~Ο πρόλογος μου σήμερα έχει κέντρο τα παιδιά με τα οποία μεγάλωσα και μεγάλωσες και εσύ μαζί.Τα παιδιά που κάθονταν στο τελευταίο θρανίο γιατί ντρέπονταν, τα παιδιά που δούλευαν από μικρά, τα παιδιά που άκουγαν ότι είναι "περίεργα", "θηλυπρεπή", "ξένα", "πολλά", "λίγα", "λάθος", "κοντά", "χοντρά" και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Τα παιδιά που έμαθαν πολύ νωρίς πως για να γίνουν αποδεκτά έπρεπε να μικρύνουν τον εαυτό τους.
Και ξέρεις κάτι, συμμαθήτριά και συμμαθητή μου!;
Κάποια από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και αντί να γίνουν πιο τρυφερά απέναντι στον πόνο των άλλων, αποφάσισαν πως αφού πόνεσαν εκείνα, τώρα δικαιούνται να μετράνε ποιος αξίζει περισσότερη κατανόηση και ποιος λιγότερη.
Για αυτά τα παιδιά λοιπόν είναι το σημερινό κείμενο.
Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο ελληνικό σπορ. Ένας μόνιμος εθνικός μηχανισμός άμυνας που ενεργοποιείται κάθε φορά που γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από τη διαφορετικότητα, τον αποκλεισμό ή τη χλεύη απέναντι σε έναν άνθρωπο ή σε μια ομάδα.
Το όνομά του; "Ναι, αλλά εμείς;"
Σαν η ορατότητα του ενός, δημιουργεί σκιά στην ορατότητα του άλλου.
Κάθε φορά που κάποιος μιλά για έναν άνθρωπο που δέχεται επίθεση επειδή είναι queer, διαφορετικός, φτωχός, από επαρχία, παιδί μεταναστών ή απλώς έξω από αυτό που θεωρείται "κανονικό", εμφανίζεται σχεδόν πάντα μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που απαιτεί να μετακινηθεί αμέσως το κέντρο της συζήτησης στο δικό τους πρόβλημα.
"Ναι αλλά όταν χλεύαζαν την Κλαυδία γιατί δεν μιλούσατε;" "Ναι αλλά κι εμείς περάσαμε δύσκολα." "Ναι αλλά οι Έλληνες της Ρωσίας;" "Ναι αλλά οι στρέιτ δεν έχουν δικαιώματα;"
Και κάπως έτσι, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, η συζήτηση δεν αφορά πλέον τον άνθρωπο που δέχεται τη χλεύη. Αφορά ξανά εκείνους που νιώθουν ότι πρέπει διαρκώς να βρίσκονται στο επίκεντρο λες και η ύπαρξη κάποιου άλλου είναι απειλή και καταργεί τον δικό τους αγώνα.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η στάση παρουσιάζεται συχνά σαν "αντικειμενικότητα". Σαν μια γενναία απαίτηση ισότητας, "Γιατί να σταθείς δίπλα σε αυτόν, εφόσον σε εμένα δε στάθηκε κάνεις."
Μόνο που δεν λειτουργεί έτσι το έργο αυτό.
Γιατί η κατανόηση απέναντι σε έναν άνθρωπο και το πρόβλημα του δεν είναι συμβόλαιο αποκλειστικότητας. Δεν σημαίνει ότι αν υπερασπίζεσαι έναν queer άνθρωπο, στρέφεσαι αυτόματα απέναντι σε μια στρέιτ γυναίκα. Δεν σημαίνει ότι αν μιλάς για τον αποκλεισμό ενός ανθρώπου, διαγράφεις τα βιώματα κάποιου άλλου.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι πολύ πιο απλό. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να βλέπουν μια μορφή διαφορετικότητας να υπάρχει δημόσια χωρίς ντροπή.
Γιατί ένας άνθρωπος που υπάρχει ελεύθερα, χωρίς να ζητά συγγνώμη για τον εαυτό του, λειτουργεί σαν καθρέφτης. Και οι καθρέφτες είναι άβολοι.
Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν πάντα η κουβέντα μετατοπίζεται από το αναφαιρετο δικαίωμα της ύπαρξης στη δήθεν "προσαρμογή".
"Έτσι είναι η κοινωνία."
"Αν δεν μπορείς να προσαρμοστείς, εξαφανίζεσαι." "Η φύση αυτό λέει."
Όχι.
Αυτό δεν είναι εξέλιξη.Είναι η παλιά, γνώριμη απαίτηση να εξαφανιστεί κάθε άνθρωπος που δεν ταιριάζει στο προσωπικό μας μέτρο άνεσης.
Δεν σε ενοχλεί ο γκέι. Δεν σε ενοχλεί ο μετανάστης. Δεν σε ενοχλεί ο πρόσφυγας. Δεν σε ενοχλεί αυτός με το διαφορετικό θρήσκευμα. Μέχρι να αποκτήσει δικαίωμα. Τη στιγμή που το αποκτά, σου συμβαίνει κάτι πολύ κακό. Θυμάσαι ότι το δικό σου δικαίωμα είτε κερδιθηκε δύσκολα είτε δεν κερδιθηκε. Θα μπορούσα να πω, "Τι να κάνουμε τώρα. Αυτή είναι η ζωή προχώρα.", όμως τότε θα γινόμουν σαν και εσένα και αυτό δεν είναι κάτι που θα επέλεγα για τον εαυτό μου.
Βλέπετε η φύση, την οποία επικαλούνται τόσο εύκολα πολλοί άνθρωποι, βασίζεται ακριβώς στη διαφορετικότητα. Η ανθρώπινη κοινωνία προχωρούσε πάντα μέσα από εκείνους που τόλμησαν να υπάρχουν διαφορετικά, όχι από εκείνους που απαιτούσαν από όλους να μικρύνουν για να τους χωρέσουν σε ένα καλούπι.
Κάπου εκεί εμφανίζεται και το πιο ειρωνικό κομμάτι.Η επιλεκτική ευαισθησία.
Γιατί ξαφνικά πολλοί θυμούνται τα παιδιά μεταναστών, τους πρόσφυγες, τους ανθρώπους που δέχτηκαν ρατσισμό, αρκεί αυτοί να είναι αρκετά "βολικοί" και "ταιριαστοί" για να χρησιμοποιηθούν σαν αντεπιχείρημα απέναντι σε άλλες μορφές διαφορετικότητας.
Αλήθεια τώρα;
Ζούμε σε μια χώρα όπου χιλιάδες παιδιά μεταναστών και προσφύγων μεγάλωσαν ακούγοντας, "Δεν είσαι πραγματικός Έλληνας." "Γύρνα πίσω." "Μιλάς καλά ελληνικά πάντως." Μη μου πεις ότι ξαφνικά όλοι έγιναν υπερασπιστές τους; Δεν θα το αντέξει η ιδιοσυγκρασία μου αυτό.
Μήπως τελικά η ενσυναίσθηση σταματά να υπάρχει στο σημείο που ξεκινά η προσωπική σου δυσφορία απέναντι στη διαφορετικότητα του άλλου;
Λυπάμαι που θα στο χαλάσω, όμως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Δεν ενοχλεί πραγματικά τον κόσμο η "επιλεκτική ευαισθησία". Τον ενοχλεί ότι κάποιοι άνθρωποι υπάρχουν δημόσια χωρίς ντροπή και δέχονται δημόσια στήριξη και επιβράβευση, επειδή οι ίδιοι όταν βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση δεν δέχτηκαν παρόμοια συμπεριφορά.
Και έτσι ξεκινά ο διαγωνισμός πόνου.
Ποιος υπέφερε περισσότερο. Ποιος δικαιούται περισσότερο χώρο. Ποιος έχει το "σωστό" τραύμα. Ποιος αξίζει τελικά ανθρωπιά.
Λες και η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια μόνιμη εσωτερική διαμάχη όπου μόνο ο άνθρωπος με το βαρύτερο βίωμα αξίζει σεβασμό.
Όμως η αξιοπρέπεια δεν λειτουργεί έτσι.
Δεν είναι τρόπαιο βλέπεις , ούτε είναι περιορισμένος φυσικός πόρος. Δεν αφαιρείται από εσένα όταν δίνεται και σε κάποιον άλλον. Και κυρίως το να έχεις περάσει δύσκολα δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να γίνεις σκληρός απέναντι στους άλλους.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι διαφέρουν, είναι ότι πολλοί έχουν μάθει να αντιλαμβάνονται οποιαδήποτε διαφορετικότητα σαν προσωπική απειλή.
Και κάπως έτσι, αντί να συνυπάρχουμε, ανταγωνιζόμαστε διαρκώς για το ποιος αξίζει περισσότερο χώρο, περισσότερο σεβασμό και περισσότερη συμπόνια.
Μάντεψε αγαπητή μου συμμαθήτριά και αγαπητέ μου συμμαθητή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι πίτα για να μοιράζεται σε κομμάτια.
Μας χωράει όλους.
Ακόμα και εσάς που θέλετε να βγάλετε την ουρά σας απ'εξω όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε για την ευθύνη σας μέσα στην κοινωνία που όλοι έχουμε υπάρξει και υπάρχουμε.
X CivilA
υγ. Wannabe influencer.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου