Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το polo shirt της Lacoste•

 ~ Κάποια στιγμή, πρέπει να ήμουν στην τετάρτη Δημοτικού αν θυμάμαι καλά, η μαμά μου, μου αγόρασε ένα αμάνικο, λευκό, polo, Lacoste φόρεμα. Από αυτά του τένις, χωρίς όμως το πλισέ στο κάτω μέρος. Εγώ από τότε κομπλεξική με τα μπούτια μου, ενώ το αγάπησα, ζοριστικα πολύ για να το φορέσω. Εννοείται σήμερα μετανοώ πικρά μιας και ήμουν ένα μπουμπουκάκι, χαρά Θεού. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, τόσο η μαμά μου όσο και η γιαγιά μου, με έντυναν σα να ήμουν κάποια άλλη. 

Αποι την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι, και πώς να με έντυναν, αφού από μόνη μου γύρναγα σαν το καρναβάλι. Ενώ η γιαγιά μου με έντυνε "Miss Safari" και η μαμά μου "Tennis club". Μόνο ο θείος μου φρόντισε να με ντύνει σωστά, σαν ράπερ, με Timberland μποτάκια, air Jordan, φόρμες Chicago Bulls και τα συναφή. Ακόμα μια ιστορία που αφήνω για μιαν άλλη φορά.

Πάμε να πούμε δυο λόγια για τη διαχρονική και κομψή παρουσία της Lacoste.

Ο René Lacoste, ένας από τους σημαντικότερους τενίστες της δεκαετίας του 1920, παρατήρησε ότι τα παραδοσιακά αθλητικά πουκάμισα ήταν δύσκαμπτα, άβολα και ακατάλληλα για την ελευθερία κινήσεων που απαιτούσε το άθλημά του. Δημιούργησε έτσι το πρώτο polo shirt από βαμβακερό piqué ύφασμα, με κοντό μανίκι, μαλακό γιακά και κουμπιά στον λαιμό. Ήταν πιο ελαφρύ, πιο λειτουργικό και σαφώς πιο μοντέρνο από ό,τι κυκλοφορούσε μέχρι τότε.

Το μικρό κροκοδειλάκι στο στήθος, το πρώτο εμφανές λογότυπο στην ιστορία της μόδας, έκανε το ένδυμα άμεσα αναγνωρίσιμο. Το polo δεν έμεινε μόνο στο τένις, πέρασε και στο γκολφ και έπειτα στην καθημερινή ένδυση και τελικά στην αστική ανδρική και γυναικεία γκαρνταρόμπα. Έγινε το τέλειο παράδειγμα του smart casual πολύ πριν ο όρος δημιουργηθεί και γίνει τάση.

Το polo shirt συμβόλιζε έναν νέο τρόπο ζωής, την άνεση χωρίς εγκατάλειψη της κομψότητας. Συνδέθηκε με την ανεπιτήδευτη πολυτέλεια, την αστική άνεση και την ιδέα ότι το status δεν χρειάζεται υπερβολή για να γίνει αντιληπτό στον περίγυρο.

Ακόμη και σήμερα, παραμένει ένα από τα πιο σταθερά και διαχρονικά κομμάτια της παγκόσμιας ένδυσης.

Αυτά τα λίγα, μα σημαντικά, από μια εκπαιδευτρια μόδας!

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...