civil.A

 ~Το αμάρτημα του γήρατος.  Κείμενο πρώτο. Γεννήθηκα γυναίκα κύριε δικαστά μου. Με μεγάλη περιφέρεια, ραγάδες, κυτταρίτιδα και προσεχώς ρυτίδες.  Καταδικάστε με, εμένα, τη μητέρα μου, τη γιαγιά μου και αυτή την πρώτη που έφαγε το μήλο, την Εύα. Καταδικάστε μας όλες για γήρας. Συνεχίζω... Γιατί η βιομηχανία ομορφιάς φοβάται περισσότερο μια γυναίκα που έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό της παρά μια γυναίκα που έχει ρυτίδες; Αναρωτιέμαι. Θα γράψω σοβαρά από εδώ και κάτω... Υπάρχει ένα παράξενο φαινόμενο στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε. Η γυναίκα είναι το πιο πολύτιμο κοινό της βιομηχανίας της μόδας, της ομορφιάς, της ευεξίας και της προσωπικής φροντίδας. Είναι η καταναλώτρια, η μούσα, το πρόσωπο της καμπάνιας, η influencer, η πελάτισσα, η αγορά, ο στόχος και πολλές φορές η ίδια ειναι η εργαζόμενη που κρατά αυτές τις βιομηχανίες ζωντανές. Κι όμως,εδώ είναι το παράδοξο , αντί να αποτελεί το επίκεντρο μιας κουλτούρας ενδυνάμωσης, συχνά βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κουλτούρας διαρκο...

~ Ο όρος "σώμα παραλίας" είναι ίσως ένα από τα πιο επιτυχημένα διαφημιστικά κατασκευάσματα των τελευταίων δεκαετιών και τί σόϊ όρος είναι αυτός αν το καλοσκεφτείς!; Υπονοεί ότι υπάρχει μόνο ένας συγκεκριμένος τύπος σώματος που δικαιούται να εμφανιστεί στην παραλία, ο λεπτός, σφιχτός, νεανικός, χωρίς σημάδια, χωρίς κοιλιά, χωρίς κυτταρίτιδα, χωρίς ίχνη της πραγματικής ζωής.  Στην πραγματικότητα, όμως, το σώμα παραλίας είναι κάθε σώμα που βρίσκεται σε μια παραλία μια οποιαδήποτε στιγμή. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο η αισθητική διάσταση του όρου, αλλά κυρίως η κοινωνική του λειτουργία.  Για πολλές γυναίκες για παράδειγμα, η παραλία δεν είναι ένας χώρος αναψυχής.  Όχι. Γίνεται ένας χώρος αξιολόγησης, στον οποίο από μικρή ηλικία μαθαίνουν ότι πριν φορέσουν μαγιό πρέπει να χάσουν κιλά, να γυμναστούν περισσότερο, να διορθώσουν το σώμα τους. Έτσι, η απόλαυση της στιγμής, η δροσιά και η ανάπαυση, μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον "όταν αδυνατίσω", "όταν φτιάξω τα πόδια...

~Η πιο παρεξηγημένη λέξη της πολιτικής, ίσως εξηγεί καλύτερα τη μόδα, την τέχνη και την καθημερινότητά μας. Άσε με να εξηγήσω... Υπάρχουν λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια ιδέα. Περιγράφουν και τον φόβο που έχουμε μάθει να νιώθουμε απέναντί της. Η λέξη"Αναρχία" είναι μία από αυτές. Πες τη δυνατά σε μια παρέα, σε ένα οικογενειακό τραπέζι (ακόμα καλύτερα) και σχεδόν όλοι θα φανταστούν το ίδιο σκηνικό, σπασμένες βιτρίνες, φωτιές, χάος, βία, απουσία κανόνων. Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα ενεργοποιείται αυτή η εικόνα, αυτόματα πετάγεται μπροστά στα μάτια μας λες και η σημασία της λέξης είναι δαίμονας. Κι όμως, η ίδια η λέξη δεν σημαίνει τίποτα από όλα αυτά που λανθασμένα θεωρούμε. Η αναρχία σημαίνει κυριολεκτικά "χωρίς άρχοντα".  Ούτε χωρίς κοινωνία. Ούτε χωρίς τάξη. Ούτε χωρίς κανόνες. Χωρίς κυρίαρχη εξουσία. Η διαφορά, αν δεν την εντοπίζεις, είναι τεράστια. Από  τη στιγμή που εντοπίζεις τη διαφορά, το ερώτημα αλλάζει.  Δεν είναι πλέον το κλασικό, αν μπορεί να υπ...

  ~Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της μόδας όπου δεν αλλάζει απλώς μια γραμμή σε ένα πατρόν, το μήκος μιας φούστας ή μια χρωματική παλέτα. Υπάρχουν στιγμές όπου, οι σχεδιαστές και οι οίκοι μας "αναγκάζουν" να αλλάξουμε τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το τι μπορεί να είναι ένα ένδυμα και ποια είναι η δυναμική και η επίδραση του. Το 1947 για παράδειγμα, ο Christian Dior άλλαξε τη σιλουέτα της μεταπολεμικής γυναίκας με το New Look. Το 1965, ήρθε η μίνι φούστα της Mary Quant και συμπύκνωσε το πνεύμα μιας νέας γενιάς σε ένα κομμάτι ύφασμα. Το 1981, όμως, συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν παρουσιάστηκε μια ακόμα νέα τάση, δεν προτάθηκε μια νέα γραμμή. Δεν άλλαξε καν, απλώς η μόδα. Αμφισβητήθηκε η ίδια η έννοια της ομορφιάς. Όταν η Rei Kawakubo παρουσίασε την πρώτη συλλογή της Comme des Garçons στο Παρίσι, οι περισσότεροι κριτικοί δεν ήξεραν πώς να την περιγράψουν.  Τα ρούχα ήταν σχεδόν αποκλειστικά μαύρα. Οι γραμμές ήταν ασύμμετρες και οι άκρες έμοιαζαν ατελείωτες, ...