civil.A

 ~ Συναντάμε ανθρώπους στη ζωή μας συνεχόμενα. Τους επηρεάζουμε και μας επηρεάζουν. Τους αλλάζουμε και μας αλλάζουν. Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έρχονται στην καθημερινότητα σου για να μείνουν ήσυχα μέσα της, αλλά για να την μετακινήσουν. Αυτό μπορεί να είναι κάτι όμορφο, μπορεί όμως να είναι και κάτι άσχημο... Ας μείνουμε στο όμορφο σενάριο παρακαλώ και ας συνεχίσουμε έχοντας κάτι τέτοιο στο νου μας. Δεν τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους για την ευγένεια της καθημερινότητας σου, ούτε για τις ασφαλείς κουβέντες που γεμίζουν απλά τον χρόνο σου χωρίς να αφήνουν ένα αποτύπωμα. Τους συναντάς γιατί κάτι αναγνωρίζεται πριν ακόμη ειπωθεί και από τις δύο πλευρές, σαν μια σιωπηλή στιχομυθία, πως εδώ υπάρχει υλικό για γέννηση... (ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι γράφω) Μια ιδέα, μια μεταμόρφωση, μια ρήξη, μια νέα εκδοχή του εαυτού, ένα νέο πλάνο, μια κίνηση, μια εξέλιξη, ένα βήμα παρακάτω. Δεν είναι πάντα οι άνθρωποι που σε ηρεμούν και φυσικά δεν εννοώ ότι είναι άνθρωποι που σε ταράζουν με ...

 ~Ή αλλιώς, γιατί ένα ζευγάρι παπούτσια δεν είναι ποτέ απλώς ένα ζευγάρι παπούτσια. Το τελευταίο επεισόδιο του θρυλικού Sex and the City, προβλήθηκε το 2004. Από τότε έχουν περάσει... 22 ολόκληρα χρόνια και πριν γράψω τον αριθμό έκανα προσθαφαιρέσεις στο κεφάλι μου ένα ολόκληρο δεκάλεπτο μιας και μου φαίνεται αδιανόητο. Τα χρόνια πέρασαν, οι πρωταγωνίστριες μεγάλωσαν, εγώ παρέμεινα ίδια και απαράλλαχτη και η παρακαταθήκη έμεινε απείραχτη. Η σειρά αυτή δημιουργήθηκε για να απενοχοποίησει κάθε έκφανση της γυναικείας φύσης και ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία μεγάλο μέρος της ζωής μας είναι η κατανάλωση. Δεν θα συζητήσουμε τώρα όλα τα σύνδρομα που έχουμε και ψωνίζουμε σαν να τελειώνει η ζωή μας. Συνεχίζω... Κάποτε η Carrie Bradshaw έγραψε το περίφημο “A Woman’s Right to Shoes” στο σύμπαν του Sex and the City και, ειλικρινά, λίγα κείμενα κατάφεραν να εξηγήσουν τόσο απλά κάτι που οι περισσότερες γυναίκες ήδη ήξεραν χωρίς να μπορούν πάντα να το διατυπώσουν. Τα παπούτσια δεν είναι απλώς παπούτ...

 ~ Κάποια στιγμή, πρέπει να ήμουν στην τετάρτη Δημοτικού αν θυμάμαι καλά, η μαμά μου, μου αγόρασε ένα αμάνικο, λευκό, polo, Lacoste φόρεμα. Από αυτά του τένις, χωρίς όμως το πλισέ στο κάτω μέρος. Εγώ από τότε κομπλεξική με τα μπούτια μου, ενώ το αγάπησα, ζοριστικα πολύ για να το φορέσω. Εννοείται σήμερα μετανοώ πικρά μιας και ήμουν ένα μπουμπουκάκι, χαρά Θεού. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, τόσο η μαμά μου όσο και η γιαγιά μου, με έντυναν σα να ήμουν κάποια άλλη.  Αποι την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι, και πώς να με έντυναν, αφού από μόνη μου γύρναγα σαν το καρναβάλι. Ενώ η γιαγιά μου με έντυνε "Miss Safari" και η μαμά μου "Tennis club". Μόνο ο θείος μου φρόντισε να με ντύνει σωστά, σαν ράπερ, με Timberland μποτάκια, air Jordan, φόρμες Chicago Bulls και τα συναφή. Ακόμα μια ιστορία που αφήνω για μιαν άλλη φορά. Πάμε να πούμε δυο λόγια για τη διαχρονική και κομψή παρουσία της Lacoste. Ο René Lacoste, ένας από τους σημαντικότερους τενίστες της δεκαετίας του 1920, παρατήρησε ότι τ...

~ Η γιαγιά μου, Σοφία Κεχαγιόγλου γεννηθήσα το 1934 αν δεν κάνω λάθος, είχε πάντα μια αισθητική αρχή. "Το ρούχο πρέπει να είναι μεσάτο." Συχνά με κοίταζε και μουρμούριζε, "Σα σακούλι από πατάτες είναι αυτό που φοράς. Μη βάζεις φαρδιά. Να σφίγγει η μέση." Έτσι μεγάλωσα, με το ιδανικό των πεταχτών γοφών και της στενής μέσης, λες και η "κοσμογυρισμενη" γιαγιάκα μου είχε μαθητεύσει δίπλα στο Dior και μου έτρωγε τα αυτιά νύχτα μέρα. Αρκετά με τη γιαγιά πάμε στο μόδιστρο! Το 1947, ο Christian Dior παρουσίασε στο Παρίσι τη συλλογή που έμελλε να αλλάξει ριζικά τη μεταπολεμική μόδα.(Πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή για τη μόδα μετά από κάθε παγκόσμιο πόλεμο) Πάμε παρακάτω...Η δημοσιογράφος Carmel Snow του Harper’s Bazaar την ονόμασε “New Look”, και η ονομασία έμεινε στην ιστορία. Η χαρακτηριστική φούστα αυτής της σιλουέτας ήταν μακριά, πλούσια, με πολύ ύφασμα και έντονη κίνηση, συνδυασμένη με στενή μέση και έντονα τονισμένο μπούστο. Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος είχ...

 ~Ως γνήσια Ξανθιώτισα έχω την προσωπική μου εμπειρία με τις μη αυθεντικές καπαρντίνες Burberry  στο παζάρι τις Ξάνθης, πριν από μία 17ετια σίγουρα, που ήταν μόδα οτιδήποτε Burberry και η μισή Ξάνθη φορούσε fake Burberry σε οποιαδήποτε μορφή και στο δρόμο καλημεριζονταν όλοι, σαν απόγονοι του Βαρδή Βαρδινογιάννη. Θα αφήσω στην άκρη τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία και θα παραθέσω μερικές πληροφορίες για έναν οίκο και ένα προϊόν που συγκαταλέγονται στις διαχρονικές αξίες του χώρου της μόδας. Η καμπαρντίνα της Burberry λοιπόν, το γνωστό σε όλους trench coat, είναι ίσως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και διαχρονικά ενδύματα στην ιστορία της μόδας. Η ιστορία της ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Thomas Burberry δημιούργησε το gabardine (καμπαρντίνα), ένα αδιάβροχο αλλά ελαφρύ ύφασμα που άλλαξε ριζικά την έννοια του outerwear. Ναι, καμπαρντίνα είναι το ύφασμα και όχι το σχέδιο του ενδύματος. Σε μια εποχή όπου τα αδιάβροχα παλτά ήταν βαριά και δύσχρηστα, η νέα αυτή τεχνολογία προσέφ...

~Fast life, χμ... Πώς το ερμηνεύω!;  Ίσως έτσι..."Όταν όλα γίνονται βιαστικά και τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο." Ή αλλιώς, τι χάνεται όταν δεν προλαβαίνουμε να επιθυμούμε και να απολαμβάνουμε. Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν, ναι αυτό το κλισέ. Fast food. Fast fashion. Fast content. Fast σχέσεις. Fast ζωή. Και κάπου μέσα σε αυτή την ταχύτητα, έχουμε αρχίσει εμείς να μπερδεύουμε κάτι πολύ βασικό, οι νεότεροι δεν το γνώρισαν ποτέ για να μπορέσουν να το μπερδέψουν... Τι μπερδεύουμε λοιπόν;! Την πρόσβαση με την εμπειρία. Το ότι μπορείς να έχεις κάτι άμεσα, ο,τι και αν είναι αυτό, δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το νιώσεις, να έχει επίδραση πάνω σου. Το φαγητό έρχεται σε δέκα λεπτά και το καταναλώνεις χωρίς να τα μασήσεις. Το ρούχο σε δύο μέρες και το φοράς πέντε φορές. Η γνωριμία σε ένα app διαρκεί όσο ένας καφές, μια πάστα και ένα πάμε παρακάτω, swipe. Η επιβεβαίωση κρέμεται από ένα like. Όλα είναι στο εδώ και στο τώρα. Χωρίς αναμονή, χωρίς ωρίμανση. Αυτό, στην αρχή, μοιάζει μ...

~Το outlet δεν είναι πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα μετά από πολλά χρόνια καταναλωτικής εμπειρίας. Σκέφτομαι ότι η κατανάλωση, σήμερα, είναι ασθένεια ή ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός. Κατασκευασμένες ανάγκες, δημιουργία επιθυμίας, δημιουργία στόχου προκειμένου να αντέξεις έναν εργασιακό μεσαίωνα. Η μόδα όμως δεν υποφέρει από όλο αυτό το μηχανισμό; Σίγουρα ναι. Σε πολλούς τομείς κιόλας, όμως αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Τι συμβαίνει όταν η μόδα γίνεται υπερβολικά διαθέσιμη; Το σκέφτηκες ποτέ πέρα από το ρόλο του καταναλωτή; Υπάρχει μια παρεξήγηση που επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά σε συζητήσεις που τυχαίνει να είναι παρούσα. "Τα outlets φταίνε." Όχι. Τα outlets δεν δημιούργησαν από μόνα τους κανένα πρόβλημα. Τα outlets είναι το αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος. Είναι σα να λέμε το σύμπτωμα μιας βιομηχανίας που για χρόνια επέκτεινε τον εαυτό της πέρα από κάθε όριο, μη γνωρίζοντας πού να σταματήσει. Η μόδα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, και ειδικά το l...