~Fast life, χμ... Πώς το ερμηνεύω!;
Ίσως έτσι..."Όταν όλα γίνονται βιαστικά και τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο."
Ή αλλιώς, τι χάνεται όταν δεν προλαβαίνουμε να επιθυμούμε και να απολαμβάνουμε.
Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν, ναι αυτό το κλισέ.
Fast food.
Fast fashion.
Fast content.
Fast σχέσεις.
Fast ζωή.
Και κάπου μέσα σε αυτή την ταχύτητα, έχουμε αρχίσει εμείς να μπερδεύουμε κάτι πολύ βασικό, οι νεότεροι δεν το γνώρισαν ποτέ για να μπορέσουν να το μπερδέψουν...
Τι μπερδεύουμε λοιπόν;!
Την πρόσβαση με την εμπειρία.
Το ότι μπορείς να έχεις κάτι άμεσα, ο,τι και αν είναι αυτό, δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το νιώσεις, να έχει επίδραση πάνω σου.
Το φαγητό έρχεται σε δέκα λεπτά και το καταναλώνεις χωρίς να τα μασήσεις.
Το ρούχο σε δύο μέρες και το φοράς πέντε φορές.
Η γνωριμία σε ένα app διαρκεί όσο ένας καφές, μια πάστα και ένα πάμε παρακάτω, swipe.
Η επιβεβαίωση κρέμεται από ένα like.
Όλα είναι στο εδώ και στο τώρα.
Χωρίς αναμονή, χωρίς ωρίμανση.
Αυτό, στην αρχή, μοιάζει με ελευθερία, αλλά δεν είναι.
Γιατί η ελευθερία, μου πήρε καιρό να το καταλάβω, θέλει να μπορείς να κάνεις επιλογή.
Η επιλογή όμως θέλει χρόνο και όταν όλα συμβαίνουν γρήγορα, δεν επιλέγεις, απλά ανταποκρίνεσαι.
Δεν προλαβαίνεις να πεις "το θέλω" λες απλώς "οκ, ας το δούμε".
Και κάπως έτσι, η επιθυμία αρχίζει να είναι τουλάχιστον αδύναμη.
Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, η επιθυμία δεν αντέχει την υπερπροσφορά, δεν γεννιέται στην αμεσότητα.
Θέλει μια κάποια απόσταση, θέλει λίγο κενό, θέλει εκείνη τη μικρή καθυστέρηση που σε κάνει να επιστρέψεις μια δυο φορές και να πεις, "α, όντως μου συμβαίνει. Το επιθυμώ."
Σκέψου το. Τα πράγματα που θυμάσαι πιο έντονα, δεν είναι αυτά που ήρθαν εύκολα. Είναι όμως αυτά που περίμενες, αυτά που επένδυσες, αυτά που δεν ήταν δεδομένα και όμως, σήμερα έχουμε μάθει να αποφεύγουμε ακριβώς αυτό.
Την αναμονή.
Γιατί η αναμονή μας φέρνει αντιμέτωπους με κάτι άβολο, με τον εαυτό μας, με την ευθύνη της επιλογής, με το αν όντως θέλουμε κάτι, γιατί το θέλουμε, αν αξίζει να το θέλουμε κλπ.
Και έτσι,προτιμάμε το γρήγορο και το εύκολο.
Κάτι που θα γίνει άμεσα και αν όχι δεν πειράζει, πάμε στο επόμενο.
Το fast fashion σε κάνει να αγοράζεις χωρίς να συνδέεσαι.
Το fast content σε κάνει να βλέπεις χωρίς να θυμάσαι.
Το fast intimacy σε κάνει να πλησιάζεις χωρίς να γνωρίζεις.
Και κάπου εκεί,μέσα σε όλα αυτά, αρχίζει να εμφανίζεται μια περίεργη αίσθηση.
Έχεις πολλά, αλλά δεν κρατάς τίποτα.
Έχεις βιώματα, αλλά δεν σε αλλάζουν, δεν επιδρούν όπως η εμπειρία.
Έχεις ανθρώπους γύρω σου, αλλά μέσα σου δεν σε αγγίζουν.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σιωπηλό κόστος αυτής της εποχής, όχι ότι δεν έχουμε, αλλά ότι δεν προλαβαίνουμε να δεθουμε.
Γιατί για να δεθείς,πρέπει να μείνεις.
Και το “μένω” σήμερα μοιάζει σχεδόν παράξενο.
Σαν να πηγαίνει κόντρα στον ρυθμό.
Και όμως,εκεί βρίσκεται όλο το νόημα.
Στο να μείνεις λίγο παραπάνω, είτε σε μια σκέψη, είτε σε ένα ρούχο, είτε σε έναν άνθρωπο.
Να μην πας κατευθείαν στο επόμενο,να αντέξεις την παύση όπου μέσα της ξαναχτίζεται κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει, η σύνδεση.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου