Το Deco της Δευτέρας.

Υπάρχουν χώροι που δεν προσπαθούν να σε ηρεμήσουν. Άλλωστε, μια τέτοια Δευτέρα δεν ξέρω αν μπορεί κάτι να μας ηρεμήσει.

Υπάρχουν όμως χώροι που σίγουρα προσπαθούν να σου φτιάξουν τη διάθεση. Και, ειλικρινά, αυτή η Δευτέρα ,που έχει κάτι το υποχρεωτικό και καταναγκαστικό, το χρειάζεται.

Το μπλε ελεκτρικ τραπέζι πάνω σε αυτό το πορτοκαλί χαλί, οι θερμοί ξύλινοι όγκοι, τα κρεμαστά γυάλινα φωτιστικά και αυτό το διακριτικό γεωμετρικό παιχνίδι του pattern της ζέβρας, τόσο στο φωτιστικό όσο και στην πολυθρόνα, βοηθούν πολύ στο να φτιαχτεί αυτή η διάθεση.

Κάποιος εδώ αρνήθηκε ευγενικά να πάρει τη ζωή σήμερα στα σοβαρά. Αυτή είμαι εγώ.

Ξέρεις, η διακόσμηση δεν είναι να ταιριάξουν όλα. Το κλειδί είναι στο πώς μπορούν να συνυπάρξουν σωστά , ή μάλλον, σωστά για τον καθένα από εμάς, κατάλληλα στον χαρακτήρα μας και τη διάθεση μας.

Το χρώμα, το υλικό, οι καμπύλες, τα μοτίβα, όλα εδώ είναι λίγο απρόβλεπτα και γι’ αυτό, ενδιαφέροντα.

Το χαλί δίνει βάθος, το μπλε ισορροπεί τη θερμοκρασία και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα δίνουν ρυθμό. Οι όγκοι δεν ζητούν διακριτικά και ευγενικά άδεια μεταξύ τους για να συνυπάρξουν, βρίσκονται σε ανοιχτό διάλογο. Συνομιλούν.

Οπότε, αν είναι να βγει κι αυτή η Δευτέρα, ας τη βγάλουμε τουλάχιστον λίγο χρωματιστά, λίγο παιχνιδιάρικα και λίγο έτσι… χαρούμενα και χωρίς πολλή σκέψη.

xo CivilA

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Διαβάστε περισσότερα

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Διαβάστε περισσότερα

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...

Διαβάστε περισσότερα

civil.A

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου