~Το outlet δεν είναι πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα.
Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα μετά από πολλά χρόνια καταναλωτικής εμπειρίας. Σκέφτομαι ότι η κατανάλωση, σήμερα, είναι ασθένεια ή ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός. Κατασκευασμένες ανάγκες, δημιουργία επιθυμίας, δημιουργία στόχου προκειμένου να αντέξεις έναν εργασιακό μεσαίωνα. Η μόδα όμως δεν υποφέρει από όλο αυτό το μηχανισμό;
Σίγουρα ναι. Σε πολλούς τομείς κιόλας, όμως αυτή είναι μια άλλη κουβέντα.
Τι συμβαίνει όταν η μόδα γίνεται υπερβολικά διαθέσιμη; Το σκέφτηκες ποτέ πέρα από το ρόλο του καταναλωτή;
Υπάρχει μια παρεξήγηση που επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά σε συζητήσεις που τυχαίνει να είναι παρούσα. "Τα outlets φταίνε."
Όχι.
Τα outlets δεν δημιούργησαν από μόνα τους κανένα πρόβλημα.
Τα outlets είναι το αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος.
Είναι σα να λέμε το σύμπτωμα μιας βιομηχανίας που για χρόνια επέκτεινε τον εαυτό της πέρα από κάθε όριο, μη γνωρίζοντας πού να σταματήσει.
Η μόδα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, και ειδικά το luxury κομμάτι της, δεν χτίστηκε πάνω στη διαθεσιμότητα, το αντίθετο.
Χτίστηκε πάνω στην επιλογή, τη σπανιότητα και στο χρόνο σαν αναμονή.
Κάποτε, για να φτάσει ένα ρούχο στα χέρια σου, έπρεπε εσύ να το αναζητήσεις, να πας μέχρι αυτό, να το επιλέξεις συνειδητά με ο,τι αυτό σήμαινε για εκείνα τα χρόνια.
Σήμερα, το ρούχο έρχεται σε εσένα.
Σου εμφανίζεται πρώτα υπό τη μορφή φωτογραφίας, σου επαναλαμβάνεται, γίνεται γνώριμο πριν καν το θελήσεις, το παραγγέλνεις από τη βολή του καναπέ σου χωρίς δεύτερη σκέψη και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, χάνεται κάτι πολύ βασικό.
Η ουσιαστική επιθυμία και η επιλογή.
Η επιθυμία δεν γεννιέται στην υπερπροσφορά, γεννιέται στο κενό, στην απόσταση, στο θα κάνω ότι μπορώ για να το αποκτήσω εφόσον αυτό με αντιπροσωπεύει. Στο “δεν μπορώ να το έχω τώρα” αλλά θα φροντίσω να το αποκτήσω και αν δεν μπορέσω θα το μυθοποίηση. Είναι σαν ένας έρωτας.
Όταν όμως όλα είναι διαθέσιμα, ανά πάσα στιγμή, σε πολλαπλά σημεία,σε διαφορετικές τιμές,τότε κάτι αλλάζει, δεν επιλέγεις απλά ανταποκρίνεσαι σε ένα trend και καταναλώνεις. Δεν δημιουργείς σχέση με το αντικείμενο. Το αγοράζεις και το κατέχεις.
Και αυτό είναι το πρώτο σημείο που επηρεάζει τον καταναλωτή.
Γιατί όταν όλα είναι εύκολα προσβάσιμα, η αξία τους αρχίζει να θαμπώνει.
Δεν ξέρεις πια τι είναι πραγματικά καλό, τι αξίζει, τι έχει διάρκεια.
Όλα είναι διαθέσιμα αρα όλα είναι αντικαταστάσιμα.
Και όταν κάτι είναι τόσο εύκολα αντικαταστάσιμο,
παύει να είναι σημαντικό για εσένα.
Το δεύτερο σημείο είναι πιο ύπουλο.
Η υπερδιαθεσιμότητα δημιουργεί την ψευδαίσθηση της πρόσβασης.
"Μπορώ να το αγοράσω."άρα,"είναι για μένα."
Αλλά αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια, επειδή η μόδα δεν είναι μόνο προϊόν αλλά είναι πολιτισμός, είναι μια προσωπική ιστορία προς αφήγηση, είναι μια ολόκληρη διαδικασία.
Και αυτά δεν μεταφέρονται από ένα ράφι με ρούχα μεσα σε ένα outlet, στον καταναλωτή.
Αυτό που αγοράζεις είναι το αποτέλεσμα.και όχι η διαδρομή, έτσι κάπου εκεί δημιουργείται ένα κενό.
Γιατί; Γιατί έχεις το αντικείμενο, αλλά δεν έχεις σχέση μαζί του, δεν σας συνδέει τίποτα.
Υπάρχει και ένα τρίτο σημείο σε αυτή τη συζήτηση, το οποίο είναι ίσως το πιο ήσυχο, το πιο σιωπηλό.
Όταν η μόδα είναι παντού, σταματά να είναι μια μοναδική εμπειρία.
Δεν υπάρχει πλέον αναμονή, δεν υπάρχει η συγκίνηση της ανακάλυψης.
Δεν υπάρχει εκείνη η μικρή στιγμή που κάτι σε σταματάει.
Όλα περνάνε γρήγορα από μπροστά σου. Scroll. Ξανά και ξανά.
Ράφι.Έκπτωση.Επόμενο.Προσφορά.Επόμενο.
Και αυτό αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί ο καταναλωτής, γίνεται πιο ανυπόμονος,πιο αποσπασμένος,πιο αδιάφορος.
Όχι επειδή δεν τον ενδιαφέρει η μόδα.
Αλλά επειδή δεν προλαβαίνει να αισθανθεί την επίδραση της.
Αυτό είναι για εμένα το πιο ουσιαστικό πρόβλημα.
Η μόδα δεν χρειάζεται να είναι παντού και να έχουμε συνεχόμενη πρόσβαση. Χρειάζεται όμως να σημαίνει κάτι όταν ερχόμαστε σε επαφή μαζί της.
Και για να σημαίνει κάτι, χρειάζεται χώρο και χρόνο.
Χώρο και χρόνο για να τη δεις, για να τη σκεφτείς, για να τη θέλεις.
Τα outlets λοιπόν δεν είναι η αιτία του προβλήματος.
Είναι η απόδειξη ότι για χρόνια η μόδα παρήγαγε περισσότερα από όσα μπορούσε να υποστηρίξει.
Περισσότερα από όσα μπορούσε να αφηγηθεί.
Περισσότερα από όσα μπορούσε να κάνει να σημαίνουν κάτι.
Και τώρα προσπαθεί να επιστρέψει στις ρίζες της, να μειώσει,να επιλέξει,να θυμηθεί, να εκπαιδεύσει.
Γιατί στο τέλος,το ζήτημα δεν είναι αν μπορείς να έχεις κάτι.
Είναι αν αυτό που έχεις λέει μια ιστορία για εσένα.
Και σε αυτό το κομμάτι δε χωράνε εκπτώσεις και προσφορές.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου