civil.A

 ~Η υψηλή ραπτική κατεβαίνει στον δρόμο  και η μόδα κρατάει την ανάσα της. Και εκεί που λες: σήμερα θα τεμπελιάσει και το μυαλό μου (τι καλά) Τσακ... Σκάει η πληροφορία. Ας το πάρω από την αρχή. Χθες, στο μάθημα, μιλούσαμε με τους σπουδαστές για τον John Galliano. Και τι να πεις για τον Galliano; Μιλήσαμε για την απουσία του μετά το σκάνδαλο. Για την αποθεραπεία του. Για τη διαδρομή του από τον οίκο Dior μέχρι την επαναφορά του στη μόδα. Και κυρίως για κάτι που δύσκολα ορίζεται: τη διάνοιά του. Ίσως , και δεν είναι υπερβολή, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της γενιάς του. Από αυτούς που δεν περιγράφονται εύκολα. Που σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η γλώσσα δεν επαρκεί και πιθανώς να πρέπει να φτιάξουμε νέες λέξεις για να περιγράψουμε το έργο του και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Και ενώ όλα αυτά είναι ακόμη “φρέσκα”, στον απόηχο τους, έρχεται η είδηση: Διετής συνεργασία ανάμεσα στη Zara και τον John Galliano. Και εκεί κάπου, η μόδα και όσοι την μελετο...

 ~Γιατί δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική για να είναι ουσιαστική. Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη.(δήλωση) Και για χρόνια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γεμάτη, παραγωγική, αποδοτική, “σωστή”. Ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής , πιο ήσυχη, πιο αργή, πιο ανθρώπινη. Μια πλευρά που δεν μετριέται σε χρήμα ,λίστες,  και επιτεύγματα. Σκεφτόμουν ότι “πρέπει” να γράψω κάτι σήμερα. Και μετά θυμήθηκα κάτι απλό: εδώ είναι blog, όχι social media. Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εδώ μπορείς απλώς να υπάρξεις, να μοιραστείς. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μάθω κάτι που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: να παίρνω τον χρόνο μου χωρίς ενοχή. (Με έμφαση στην ενοχή παιδιά). Χωρίς το διαρκές “πρέπει”. Πρέπει να βγω. Πρέπει να κάνω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει γιατί αλλιώς... Και σήμερα απαντώ, γιατί αλλιώς θα ζήσω μια διαφορετική ζωή από κάποιον άλλον και αυτό δεν είναι ...

~ Κομψότητα, τεχνική αρτιότητα και… μια "μικρή" κρίση φαντασίας. Δευτέρα νωρίς το πρωί. Καφές στο χέρι. Ανοίγω φωτογραφίες από το κόκκινο χαλί των Academy Awards και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ύποπτη συχνότητα: Έχω ξαναδεί αυτά τα φορέματα. Έχω ξαναδεί τις ίδιες σιλουέτες, τα ίδια κοσμήματα, τα ίδια μαλλιά. Όχι ακριβώς τα ίδια, φυσικά αλλά καταλαβαίνετε... Τα υλικά είναι υπέροχα, η κατασκευή αψεγάδιαστη, τα κοσμήματα αστραφτερά. Αλλά η αίσθηση είναι γνώριμη. Σαν να βλέπεις μια ταινία που ξέρεις ήδη το τέλος της. Η αλήθεια είναι ότι στο κόκκινο χαλί σήμερα κυριαρχεί κάτι που θα ονόμαζα: η ασφαλής πολυτέλεια. Κάποτε (σαν θεία Ανατολή που είμαι) το κόκκινο χαλί ήταν χώρος πειραματισμού. Σήμερα είναι κυρίως branding. Σαν χρηματιστηριακή μετοχή μόδας. Οι μεγάλοι οίκοι όπως ο Louis Vuitton, ο Dior ή ο Givenchy δεν ντύνουν απλώς μια ηθοποιό. Επενδύουν σε μια εικόνα που θα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγα λεπτά. Το αποτέλεσμ...

 ~Από την οικολογική συνείδηση των σχεδιαστών μέχρι τις μικρές καθημερινές μας επιλογές, πώς το στυλ μπορεί να γίνει πιο φιλικό προς το περιβάλλον χωρίς να χάσει τη γοητεία του και φυσικά ενδυναμώνοντας τη δική μας ενδυματολογική ταυτότητα; Προσθέστε το και αυτό στις απορίες μου. Ας ξεκινήσουμε με μια μικρή αλήθεια που δεν ακούγεται πολύ φαντεζί. Η μόδα είναι από τις πιο δημιουργικές βιομηχανίες στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα και από τις πιο επιβαρυντικές για το περιβάλλον. Η παραγωγή υφασμάτων, η βαφή, η κατανάλωση νερού, τα απορρίμματα ρούχων… όλα αυτά δημιουργούν ένα τεράστιο οικολογικό αποτύπωμα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούμε να αγνοούμε. Κάπου εδώ εμφανίζεται μια φράση που ακούμε όλο και συχνότερα, η αγαπημένη μου, eco friendly τάση. Το κακό είναι πώς συγκαταλέγεται στις τάσεις και όχι στον τρόπο ζωής μας. Τι σημαίνει λοιπόν πραγματικά για τη μόδα, την κοινωνία και εμάς σαν καταναλωτές; Και (πολύ σημαντικό) τι σημαίνει για όσους σπουδάζουν ή εργάζονται σε αυτήν; Η περιβαλλο...

 ~Όταν ο άνδρας σχεδιαστής θεωρείται καλλιτέχνης και η γυναίκα «εμπορική»: μια συζήτηση για τη μόδα, το βλέμμα της κοινωνίας και τη σχέση εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η Μαρία Παπαγρηγορίου έθεσε ένα ερώτημα που αξίζει να σταθεί κανείς λίγο παραπάνω: Είμαστε πιο αυστηροί με τις γυναίκες σχεδιάστριες μόδας; Τη Μαρία την παρακολουθώ χρόνια. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν μιλούν απλώς για τη μόδα· τη σκέφτονται και την αισθάνονται. Και όταν κάποιος θέτει ένα ερώτημα με καθαρότητα σκέψης, αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος. Δημιουργεί ουσιαστική επίδραση. Και έτσι το ερώτημά της, έγινε και δικό μου, με προβλημάτισε. Η αφορμή, για εμένα, ήταν η πορεία της Maria Grazia Chiuri (την οποία έχω λόγους να εκτιμώ αλλά δεν τοποθετώ στους αγαπημένους μου και κακώς ίσως δεν την είχα στη λίστα με τους επιδραστικους σχεδιαστές) στον οίκο Dior. Από τότε που ανέλαβε το δημιουργικό τιμόνι του οίκου, τα έσοδα αυξήθηκαν εντυπωσιακά. Σε λίγα χρόνια ο οίκος πολλαπλασίασε τις πωλήσεις του. Κι όμως, σ...

~ Η μόδα και η queer δημιουργικότητα: μια σχέση που άλλαξε την αισθητική του 20ού αιώνα. Η μόδα συχνά κατηγορείται ότι είναι επιφανειακή. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένας από τους πιο ζωντανούς καθρέφτες της κοινωνίας. Τα ρούχα δεν αφηγούνται μόνο αισθητικές επιλογές. Αφηγούνται ιστορίες για το σώμα, την εξουσία, την ταυτότητα και την ελευθερία. Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την ιστορία της σύγχρονης μόδας, θα διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος της δημιουργικής της δύναμης γεννήθηκε μέσα από τη συνάντηση της μόδας με τη διαφορετικότητα σε όλα τα επίπεδα. Ιδιαίτερα όμως μέσα από τη σχέση της με την queer δημιουργικότητα. Αυτή η σχέση δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι βαθιά ιστορική και πολιτισμική. Σε πολλές περιόδους της ιστορίας, η κοινωνία δεν ήταν ένας εύκολος χώρος για την έκφραση της διαφορετικότητας. Οι ταυτότητες φύλου και σεξουαλικότητας συχνά αντιμετωπίζονταν με περιορισμούς, προκαταλήψεις  και σιωπή. Η μόδα όμως λειτούργησε και συνέχιζε να λειτουργεί συχνά ως ένας διαφορετι...

 ~Η επανάσταση της Mary Quant, η κοινωνία της δεκαετίας του ’60 και ένα ερώτημα που με τυραννάει. Ποια θα ήταν σήμερα μια πραγματική ενδυματολογική επανάσταση για τη γυναίκα; Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από όμορφα ρούχα, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν πραγματικά τον τρόπο που μια κοινωνία βλέπει το σώμα και την ελευθερία. Η μίνι φούστα είναι ένα από αυτά. Το 1964 η Βρετανίδα σχεδιάστρια Mary Quant παρουσίασε ένα ένδυμα που φαινομενικά ήταν απλό, μια φούστα αρκετά κοντή ώστε να αποκαλύπτει τα γυναικεία πόδια. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν απλώς μια αισθητική επιλογή, ήταν το σημείο όπου η σάρκα της γυναίκας έγινε για ακόμα μια φορά, εμπόλεμη ζώνη. Ήταν βλέπετε ένα τεράστιο πολιτισμικό γεγονός. Πώς ήταν όμως η κοινωνία πριν τη μίνι φούστα; Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μετάβαση. Η μεταπολεμική περίοδος είχε δημιουργήσει οικονομική ανάπτυξη αλλά οι κοινωνικοί ρόλοι παρέμεναν ακόμη αυστηρά προκαθορισμ...