civil.A

~Για τη σπάνια περίπτωση που ένας άντρας και μια γυναίκα δεν ερωτεύονται, δεν μπλέκουν, δεν μπερδεύονται, απλώς μένουν ο ένας με τον άλλον, οριακά σε ένα "πάντα". Έχω έναν φίλο. Όχι από αυτούς που λες “έλα μωρέ, φίλοι είμαστε”, αλλά από αυτούς που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Και φυσικά, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα για πολλούς. Είμαστε 21 χρόνια μαζί σε αυτή τη σχέση και όταν λέω μαζί, δεν εννοώ κολλημένοι. Εννοώ παράλληλα, ο καθένας στη ζωή του, ο καθένας στα λάθη του, ο καθένας στα “τι κάνω τώρα;”. Και κάπου εκεί, πάντα, σε μια περίεργη ευθυγράμμιση συμβάντων, συναντιόμαστε.   “Δεν γίνεται να είστε απλώς φίλοι.” Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος προσπάθησε να εξηγήσει τη σχέση μας, θα είχα ήδη αγοράσει τουλάχιστον ένα παλτό Max Mara, μια baguette Fendi και ένα φόρεμα McQueen που το φλερτάρω εδώ και μια πενταετία. Γιατί όλοι θέλουν να καταλάβουν αυτή τη σχέση, να την εξηγήσουν και αυτό δεν είναι κακό. Είναι όμως σίγουρα, με έναν περίεργο τρόπο προσβλητικό απέναντ...

~Σας αρέσει να σας θέλουν; Σχεδόν κανένας δεν το παραδέχεται. Υπάρχει μια στιγμή, ξέρεις πολύ καλά ποια λέω, που κάποιος σου δείχνει ξεκάθαρα ότι σε θέλει.  Όχι απλά ενδιαφέρεται. Σε διεκδικεί. Σε ψάχνει. Σε επιλέγει, ξανά και ξανά. Και κάπου εκεί, αντί να πεις «Τέλεια», λες μέσα σου «Ναι,αυτό είναι.Το πέτυχα.» Γιατί όμως, δεν μας αρκεί απλώς το ενδιαφέρον; Γιατί θέλουμε το κάτι παραπάνω, αυτή τη μικρή ένταση, αυτή τη σχεδόν κινηματογραφική επιμονή; Που ανά φάσεις είναι οριακά εμμονή. Εγώ και οι απορίες μου, λοιπόν,ας πάει και το παλιάμπελο. Είναι θέμα βιολογίας αρχικά από ότι διάβασα, καθότι ναι είμαστε και λίγο ζώα. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, ο εγκέφαλος αγαπάει την επιβεβαίωση. Ή τουλάχιστον έτσι διάβασα και έτσι ερμήνευσα. Όταν κάποιος μας διεκδικεί, κάτι μέσα μας ανάβει. Κυριολεκτικά. Ντοπαμίνη.  Ευχαρίστηση. Αίσθηση επιλογής. Και βεβαίως βεβαίως εξάρτηση από το "ευχάριστο" αυτό αίσθημα σωματικής ανάτασης που λανθασμένα νομίζουμε ότι είναι έρωτας. Είναι σαν να σου λέε...

 ~Αυτή είναι η ιστορία του νυφικού και του δαχτυλιδιού και η μετατροπή του από σύμβολο ιδιοκτησίας σε επιθυμία. Μια φορά και έναν καιρό κάποιος αποφάσισε πώς τα παραμύθια πρέπει σίγουρα να περιέχουν μια πριγκίπισσα και τουλάχιστον ένα επίσημο φόρεμα. Έτσι ξεκίνησε ο κατήφορος. Υπάρχει κάτι σχεδόν αυτονόητο σήμερα στο να φαντάζεσαι μια νύφη. Είναι ντυμένη στα λευκά, με ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι στο χέρι, σαν να ήταν πάντα έτσι, λες και αυτή είναι η ενδέκατη εντολή. Δεν είναι. Αυτό που σήμερα μοιάζει με «παράδοση» είναι στην πραγματικότητα ένα σύνθετο και καλογραμμένο διήγημα εξουσίας, αισθητικής, θρησκείας και φυσικά,πολύ πιο πρόσφατο, marketing. Και όπως κάθε ιστορία έτσι και αυτή, εξελίσσεται. Πριν τον 19ο αιώνα, το νυφικό δεν είχε τη σημασία που του δίνουμε σήμερα. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, η νύφη φορούσε απλώς το καλύτερο φόρεμά της. Το κόκκινο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε περιοχές όπως η Αγγλία και η Σκανδιναβία.Στην Ισπανία και τη Φινλανδία το μαύρο δήλωνε ευλάβει...

 ~Η ηρεμία μετά το χάος μοιάζει ύποπτη αλλά δεν είναι. Κάποια στιγμή στη ζωή μου κατάλαβα κάτι άβολο,είχα μάθει να νιώθω ζωντανή μόνο όταν κάτι πήγαινε στραβά, όταν έλυνα προβλήματα, όταν ήμουν σε μάχη. Ένταση, προβλήματα, άγχος, σωματικά συμπτώματα εκεί ήμουν στο στοιχείο μου. Σαν να περπατάς σε αναμμένα κάρβουνα και να λες «οκ, εδώ ανήκω». Είχα εθιστεί, είχα βρει το ρόλο μου. Όχι επειδή είναι ωραίο. Αλλά επειδή είναι γνώριμο. Και μετά παραιτήθηκα από το ρόλο του διασώστη για να σώσω εμένα. Έτσι ξεκίνησε κάτι άλλο. Ρουτίνα. Ησυχία. Σταθερότητα. Και κάπου εκεί γεννήθηκε η πιο παράλογη σκέψη, «Μήπως κάνω κάτι λάθος;». Δεν θα στο πουν συχνά αυτό, αλλά η υγεία δεν έχει φασαρία. Δεν έχει την έξαψη της καταστροφής. Δεν έχει την ντόπα της αδρεναλίνης. Δεν έχει το αίσθημα της εξάρτησης. Έχει κάτι πολύ πιο "περίεργο" όμως,ενα ήσυχο πρωινό, έναν καφέ που δεν σε διαλύει, ένα σώμα που δεν φωνάζει. Και αν έχεις μάθει αλλιώς, αυτό μοιάζει σχεδόν… ύποπτο. Η θεραπεία λοιπόν κόντρα σε ο,τι π...

 ~Ή αλλιώς, τι σημαίνει τελικά να έχεις αξία. Σκέφτομαι συχνά κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα παρήγορο. Ότι εγώ, εσύ, όλοι μας, είμαστε ένα τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα του σύμπαντος. Όχι με δραματικό τρόπο. Με καθαρό, ρεαλιστικό. Καμία καριέρα δεν αντέχει εκεί. Κανένα όνομα. Καμία επιτυχία. Όλα όσα θεωρούμε σημαντικά έχουν διάρκεια ανθρώπινη και μόνο. Και η ανθρώπινη διάρκεια είναι ελάχιστη. Οι άνθρωποι είμαστε μέρος μιας αλυσίδας. Ενώνουμε το πριν με το μετά και κάπου ανάμεσα, περνάμε. Και αν σταθείς λίγο εκεί, στο σημείο αυτό, γεννιέται μια άβολη ερώτηση, "Τότε τι έχει σημασία;" Γιατί αν όλα τελειώνουν, αν όλα ξεχνιούνται, αν όλα διαλύονται με τον χρόνο, τότε γιατί προσπαθούμε τόσο; Η εύκολη απάντηση είναι, τίποτα δεν έχει νόημα. Αλλά ευτυχώς, δεν είναι αυτή η αλήθεια. Γιατί υπάρχει ένας άλλος τρόπος να το δεις. Το ότι κάτι δεν έχει κοσμική σημασία, δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανθρώπινη αξία. Δεν ζούμε στο σύμπαν αλλά ζούμε ο ένας μέσα στον άλλον. Και εκεί αλλάζει το μέγεθος ...

 ~Ή αλλιώς, όταν η μόδα παύει να είναι "ευαγγέλιο". Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue. Και το λέω χωρίς θυμό. Ίσως μόνο με μια μικρή δόση τύψεων, λες και αμφισβητώ την Diane Vreeland. Συνεχίζω. Κάποτε το έκανα. Ορκιζόμουν. Όχι κυριολεκτικά, αλλά σχεδόν. Υπήρχε μια εποχή που η μόδα ερχόταν με αυθεντικότητα, σαν κανονική αυθεντία, πηγαία και αστείρευτη. Δεν την αμφισβητούσες. Δε γινόταν. Την μάθαινες. Την παρατηρούσες. Την αποδεχόσουν. Ακόμα και αν δεν σου άρεσε. Αναγνώριζες όμως την προσφορά της. Ένα editorial δεν ήταν απλώς μια εικόνα, μια φωτογραφία, τυχαία τραβηγμένη από κάποιον φωτογράφο. Ήταν κατεύθυνση. Ήταν αισθητική γραμμή. Ήταν , ας το πούμε καθαρά , οδηγία. Και εμείς; Προσπαθούσαμε να φτάσουμε εκεί. Όχι απαραίτητα να μοιάσουμε. Αλλά να πλησιάσουμε. Να ακουμπήσουμε. Να καταλάβουμε. Να ανήκουμε ίσως. Υπήρχε μια μικρή τελετουργία παλαιότερα και νιώθω χαρά που την πρόλαβα. Αγόραζες το περιοδικό. Το κρατούσες. (Έχω μεγάλο αρχείο) Παρατηρούσες το εξώφυλλο. Το άνοιγες. Στεκόσουν....

 ~Ή αλλιώς, τι κόστισε τελικά και στους άνδρες. Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ και καταλαβαίνεται λίγο. Πατριαρχία. Και κάθε φορά που ακούγεται, κάτι περίεργο συμβαίνει. Κάποιοι άνδρες αμύνονται. Σχεδόν αυτόματα ακούς, “Εγώ τι έκανα;” “Εγώ δεν καταπίεσα καμία.” “Γιατί κατηγορούμαι;” “Είστε πολύ ευαίσθητες.” “Η πολλή ελευθερία σας έφαγε.” Και κάπου εδώ, ίσως πρέπει να κάνουμε μια παύση. Γιατί η πατριαρχία δεν είναι απαραίτητα προσωπική κατηγορία. (Μπορεί να γίνει και αυτό) Δεν είναι ένα πρόσωπο. Δεν είναι ένας “κακός”. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα. Ένα σύστημα που για χρόνια όρισε τους ρόλους. Για όλους. Δεν άφησε κανέναν εκτός. Ναι, έδωσε, κατά κύριο λόγο, περισσότερα δικαιώματα στους άνδρες. Αυτό είναι ιστορικό γεγονός. Ήταν αρκετό να γεννηθείς άνδρας, στρέϊτ και δη λευκός. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κόστισε στο ανδρικό φύλο η πατριαρχία, με έναν πολύ ύπουλο τρόπο. Να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι δεν συγκρίνω ποιόν έβλαψε περισσότερο. Για να καταλάβουμε λοιπόν τι είνα...