civil.A

 ~Albert Wolsky.Ο άνθρωπος που έντυνε χαρακτήρες. Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι ενδυματολόγοι που δημιουργούν εικόνες τόσο δυνατές ώστε τα ρούχα τους καταλήγουν να ζουν αυτόνομα στη συλλογική μας, κοινωνική μνήμη. Υπάρχουν και εκείνοι όμως, που κάνουν κάτι ακόμα πιο δύσκολο, δημιουργούν ρούχα που μοιάζουν σαν να υπήρχαν πάντα, σαν να μην χρειάστηκε να τα σχεδίασε ποτέ κανείς για να ικανοποιήσει έναν οπτικό σκοπό. Ο Albert Wolsky, αδιαμφισβήτητα, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία των ενδυματολόγων. Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες έντυσε ανθρώπους που έζησαν μέσα σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους, από το εμβληματικό Grease και το All That Jazz μέχρι το Bugsy, το Sophie’s Choice, το Manhattan, το Road to Perdition, το Revolutionary Road, το Birdman και το Ad Astra. Προτάθηκε επτά φορές για Όσκαρ και κέρδισε δύο, για το All That Jazz το 1980 και το Bugsy το 1992. Όμως το πιο ενδιαφέρον πράγμα στην ιστορία του, για εμένα, δεν βρίσκεται μέσα στα βραβεία που απέσπασε. Βρίσκεται στο γεγονός ...

Ο Βασίλι Καντίνσκι αντιμετώπιζε το χρώμα  όπως ένας συνθέτης αντιμετωπίζει τις νότες.   Για εκείνον, η ζωγραφική δεν χρειαζόταν απαραίτητα να αναπαριστά αντικείμενα ή την ορατή πραγματικότητα για να συγκινήσει κάποιον.  Θα μπορούσε, στο μυαλό του, να λειτουργεί όπως η μουσική, να δημιουργεί συναισθήματα και εσωτερικές αντιδράσεις μέσα από το χρώμα, τη γραμμή, το σχήμα και τον ρυθμό. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από τα έργα του φέρουν μουσικούς τίτλους, όπως Συνθέσεις, Αυτοσχεδιασμοί και Εντυπώσεις.  Οι τίτλοι αυτοί δεν αποτελούν απλώς μια ποιητική επιλογή, εκφράζουν την βαθιά πεποίθησή του ότι η ζωγραφική και η μουσική μπορούν να επικοινωνούν με τον θεατή χωρίς να χρειάζονται την αναπαράσταση ή τη λεκτική αφήγηση.  Όπως μια μουσική σύνθεση μπορεί να προκαλέσει συγκίνηση χωρίς να περιγράφει κάτι συγκεκριμένο, έτσι και ένα έργο ζωγραφικής μπορεί να δημιουργήσει μια εσωτερική εμπειρία μόνο μέσα από τα οπτικά του στοιχεία. Συχνά ο Καντίνσκι (όπως και αρκετοί άνθρ...

~Το Gibson Girl.  Ποιο είναι αυτό το κορίτσι, αυτή η φιγούρα που απασχολεί μέχρι σήμερα όλους όσους ασχολούμαστε με τη μόδα; Αν εμφανιζόταν γύρω στο 2000, θα τη συνόδευε το "who's that girl" σε κάθε της βήμα... Ας δούμε ποιο είναι λοιπόν αυτό το κορίτσι. Το Gibson Girl υπήρξε, το πρώτο πραγματικά, παγκόσμιο πρότυπο γυναικείας ομορφιάς της σύγχρονης εποχής. Δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό εικονογράφο Charles Dana Gibson το 1890 και κυριάρχησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1910, συμπίπτοντας με την Εδουαρδιανή περίοδο αλλά και με την αμερικανική Progressive Era, μια εποχή έντονων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, εκβιομηχάνισης και οικονομικής ανάπτυξης.  Το Gibson Girl δεν ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο, αλλά μια συλλογική φαντασίωση της "ιδανικής σύγχρονης γυναίκας", που γεννήθηκε μέσα από τις σελίδες περιοδικών όπως τα Life, Collier's και Scribner's Magazine.  Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα εικονογραφημένο πρόσωπο απέκτησε τόσο μεγάλη επιρροή ώστε επηρέασε ...

 ~Το αμάρτημα του γήρατος.  Κείμενο πρώτο. Γεννήθηκα γυναίκα κύριε δικαστά μου. Με μεγάλη περιφέρεια, ραγάδες, κυτταρίτιδα και προσεχώς ρυτίδες.  Καταδικάστε με, εμένα, τη μητέρα μου, τη γιαγιά μου και αυτή την πρώτη που έφαγε το μήλο, την Εύα. Καταδικάστε μας όλες για γήρας. Συνεχίζω... Γιατί η βιομηχανία ομορφιάς φοβάται περισσότερο μια γυναίκα που έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό της παρά μια γυναίκα που έχει ρυτίδες; Αναρωτιέμαι. Θα γράψω σοβαρά από εδώ και κάτω... Υπάρχει ένα παράξενο φαινόμενο στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε. Η γυναίκα είναι το πιο πολύτιμο κοινό της βιομηχανίας της μόδας, της ομορφιάς, της ευεξίας και της προσωπικής φροντίδας. Είναι η καταναλώτρια, η μούσα, το πρόσωπο της καμπάνιας, η influencer, η πελάτισσα, η αγορά, ο στόχος και πολλές φορές η ίδια ειναι η εργαζόμενη που κρατά αυτές τις βιομηχανίες ζωντανές. Κι όμως,εδώ είναι το παράδοξο , αντί να αποτελεί το επίκεντρο μιας κουλτούρας ενδυνάμωσης, συχνά βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κουλτούρας διαρκο...

~ Ο όρος "σώμα παραλίας" είναι ίσως ένα από τα πιο επιτυχημένα διαφημιστικά κατασκευάσματα των τελευταίων δεκαετιών και τί σόϊ όρος είναι αυτός αν το καλοσκεφτείς!; Υπονοεί ότι υπάρχει μόνο ένας συγκεκριμένος τύπος σώματος που δικαιούται να εμφανιστεί στην παραλία, ο λεπτός, σφιχτός, νεανικός, χωρίς σημάδια, χωρίς κοιλιά, χωρίς κυτταρίτιδα, χωρίς ίχνη της πραγματικής ζωής.  Στην πραγματικότητα, όμως, το σώμα παραλίας είναι κάθε σώμα που βρίσκεται σε μια παραλία μια οποιαδήποτε στιγμή. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο η αισθητική διάσταση του όρου, αλλά κυρίως η κοινωνική του λειτουργία.  Για πολλές γυναίκες για παράδειγμα, η παραλία δεν είναι ένας χώρος αναψυχής.  Όχι. Γίνεται ένας χώρος αξιολόγησης, στον οποίο από μικρή ηλικία μαθαίνουν ότι πριν φορέσουν μαγιό πρέπει να χάσουν κιλά, να γυμναστούν περισσότερο, να διορθώσουν το σώμα τους. Έτσι, η απόλαυση της στιγμής, η δροσιά και η ανάπαυση, μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον "όταν αδυνατίσω", "όταν φτιάξω τα πόδια...

~Η πιο παρεξηγημένη λέξη της πολιτικής, ίσως εξηγεί καλύτερα τη μόδα, την τέχνη και την καθημερινότητά μας. Άσε με να εξηγήσω... Υπάρχουν λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια ιδέα. Περιγράφουν και τον φόβο που έχουμε μάθει να νιώθουμε απέναντί της. Η λέξη"Αναρχία" είναι μία από αυτές. Πες τη δυνατά σε μια παρέα, σε ένα οικογενειακό τραπέζι (ακόμα καλύτερα) και σχεδόν όλοι θα φανταστούν το ίδιο σκηνικό, σπασμένες βιτρίνες, φωτιές, χάος, βία, απουσία κανόνων. Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα ενεργοποιείται αυτή η εικόνα, αυτόματα πετάγεται μπροστά στα μάτια μας λες και η σημασία της λέξης είναι δαίμονας. Κι όμως, η ίδια η λέξη δεν σημαίνει τίποτα από όλα αυτά που λανθασμένα θεωρούμε. Η αναρχία σημαίνει κυριολεκτικά "χωρίς άρχοντα".  Ούτε χωρίς κοινωνία. Ούτε χωρίς τάξη. Ούτε χωρίς κανόνες. Χωρίς κυρίαρχη εξουσία. Η διαφορά, αν δεν την εντοπίζεις, είναι τεράστια. Από  τη στιγμή που εντοπίζεις τη διαφορά, το ερώτημα αλλάζει.  Δεν είναι πλέον το κλασικό, αν μπορεί να υπ...

  ~Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της μόδας όπου δεν αλλάζει απλώς μια γραμμή σε ένα πατρόν, το μήκος μιας φούστας ή μια χρωματική παλέτα. Υπάρχουν στιγμές όπου, οι σχεδιαστές και οι οίκοι μας "αναγκάζουν" να αλλάξουμε τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το τι μπορεί να είναι ένα ένδυμα και ποια είναι η δυναμική και η επίδραση του. Το 1947 για παράδειγμα, ο Christian Dior άλλαξε τη σιλουέτα της μεταπολεμικής γυναίκας με το New Look. Το 1965, ήρθε η μίνι φούστα της Mary Quant και συμπύκνωσε το πνεύμα μιας νέας γενιάς σε ένα κομμάτι ύφασμα. Το 1981, όμως, συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν παρουσιάστηκε μια ακόμα νέα τάση, δεν προτάθηκε μια νέα γραμμή. Δεν άλλαξε καν, απλώς η μόδα. Αμφισβητήθηκε η ίδια η έννοια της ομορφιάς. Όταν η Rei Kawakubo παρουσίασε την πρώτη συλλογή της Comme des Garçons στο Παρίσι, οι περισσότεροι κριτικοί δεν ήξεραν πώς να την περιγράψουν.  Τα ρούχα ήταν σχεδόν αποκλειστικά μαύρα. Οι γραμμές ήταν ασύμμετρες και οι άκρες έμοιαζαν ατελείωτες, ...