Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η καμπαρντίνα της Burberry•

 ~Ως γνήσια Ξανθιώτισα έχω την προσωπική μου εμπειρία με τις μη αυθεντικές καπαρντίνες Burberry  στο παζάρι τις Ξάνθης, πριν από μία 17ετια σίγουρα, που ήταν μόδα οτιδήποτε Burberry και η μισή Ξάνθη φορούσε fake Burberry σε οποιαδήποτε μορφή και στο δρόμο καλημεριζονταν όλοι, σαν απόγονοι του Βαρδή Βαρδινογιάννη.

Θα αφήσω στην άκρη τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία και θα παραθέσω μερικές πληροφορίες για έναν οίκο και ένα προϊόν που συγκαταλέγονται στις διαχρονικές αξίες του χώρου της μόδας.

Η καμπαρντίνα της Burberry λοιπόν, το γνωστό σε όλους trench coat, είναι ίσως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και διαχρονικά ενδύματα στην ιστορία της μόδας. Η ιστορία της ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Thomas Burberry δημιούργησε το gabardine (καμπαρντίνα), ένα αδιάβροχο αλλά ελαφρύ ύφασμα που άλλαξε ριζικά την έννοια του outerwear. Ναι, καμπαρντίνα είναι το ύφασμα και όχι το σχέδιο του ενδύματος.

Σε μια εποχή όπου τα αδιάβροχα παλτά ήταν βαριά και δύσχρηστα, η νέα αυτή τεχνολογία προσέφερε άνεση, προστασία και κομψότητα μαζί.

Το trench coat σχεδιάστηκε αρχικά για στρατιωτική χρήση, ιδιαίτερα για τους Βρετανούς αξιωματικούς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι χαρακτηριστικές επωμίδες, η ζώνη στη μέση, τα μεταλλικά D-rings και η διπλή κουμπότρυπη γραμμή δεν ήταν διακοσμητικά στοιχεία αλλά πρακτικές λεπτομέρειες για το πεδίο της μάχης. Μετά τον πόλεμο, το ένδυμα πέρασε από τα χαρακώματα στην αστική καθημερινή ζωή και έγινε σύμβολο κύρους, πειθαρχίας και διακριτικής κομψότητας. Η στρατιωτική του καταγωγή του χάρισε μια αίσθηση εξουσίας που παρέμεινε ακόμη και όταν φορέθηκε από την καθημερινή σύγχρονη γυναίκα και τον σύγχρονο άνδρα.

Στον κινηματογράφο, η καμπαρντίνα έγινε σχεδόν μυθική, από τον Humphrey Bogart στην ταινία Casablanca μέχρι την Audrey Hepburn στο Breakfast at Tiffany's, το trench coat συνδέθηκε με το μυστήριο, τη δύναμη και την ανεπιτήδευτη φινέτσα. Η Burberry κατάφερε να μετατρέψει ένα στρατιωτικό ένδυμα σε πολιτισμικό σύμβολο αποδεικνύοντας πως η πραγματική διαχρονικότητα γεννιέται όταν η λειτουργικότητα συναντά την ταυτότητα. Μέχρι σήμερα, η καμπαρντίνα δεν θεωρείται απλώς ένα παλτό, αλλά μια πρακτική δήλωση απέναντι στην κομψότητα.

Κάπου εδώ τελειώνουν οι σημειώσεις μιας εκπαιδευτριας μόδας!

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...