~Για τη σπάνια περίπτωση που ένας άντρας και μια γυναίκα δεν ερωτεύονται, δεν μπλέκουν, δεν μπερδεύονται, απλώς μένουν ο ένας με τον άλλον, οριακά σε ένα "πάντα".
Έχω έναν φίλο.
Όχι από αυτούς που λες “έλα μωρέ, φίλοι είμαστε”, αλλά από αυτούς που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις.
Και φυσικά, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα για πολλούς.
Είμαστε 21 χρόνια μαζί σε αυτή τη σχέση και όταν λέω μαζί, δεν εννοώ κολλημένοι.
Εννοώ παράλληλα, ο καθένας στη ζωή του, ο καθένας στα λάθη του, ο καθένας στα “τι κάνω τώρα;”.
Και κάπου εκεί, πάντα, σε μια περίεργη ευθυγράμμιση συμβάντων, συναντιόμαστε.
“Δεν γίνεται να είστε απλώς φίλοι.”
Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος προσπάθησε να εξηγήσει τη σχέση μας, θα είχα ήδη αγοράσει τουλάχιστον ένα παλτό Max Mara, μια baguette Fendi και ένα φόρεμα McQueen που το φλερτάρω εδώ και μια πενταετία.
Γιατί όλοι θέλουν να καταλάβουν αυτή τη σχέση, να την εξηγήσουν και αυτό δεν είναι κακό.
Είναι όμως σίγουρα, με έναν περίεργο τρόπο προσβλητικό απέναντι στο ανθρώπινο είδος, να μην μπορούμε να πιστέψουμε ότι ναι, μπορεί να υπάρξει αγνό και όμορφο αίσθημα ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα.
“Κάτι θα έχει παίξει”, “Δεν γίνεται να μην έχετε μπερδευτεί ποτέ”,“Κάποιος κάτι θα ένιωσε”.
Όχι.
Ποτέ.
Δεν υπάρχει “κάτι”.
Υπάρχει κάτι πολύ πιο δύσκολο όμως μέσα σε αυτή τη σχέση,υπάρχει καθαρότητα.
Δεν είναι φιλία με την έννοια που ίσως νομίζεις,δεν είμαστε φίλοι τύπου, “πάμε για καφέ να τα πούμε”.
Είμαστε κάτι πιο ανθεκτικό και αν πρέπει να το πω με μία λέξη τότε θα έλεγα,αδελφοσύνη.
Όχι βιολογική.
Αλλά από αυτές που χτίζονται αργά, χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς καμία πρόθεση.
Διαφωνούμε σχεδόν σε όλα και εκεί είναι το καλό, άσχετα που ένα από τα αγαπημένα assumptions του κόσμου είναι ότι “τα βρίσκουμε σε όλα”.
Θα τους απογοητεύσω και θα τους πικράνω όλους.
Διαφωνούμε στο 70% των πραγμάτων τουλάχιστον.
Και όμως δεν τσακωθήκαμε ποτέ σοβαρά, δεν φτάσαμε σε κανένα “σημείο μηδέν”, δεν μπήκε ποτέ θέμα “να το χαλάσουμε”.
Γιατί;
Γιατί συμφωνούμε στα σημαντικά, στην ηθική, στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στο πώς αντιμετωπίζουμε τον άλλον, στο χιούμορ.
Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να “βελτιώσουμε” ο ένας τον άλλον ή να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον, απλά συνυπάρχουμε με σεβασμό και εκτίμηση και προοδεύουμε.
Και εδώ είναι που χαλάει η συνταγή για πολλούς.
Δεν ήμασταν ποτέ γονείς ο ένας του άλλου, coaches, σωτήρες.
Δεν είπαμε ποτέ "θα σε βοηθήσω να πας παραπέρα" ή "θέλω να με πας εσύ παραπέρα".
Γιατί, ειλικρινά, ποιος είσαι εσύ η εγώ, να πας τον άλλον παραπέρα;
Ο καθένας τρώει τα μούτρα του μόνος του, μαθαίνει μόνος του, προχωρά μόνος του, λούζεται τις συνέπειες μόνος του, αναλαμβάνει τις ευθύνες μόνος του.
Και μετά, αν είστε στο ίδιο μήκος κύματος, συναντιέστε κάπου στο δρόμο.
Σε μια κουβέντα με τη μητέρα μου, της είπα
“Πιστεύω ότι σε μια σχέση ο άλλος πρέπει να προσθέτει στη ζωή σου.” και τότε μου απάντησε,
“Δεν χρειάζεται να προσθέτει. Αρκεί να μη σου αφαιρεί.”
Pause.
Γιατί εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι.
Δεν σου χρωστάει κανείς την εξέλιξή σου.
Αυτή είναι μια αλήθεια που δεν αρέσει σε κανέναν.
Κανείς δεν είναι υπεύθυνος να σε πάει μπροστά.
Ούτε να σε εξελίξει και φυσικά να σε σώσει.
Ο άλλος έχει μία δουλειά να μην σε μικραίνει και εσύ έχεις μία δουλειά να πας τον εαυτό σου εκεί που θέλεις.
Αν αυτά τα δύο συμβούν παράλληλα, τότε έχεις έναν τρόπο σχετισμου με τον άλλον.
Όχι εξάρτηση. Όχι δράμα. Όχι επίκριση.
21 χρόνια χωρίς “δράμα” ,γίνεται στο λέω.
Ξέρω ότι ακούγεται ύποπτο γιατί έχουμε μάθει ότι αν δεν υπάρχει ένταση, κάτι λείπει ή αν δεν υπάρχει κρίση, δεν είναι βαθιά ή ειλικρινής η επικοινωνία.
Λυπάμαι.
Δεν ισχύει.
Μπορείς να έχεις μια σχέση χωρίς φωνές στις διαφωνίες, χωρίς παιχνίδια και ίντριγκες, χωρίς κάποιος κάτι μου είπε.
Τι κρατάει μια τέτοια σχέση; Σίγουρα όχι η συμφωνία.
Είναι κατά κύριο λόγο ο σεβασμός στα όρια, η απουσία απαίτησης ή η προσδοκία λ. Η φροντίδα και η προσφορά χωρίς έλεγχο και φυσικά η απουσία εκμετάλλευσης των παραπάνω.Η παρουσία χωρίς βάρος, το να μην κουράζεις τον άλλον με ένα βάρος που εσύ αρνεισαι να σηκώσεις.
Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι.
Και ειλικρινά αναρωτιέμαι, μιας και ακούω πολλά, γιατί οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν πια τη φιλία;
Ειλικρινά, δεν έχω ακόμα σίγουρη απάντηση.
Αλλά έχω κάποιες υποψίες.
Ίσως συμβαίνει γιατί όλα πρέπει να έχουν μια ετικέτα, όλα πρέπει να οδηγούν κάπου, όλα πρέπει να “σημαίνουν” κάτι περισσότερο αλλα η φιλία;
Η φιλία ίσως,δεν οδηγεί πουθενά, δεν υπόσχεται τίποτα,δεν εξελίσσεται.
Απλώς υπάρχει.
Και μάλλον αυτό δεν είναι αρκετό για πολλούς.
Είναι όμως για εμένα, γιατί αυτό που απλώς υπάρχει και με συντροφεύει χωρίς σκοπό και ιδιοτέλεια είναι ότι πιο σταθερό έχω γνωρίσει.
Με φέρνει σε επαφή με την ανθρωπιά και την ουσιαστική επικοινωνία, με διασκεδάζει ενίοτε και με προβληματίζει. Υπάρχουνε σαφώς στιγμές που με παρηγορεί. Μου δημιουργεί θετικά αισθήματα θαυμασμού και αγάπης.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το σπάνιο.
Όχι η ένταση ή το πάθος. Όχι το “μαζί για πάντα”.
Αλλά το να υπάρχει κάποιος που δεν χρειάζεται να σε διαβάσει, να σε εξηγήσει ή να σε αλλάξει.
Αν πρέπει να καυχηθώ για κάτι δεν είναι οι δουλειές, ουτε οι επιτυχίες, ούτε οι στόχοι. Τίποτα από όλα αυτά.
Είναι κάποιοι άνθρωποι και κάποιες ιστορίες.
Και αυτή η μία σχέση, που 21 χρόνια μετά,είναι ακόμα εκεί. Ήσυχη και καθαρή.
Ανθεκτική αποδεικνύεται, αλλά και να μην υπάρξει στο μέλλον αυτό δεν θα αφαιρέσει τίποτα από το υπέροχο και σημαντικό βίωμα αυτού του σχετισμού.
Δεν ξέρω λοιπόν και ας αναπαραξω και εγώ το κλισέ, αν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα.
Αλλά ξέρω ότι υπάρχει αυτό που ζω. Αυτή η αδελφοσύνη.
Και αυτό δεν χρειάζεται εξήγηση, δεν χρειάζεται ανάλυση και σίγουρα δεν χρειάζεται απόδειξη.
Αρκεί που υπάρχει.
Αυτό είναι και το πιο σπάνιο πράγμα που μπορώ να κρατήσω, όχι τον άνθρωπο, αλλά τη σχέση που δεν βαραίνει.
Και ναι, είναι λίγο εκνευριστικό που δεν μπορείτε να το καταλάβετε, αλλά σας εύχομαι να το ζήσετε.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου