civil.A

 ~Κάποιους μήνες πριν, μια παλιά μου συμμαθήτρια μού έστειλε ένα μήνυμα. Με ρώτησε με διάκριση, αν μπορώ να γράψω ένα κείμενο για το πώς κατάφερα να παραμείνω δημιουργική επιστρέφοντας στην Ξάνθη. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει και να δημιουργεί σε μεγαλύτερες πόλεις να συνεχίσει να το κάνει σε μια μικρότερη κοινωνία. Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή σκέφτομαι την απάντηση. Πώς το κάνω, πώς αντέχω, πολλά ακόμα πώς... Σήμερα όμως, μετά το πρώτο Meet the Product, νομίζω ότι έχω μιαν απάντηση. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η επιστροφή μου στην Ξάνθη δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση. Δεν είπα , έκλεισε ο κύκλος στην Αθήνα, γυρνά στην πόλη σου. Προέκυψε από μια συγκυρία και από μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω. Οπότε ναι, το έκανα για το βιογραφικό. Ο πρώτος καιρός μου εκεί,σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Η προσαρμογή μου στην καθημερινότητα της πιο μικρής κοινωνίας δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Πες με χαζή αλλά ναι, μου έλειπε η Αθήνα. Κάθε αλλαγή βέβαια κουβαλά μαζί ...

 ~Από τον έλεγχο και την κτητικότητα μέχρι τη γυναικοκτονία.  Πώς μια κοινωνία μαθαίνει να αμφισβητεί και αργά αργά να αφαιρεί την ελευθερία των γυναικών;  Μέσα στα χρόνια έγινα και εγώ, όπως πολλές, μάρτυρας περιστατικών βίας, περιορισμών και ελέγχου. Όλα αυτά δεν απέχουν πολύ από την πράξη του φόνου. Τα χωρίζει μια πολύ λεπτή χορδή, αυτή της διάκρισης από μικρή ηλικία για το αυτονόητο. Τί είναι κακό; Τί είναι καλό; Αν δεν μπορείς να διακρίνεις καθαρά στην ενήλικη ζωή σου αυτά τα δύο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Χωρίς,ναι μεν αλλά. Κάποια πράγματα είναι απόλυτα καλά και κάποια απόλυτα κακά. Δεν υπάρχει ελαφρυντικό. Δεν υπάρχει άλλοθι. Με προβληματίζει συχνά και αναπόφευκτα το παρατηρώ γύρω μου, πώς μεγαλώνει σήμερα ένα αγόρι και πώς ένα κορίτσι, πώς εξελίσσεται η ζωή τους, τι περιορισμούς γνωρίζει το κάθε φύλο ήδη από την οικογένεια; Η ατομική ελευθερία, ιδιαίτερα της κόρης, θεωρείται συχνά λιγότερο σημαντική από την εικόνα, τη φήμη αλλά και το αίσθημα ελέγχου της οικογένειας...

 "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτή η φράση μοιάζει να είναι απλή, όμως μέσα της κρύβεται ίσως η σημαντικότερη ηθική πρόκληση κάθε σύγχρονης κοινωνίας. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ανθρώπινη αξία κάποιου ακόμη και όταν η ζωή του, οι επιλογές του, η ταυτότητά του, η φύση του, διαφέρουν από τις δικές μας; Το Pride, πάρα τα όσα λέμε και ακούμε, δεν αφορά μόνο τους γκέι ανθρώπους και σίγουρα δεν αφορά μόνο τη σεξουαλικότητα. Στον πυρήνα του, αφορά ένα πολύ παλιό και πανανθρώπινο αίτημα, το δικαίωμα του να υπάρχεις χωρίς φόβο. Αυτή είναι η βάση, η ρίζα, το κέντρο του Pride. Να μπορείς να αγαπάς, να εργάζεσαι, να περπατάς στον δρόμο και να ζεις τη ζωή σου χωρίς να κινδυνεύεις από περιθωριοποίηση, χλευασμό, βία, αποκλεισμό ή και θάνατο. Σε σόκαρε η τελευταία λέξη που έγραψα; Αν ναι, είμαστε σε καλό δρόμο.(Οξύμωρο δεν είναι;) Για να κατανοήσουμε το λόγο που υπάρχει το Pride, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε τι προηγήθηκε στις κοινωνίες που πέρασαν. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μια μικρή αλλά σημα...

 "Σύλβια, ο άνθρωπος με τον άνθρωπο γίνεται." Και λίγο αργότερα, αφού ολοκλήρωνε τη σκέψη της, έκλεινε: "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτές ήταν από τις φράσεις που άκουγα συχνά από τη γιαγιά μου. Με αυτές μεγάλωσα. Και μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις χωρούσαν όλοι οι ευάλωτοι, όλοι οι κυνηγημένοι, όλοι οι διαφορετικοί, εκείνοι που έπρεπε να σωπαίνουν για να επιβιώσουν και να κρύβονται για να μη χαθούν. Αυτή η γυναίκα δεν με μεγάλωσε για να ακούω μόνο. Με μεγάλωσε για να βλέπω. Να παρατηρώ. Να διαβάζω τη σιωπή των ανθρώπων, να αντιλαμβάνομαι όσα δεν λέγονται. Έτσι έμαθα να κοιτάζω πρώτα και να ακούω μετά. Πρόκειται για μια μεγάλη προσωπική ευθύνη και ορισμένες φορές, κακά τα ψέματα, για ένα βάρος. Γιατί όταν έχεις μάθει να βλέπεις πίσω από τις λέξεις, δύσκολα απολαμβάνεις την ευκολία της αδιαφορίας. Δύσκολα προσπερνάς ένα προσωπικό σου στραβοπάτημα λες και δε συνέβη ποτέ. Συχνά σκέφτομαι και κάτι ακόμη. Το γεγονός ότι το γονίδιο της οικογένειάς μου, από αυτή την πλευ...

~Η αισθητική της υπερβολής. Για περισσότερο από μία δεκαετία, η οικογένεια Kardashian δεν υπήρξε μόνο ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Υπήρξε ένα πολιτισμικό μοντέλο που επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ομορφιά, την επιτυχία, τη θηλυκότητα, τη φήμη και την ίδια την αξία του ατόμου. Η μεγαλύτερη επιτυχία των Kardashians, κόντρα στα exit polls ,δεν ήταν ότι έγιναν διάσημες. Ήταν ότι κατάφεραν να μετατρέψουν την ίδια τους την ύπαρξη σε ένα προϊόν προς κατανάλωση. Εντόπισαν δηλαδή ένα "κενό", μια ανάγκη και την κάλυψαν, παράγοντας κάτι άυλο και επιδραστικό. Σε έναν κόσμο όπου η δημόσια εικόνα είχε ήδη αρχίσει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα, οι Kardashians λειτούργησαν ως ο καταλύτης που μετέτρεψε το "φαίνομαι" σε κάτι πολύ  σημαντικότερο από το "είμαι". Η προσωπική ζωή έγινε περιεχόμενο σε μια εξαιρετική για αυτές χρονική συγκυρία, μιας και η άνοδος τους συνέπεσε με την κυριαρχία των soc...

 ~Ο πρόλογος μου σήμερα έχει κέντρο τα παιδιά με τα οποία μεγάλωσα και μεγάλωσες και εσύ μαζί.Τα παιδιά που κάθονταν στο τελευταίο θρανίο γιατί ντρέπονταν, τα παιδιά που δούλευαν από μικρά, τα παιδιά που άκουγαν ότι είναι "περίεργα", "θηλυπρεπή", "ξένα", "πολλά", "λίγα", "λάθος", "κοντά", "χοντρά" και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Τα παιδιά που έμαθαν πολύ νωρίς πως για να γίνουν αποδεκτά έπρεπε να μικρύνουν τον εαυτό τους. Και ξέρεις κάτι, συμμαθήτριά και συμμαθητή μου!; Κάποια από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και αντί να γίνουν πιο τρυφερά απέναντι στον πόνο των άλλων, αποφάσισαν πως αφού πόνεσαν εκείνα, τώρα δικαιούνται να μετράνε ποιος αξίζει περισσότερη κατανόηση και ποιος λιγότερη. Για αυτά τα παιδιά λοιπόν είναι το σημερινό κείμενο. Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο ελληνικό σπορ. Ένας μόνιμος εθνικός μηχανισμός άμυνας που ενεργοποιείται κάθε φορά που γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση γύρω απ...

The Devil wears Prada.  Πράγματι, όταν βγήκε η πρώτη αυτή ταινία, η λέξη Prada, είχε διαφορετική αξία απο αυτή που έχει σήμερα.  Από το 2006 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά και με σιγουριά μπορώ να πω ότι, ο διάβολος φορούσε Prada. Πλέον φοράει πολυεστέρα με επωνυμία Shein ή και Prada, γιατί έπεσαν και αυτές οι Θερμοπύλες στον πόλεμο της χρηματιστηριακής μόδας. Ο σημερινός πολυεστέρας φτάνει σε σακούλα μέσα σε 48 ώρες, μυρίζει χημικό εργοστάσιο, παράνομη και κακοπληρωμένη εργασία και φωτογραφίζεται μπροστά από έναν καθρέφτη με LED φωτάκια και ενα caption τύπου “obsessed”. Σας καλωσορίζω λοιπόν στη νέα, θαμπή, εποχή της μόδας. Ή μάλλον, στην εποχή χωρίς καμία μόδα. Ας ξεκινήσουμε αυτήν την κουβέντα-μονόλογο και σας προειδοποιώ πως δεν μπορώ να κάνω hold back. Το "The Devil Wears Prada" δεν ήταν ποτέ απλώς μια ταινία για όμορφα ρούχα και κακές γυναίκες με ψηλά τακούνια που έκαναν "κλακ κλακ" στα μωσαϊκά του Runway. Ήταν σίγουρα μια ταινία για εξουσία. Για ιεραρχία. Για αισ...