~Από την ανθρώπινη ευφυΐα και την αγάπη, μέχρι την τεχνολογία και το AI, μια σκέψη για το πού πραγματικά βρίσκεται η δύναμή μας.
Δεν έχω τίποτα καλύτερο από το να εκπλήσσομαι από τον άνθρωπο, από τον τρόπο που σκέφτεται, από τις ιδέες του. Από τη δυνατότητά του να δημιουργεί, να εξελίσσεται, να μεταμορφώνεται.
Και αυτή η έκπληξη δεν είναι στιγμιαία.
Είναι διαρκής.
Παρατηρώ τους μαθητές μου και βλέπω κάτι πολύ περισσότερο από μαθητές.
Βλέπω συναδέλφους σε εξέλιξη.
Δεν περιμένω να αποδείξουν κάτι για να τους θαυμάσω, ο θαυμασμός υπάρχει εξ αρχής.
Κάθε ιδέα τους, κάθε σκίτσο, κάθε σκέψη, είναι μια μικρή γιορτή και παράλληλα νίκη.
Γιατί εκεί, μέσα σε αυτή την ατελή, αυθεντική προσπάθεια, γεννιέται κάτι.
Σκέφτομαι τους φίλους μου...Τους θαυμάζω γιατί τους αγαπώ και τους αγαπώ γιατί τους θαυμάζω.
Σε μια εποχή που η καλοσύνη μοιάζει με υπέρβαση,
το να είσαι καλός άνθρωπος είναι σχεδόν ηρωική πράξη. Τους θαυμάζω όταν δίνουν. Όταν δημιουργούν. Όταν βάζουν όρια και προστατεύουν τον εαυτό τους. Τους θαυμάζω όταν αλλάζουν.
Σκέφτομαι τη μητέρα μου.
Τη γιαγιά μου.
Τη διαύγεια, την καθαρότητα, τη φροντίδα, τη βαθιά ικανότητα αγάπης.
Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους κάτι που δεν διδάσκεται και όμως, μας διαμορφώνει.
Θαυμάζω τους καλλιτέχνες.
Τους παρακολουθώ με λαχτάρα, όχι για να κρίνω αν κάτι “μου αρέσει”, το έχω ξεπεράσει αυτό, αλλά με ενδιαφέρει να δω πώς εξελίσσονται.
Η έρευνα τους.
Η επιμονή τους.
Η πορεία τους.
Η δημιουργία δεν είναι αποτέλεσμα είναι μια ολόκληρη διαδικασία.
Και κάπου εδώ, η σκέψη μου πάλι μετατοπίζεται.
Γιατί ο θαυμασμός δεν σταματά στον άνθρωπο ως άτομο, επεκτείνεται στον άνθρωπο ως είδος, στην επιστήμη, στην τεχνολογία.
Σε επιτεύγματα που κάποτε φάνταζαν αδιανόητα.
Και ναι ,θα το πω καθαρά,
θαυμάζω και το AI!
Όχι γιατί αντικαθιστά τον άνθρωπο, αλλά γιατί τον εξελίσσει.
Μεγάλωσα σε μια εποχή που η γνώση είχε βάρος, κυριολεκτικό βάρος. Βιβλία βαριά, σελίδες που γυρνούσαν αργά, αναζήτηση λέξη-λέξη μέσα σε χιλιάδες. Αυτή η διαδικασία μου έμαθε πολλά.
Αλλά αυτό που έχουμε σήμερα…είναι κάτι άλλο.
Σήμερα, κρατάμε στα χέρια μας μια πηγή γνώσης σχεδόν απεριόριστη. Και κάπου εκεί γεννιέται ένα παράδοξο, όχι φόβος.
Ζήλια. Καθαρή και μεγάλη.
Ζηλεύω αυτή την πρόσβαση.
Αλλά ταυτόχρονα με εκνευρίζει βαθιά το πόσο συχνά την υποτιμάμε, πόσο εύκολα τη σπαταλάμε, πόσο πρόθυμα τη μετατρέπουμε σε θόρυβο.
Σε μια εποχή με τόση πληροφορία, επιλέγουμε, πολλές φορές , το πιο επιφανειακό και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίζεται ο φόβος,
“Το AI θα μου πάρει τη δουλειά;”
Όχι.
Δεν θα σου πάρει τη δουλειά.
Θα σου δείξει πού δεν εξελίσσεσαι.
Γιατί για να το χρησιμοποιήσεις ουσιαστικά,πρέπει να μάθεις, να εκπαιδευτείς, να σκεφτείς, να εξελιχθείς. Πες μου, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο?!
Ο άνθρωπος δεν κινδυνεύει από την τεχνολογία.
Κινδυνεύει από την αδράνεια και από την άρνηση να αλλάξει, από την προσκόλληση στο “όπως ήταν”. Ο συναισθηματικός παράγοντας, η ενσυναίσθηση, η ανθρώπινη εμπειρία, δεν αντικαθίστανται.Δεν αυτοματοποιούνται. Δεν αντιγράφονται.
Αντί να φοβόμαστε λοιπόν,
ίσως είναι ώρα να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό,
να δυναμώσουμε αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Και να χρησιμοποιήσουμε όλα τα εργαλεία που έχουμε , όχι για να αντικατασταθούμε, αλλά για να πάμε παραπέρα, να εξελιχθούμε.
Γιατί η εξέλιξη δεν είναι απειλή, είναι η φυσική συνέχεια της ύπαρξής μας και ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι, "τι θα κάνει το AI σε εμάς;"
Αλλά τι θα κάνουμε εμείς με αυτό;
Κάπου εδώ ανοίγει μια ακόμη συζήτηση, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα.
Τι συμβαίνει όταν η δημιουργία, η τέχνη και η μόδα συναντούν το AI;
Τι αλλάζει στον τρόπο που σχεδιάζουμε, που εμπνεόμαστε, που εκφραζόμαστε;
Ίσως τελικά δεν πρόκειται για σύγκρουση.
Ίσως πρόκειται για μια νέα μορφή συνεργασίας.
Αλλά αυτό… είναι μια κουβέντα που αξίζει να γίνει ξεχωριστά.
X CivilA
υγ. Από τις ιδιαίτερα ευχάριστες εκπλήξεις, η συναναστροφή μου με μαθητή μου, στο μάρκετινγκ. Γιώργο σε ευχαριστώ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου