Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η φούστα New Look του Christian Dior•

~ Η γιαγιά μου, Σοφία Κεχαγιόγλου γεννηθήσα το 1934 αν δεν κάνω λάθος, είχε πάντα μια αισθητική αρχή. "Το ρούχο πρέπει να είναι μεσάτο."

Συχνά με κοίταζε και μουρμούριζε, "Σα σακούλι από πατάτες είναι αυτό που φοράς. Μη βάζεις φαρδιά. Να σφίγγει η μέση."

Έτσι μεγάλωσα, με το ιδανικό των πεταχτών γοφών και της στενής μέσης, λες και η "κοσμογυρισμενη" γιαγιάκα μου είχε μαθητεύσει δίπλα στο Dior και μου έτρωγε τα αυτιά νύχτα μέρα.

Αρκετά με τη γιαγιά πάμε στο μόδιστρο!

Το 1947, ο Christian Dior παρουσίασε στο Παρίσι τη συλλογή που έμελλε να αλλάξει ριζικά τη μεταπολεμική μόδα.(Πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή για τη μόδα μετά από κάθε παγκόσμιο πόλεμο)

Πάμε παρακάτω...Η δημοσιογράφος Carmel Snow του Harper’s Bazaar την ονόμασε “New Look”, και η ονομασία έμεινε στην ιστορία. Η χαρακτηριστική φούστα αυτής της σιλουέτας ήταν μακριά, πλούσια, με πολύ ύφασμα και έντονη κίνηση, συνδυασμένη με στενή μέση και έντονα τονισμένο μπούστο. Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος είχε επιβάλει λιτότητα, δελτία υφασμάτων και αυστηρές γραμμές, αυτή η επιστροφή στην υπερβολική θηλυκότητα έμοιαζε σχεδόν επαναστατική.

Η φούστα New Look δεν ήταν απλώς ένα σχέδιο, αλλά μια ιδεολογική πρόταση. Ο Dior πρότεινε μια γυναίκα ξανά πολυτελή, θεατρική και εμφανώς θηλυκή, σε αντίθεση με τη λειτουργικότητα που είχε επιβάλει η ανάγκη του πολέμου. Για κάποιες γυναίκες αυτό ήταν σύμβολο ελευθερίας και ομορφιάς, για άλλες μια επιστροφή σε πιο περιοριστικούς και κλασικούς ρόλους. Η μόδα εδώ δεν λειτουργούσε μόνο αισθητικά, αλλά κοινωνικά και πολιτικά.

Η επιρροή της φυσικά ήταν τεράστια. Η νέα γραμμή καθόρισε ολόκληρη τη δεκαετία του 1950 και επανέφερε το Παρίσι ως απόλυτο κέντρο της υψηλής ραπτικής. Μέχρι σήμερα, η New Look φούστα παραμένει το σύμβολο της μεταπολεμικής αναγέννησης και απόδειξη ότι ένα ρούχο μπορεί να συνοψίζει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, άλλωστε όπως επαναλαμβάνω συχνά, το ρούχο είναι ένα ιστορικό τεκμήριο.

Αυτές ήταν οι σημερινές σημειώσεις μιας εκπαιδευτριας μόδας!

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...