά ποτέ πραγματικά.

Απλώς… αλλάζει ρυθμό.

Slow Fashion κυρίες και κύριοι.

Ήρθε επιτέλους η ώρα για τις νέες γενιές να απολαύσουν την ουσία του πράγματος;

Ήρθε η ώρα για εμάς τους millennials να ζήσουμε τη μόδα όπως τότε;

Όλα στην ώρα τους!

X CivilA 

υγ. Με αφιέρωση αυτό το άρθρο στην Ελευθερία που ξέρω ότι θα το απολαύσει ιδιαίτερα.