civil.A

 ~Ο φόβος του δημιουργού, η ανάγκη να είσαι “αρκετός” και η αλήθεια που κανείς δεν μας είπε εγκαίρως. Παρατηρώ τους μαθητές μου, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Βλέπω σε αυτούς κάτι πολύ γνώριμο. Όχι απλώς νεανικότητα ή ενθουσιασμό. Βλέπω τον φόβο. Το εσωτερικό μάγκωμα πριν ξεκινήσεις. Την αμφιβολία πριν εκτεθείς. Την ανάγκη να είναι όλα σωστά , από την πρώτη φορά. Την αντίφαση του, ήρθα να μάθω αλλά είναι κακό που δεν ξέρω. Και κάπου εκεί, βλέπω και εμένα, είκοσι χρόνια πριν. Απίστευτο μου φαίνεται... Πάμε παρακάτω, κανείς δεν μας έμαθε πραγματικά τι σημαίνει δημιουργία. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθούμε σε ένα γενικό πλαίσιο, πώς φτιάχνουμε τους δικούς μας κανόνες. Μας έμαθαν να πετυχαίνουμε. (Κάνεις δεν ξέρει τι) Να αποφεύγουμε το λάθος. Να κινούμαστε μέσα σε “σωστές” προδιαγραφές. Αλλά η δημιουργία δεν υπακούει σε προδιαγραφές. Δεν είναι αναπαραγωγή. Είναι καθαρή, γέννηση. Και κάθε γέννηση εμπεριέχει πόνο, αβεβαιότητα και χάος.  Ο μεγαλύτερος φόβος εδώ δεν είναι ότι θα...

 ~Το  luxury μπορεί να κατεβαίνει στο δρόμο, όμως δεν κατεβαίνει επίπεδο. Επιπλέον αποκαλύπτει ποιοι είμαστε. Η μόδα σήμερα κινείται ανάμεσα στο luxury και το street και πράγματι, αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για τα ίδια τα ρούχα μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταυτότητα δεν είναι μονοδιάστατη, μπορεί να εκφραστεί με απενοχοποίηση και ποικιλία. Θέλουμε άνεση αλλά και κύρος, αυθεντικότητα αλλά κυνηγάμε και το trend.  Το streetwear λοιπόν μας έφερε τη δημοκρατία της έκφρασης, ενώ το luxury συνεχίζει να φέρει το βάρος της επιλεκτικής επιθυμίας και της υπέρμετρης αξίας. Το υβρίδιο αυτών των δύο δεν είναι απλά μια τάση , είναι ένα φαινόμενο, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που δεν θέλει πια να επιλέξει ένα από τα δύο , αλλά επιθυμεί να τα συνδυάσει. Η εικόνα του Virgil Abloh είναι μια τεράστια δήλωση αυτής της συνθήκης. Το varsity jacket με τα έντονα λογότυπα συνδυασμένο με ένα tartan στοιχείο που παραπέμπει σε παράδοση, ενώ τα sneakers και το καπέλο δημιουργούν το κα...

 ~Όλα όσα λέμε χωρίς να μιλάμε και όλα όσα αφήνουμε πίσω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η μόδα δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία συστήνει τον εαυτό της. Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό, τα ρούχα αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Δεν είναι μόνο έκφραση. Είναι, πρώτα απ’ όλα, ιστορικό τεκμήριο. Μπορείς να “διαβάσεις” μια εποχή μέσα από τα ρούχα της, την οικονομική της κατάσταση, τη θέση της γυναίκας, την έννοια της εξουσίας, το οικολογικό της αποτύπωμα, ακόμη και τους φόβους ή τις επιθυμίες της Τα ρούχα είναι πραγματικά αρχεία πολιτισμού και κουλτούρας. Υφασμάτινα ντοκουμέντα μιας εποχής που πέρασε ή που συμβαίνει τώρα. Είναι επίσης ένας μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Δηλαδή δεν χρειάζεται να αρθρώσουμε κάποια λέξη, έχουμε "πει" τα πάντα, πριν καν μιλήσουμε. Πώς; Με τη σιλουέτα (τον όγκο, σχήμα). Με τα χρώματα. Με την επιλογή να ακολουθήσεις ή να αγνοήσεις  ένα trend. Και αυτά τα μηνύματα που συνεχώς στέλνουμε και λαμβάνουμε μέσα σε μι...

 ~Όχι ως απλή εικόνα, αποτέλεσμα αναπαραγωγής προτύπων, αλλά ως πράξη και στάση ζωής βαθιά ριζωμένη στη μοναδικότητα του ατόμου. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.» Μια φράση που αποδίδεται στον Fyodor Dostoevsky και που για χρόνια επιστρέφει στο μυαλό μου σαν ερώτηση και σαν απάντηση παράλληλα. Τι εννοούσε άραγε; Μια ρομαντική σωτηρία; Έναν κόσμο πιο φωτεινό επειδή είναι επιφανειακά πιο όμορφος, ή μήπως κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σιωπηλό, οριακά ανεπαίσθητο; Ίσως η ομορφιά που εννοούσε να μην έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε ως “όμορφο”. Αναφερόμενος οχι στο πρόσωπο, ούτε το σώμα, ούτε την εικόνα. Αλλά σε κάτι άλλο. Κάτι που δεν φαίνεται πάντα, αλλά υπάρχει πάντα, παντού. Στη φροντίδα με την οποία δίνεις ένα ποτήρι νερό, στη σύνεση με την οποία εκφέρεις τον λόγο. Στον τρόπο που σέβεσαι τον άλλον, ακόμη και όταν δεν σε βλέπει κανείς. Στην επιλογή να είσαι παρών και να μην πληγώσεις ενώ μπορείς. Στην επιλογή να συγκρατήσεις τη σκληρότητα, ακόμη κι αν σου είναι εύκ...

~ Πώς το ανδρικό σχεδιαστικό βλέμμα και το ανδρικό ένδυμα έγιναν εργαλεία μέσα από τα οποία οι γυναίκες κατέλαβαν χώρο στη νεότερη κοινωνική ιστορία. Η ιστορία της μόδας δεν είναι μόνο ιστορία αισθητικής. Είναι ιστορία εξουσίας, όπως και πολλά άλλα στη ζωή. Και λίγα ρούχα το αποδεικνύουν αυτό τόσο καθαρά όσο το ανδρικό ένδυμα όταν φορέθηκε από γυναίκες. Για αιώνες, η γυναικεία εμφάνιση είχε έναν σαφή κοινωνικό ρόλο,να α υπογραμμίζει τη θηλυκότητα, τη χάρη, την κομψότητα , αλλά και την κοινωνική θέση μιας οικογένειας. Το ανδρικό ένδυμα, αντίθετα, εξέφραζε κάτι άλλο, εξουσία, δράση, δημόσιο χώρο, επαγγελματική ταυτότητα. Με άλλα λόγια, ο άνδρας ντυνόταν για να δρα, ενώ η γυναίκα ντυνόταν για να παρουσιάζεται. Κάπου εκεί αρχίζει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επαναστάσεις στη νεότερη ιστορία της μόδας. Το παντελόνι δεν ήταν πάντα αυτονόητο για τις γυναίκες. Στην Ευρώπη και την Αμερική του 19ου αιώνα, η χρήση του θεωρούνταν σχεδόν κοινωνική πρόκληση. Οι γυναίκες που το φορούσαν συχνά αντιμε...

 ~Πριν το sustainable fashion γίνει τάση, οι γυναίκες της γειτονιάς το ζούσαν καθημερινά με προίκες, δαντέλες, μοδιστράδικα και ρούχα φτιαγμένα για να αντέχουν μια ζωή. Σήμερα μιλάμε πολύ για sustainable fashion, για οικολογική κατανάλωση, για slow fashion, για κυκλική οικονομία της μόδας. Ακαταλαβίστικα για πολλούς και είναι λογικό, θα εξηγήσω παρακάτω. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες αγγλικές λέξεις λοιπόν, σκέφτομαι κάτι απλό: οι γιαγιάδες μας το έκαναν ήδη. Δε χρειάζονταν συνέδρια, hashtags και παρουσιάσεις power point. Απλώς το έκαναν γιατί αυτό ήταν το life style τους ή στα ελληνικά ο τρόπος ζωής τους, η ζωή τότε ήταν πιο αργή και πιο απλή. Για πολλές γενιές γυναικών στην Ελλάδα, η προίκα δεν ήταν μόνο κοινωνικό έθιμο(εδώ βέβαια ανοίγει ένα τεράστιο κοινωνικό θέμα προς συζήτηση,αλλά το κρατάω για μια άλλη φορά και εστιάζω στην τέχνη.).  Ήταν και μια ολόκληρη αισθητική φιλοσοφία. Σεντόνια κεντημένα στο χέρι. Τραπεζομάντηλα με δαντέλες. Πετσέτες που περνούσα...

 ~Τι σημαίνει πραγματικά Haute Couture, ποιοι οίκοι τη δημιουργούν σήμερα και γιατί ένα ένδυμα μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι!; Πάμε να ξεκινήσουμε! Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται με ευκολία και συχνά χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνουν. Μία από αυτές είναι η υψηλή ραπτική ή αλλιώς Haute Couture. Τη βλέπουμε σε επιδείξεις, σε κόκκινα χαλιά, σε μουσεία, σε περιοδικά μόδας. Συχνά όμως χρησιμοποιείται σαν γενικός όρος για οτιδήποτε φαίνεται εντυπωσιακό ή υπερπολυτελές. Στην πραγματικότητα, η υψηλή ραπτική (Haute Couture) δεν είναι απλώς κάποιο συγκεκριμένο στυλ ή ύφος. Είναι όμως , αρχικά ένας αυστηρά προστατευμένος θεσμός. Και όπως κάθε θεσμός, έχει συγκεκριμένους κανόνες. Ο όρος Haute Couture γεννήθηκε στο Παρίσι τον 19ο αιώνα και συνδέεται με τον σχεδιαστή Charles Frederick Worth, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος που παρουσίασε συλλογές ρούχων, σχεδιασμένες και επιμελειμένες από έναν δημιουργό με προσωπικό όραμα,και όχι απλώς ραμμένες για πελάτες...