~Αυτή είναι η ιστορία του νυφικού και του δαχτυλιδιού και η μετατροπή του από σύμβολο ιδιοκτησίας σε επιθυμία.
Μια φορά και έναν καιρό κάποιος αποφάσισε πώς τα παραμύθια πρέπει σίγουρα να περιέχουν μια πριγκίπισσα και τουλάχιστον ένα επίσημο φόρεμα.
Έτσι ξεκίνησε ο κατήφορος.
Υπάρχει κάτι σχεδόν αυτονόητο σήμερα στο να φαντάζεσαι μια νύφη. Είναι ντυμένη στα λευκά, με ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι στο χέρι, σαν να ήταν πάντα έτσι, λες και αυτή είναι η ενδέκατη εντολή.
Δεν είναι.
Αυτό που σήμερα μοιάζει με «παράδοση» είναι στην πραγματικότητα ένα σύνθετο και καλογραμμένο διήγημα εξουσίας, αισθητικής, θρησκείας και φυσικά,πολύ πιο πρόσφατο, marketing. Και όπως κάθε ιστορία έτσι και αυτή, εξελίσσεται.
Πριν τον 19ο αιώνα, το νυφικό δεν είχε τη σημασία που του δίνουμε σήμερα. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, η νύφη φορούσε απλώς το καλύτερο φόρεμά της. Το κόκκινο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε περιοχές όπως η Αγγλία και η Σκανδιναβία.Στην Ισπανία και τη Φινλανδία το μαύρο δήλωνε ευλάβεια και σοβαρότητα.
Στην αρχαία Ρώμη, η νύφη φορούσε ένα χαρακτηριστικό πέπλο σε έντονο πορτοκαλί-κόκκινο (flammeum), σύμβολο φωτιάς και δύναμης. Ο γάμος δεν ήταν ρομαντική ένωση αλλά ένα κοινωνικό και οικονομικό συμβόλαιο.
Στην αρχαία Κίνα, το κόκκινο παραμένει μέχρι σήμερα το χρώμα της τύχης και της χαράς,το λευκό, αντίθετα, συνδέεται με το πένθος.
Αρα καταλαβαίνουμε ότι το χρώμα,δεν ήταν και δεν είναι, ποτέ ουδέτερο. Είναι όμως πάντα πολιτισμική δήλωση.
Ποια είναι όμως η στιγμή που άλλαξε τα πάντα;
Το 1840, η Βασίλισσα Βικτώρια παντρεύεται τον πρίγκιπα Αλβέρτο φορώντας λευκό μεταξωτό φόρεμα με περίτεχνη δαντέλα.
Αυτή η επιλογή δεν έγινε για λόγους αγνότητας όπως συχνά πιστεύουμε σήμερα. Ήταν μια αισθητική και πολιτική δήλωση που ανέδειξε τη βρετανική δαντελοποιία και πρόβαλε έναν νέο τύπο βασιλικής απλότητας.
Επίσης λειτούργησε ως εικόνα που μπορούσε να αναπαραχθεί και αυτόματα αυτό έκανε περισσότερο προσφιλή τη βασιλική οικογένεια στο λαό.
Έτσι το νυφικό της, με τα μέσα που διέθεταν τότε έγινε, το λεγόμενο, σημερινό viral.
Το λευκό έγινε trend και μετά έγινε κανόνας.
Η βικτωριανή εποχή έφερε μαζί της και κάτι άλλο, την αρχή της μόδας ως σύστημα.
Ο Charles Frederick Worth, που θεωρείται ο πρώτος couturier, άρχισε να δημιουργεί ρούχα υψηλής ραπτικής για την ελίτ και έβαλε τις βάσεις για το πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα το «designer νυφικό».
Στον 20ό αιώνα, το νυφικό γίνεται πλέον ξεκάθαρα προϊόν μόδας,η Coco Chanel για παράδειγμα,εισάγει πιο απλές, κομψές γραμμές.
Ο Christian Dior επαναφέρει τον όγκο και τη θηλυκότητα με το New Look του και έπειτα η Vera Wang αποδομεί το παραδοσιακό bridal ύφος, κάνοντας το πιο επίκαιρο.
Σήμερα, το νυφικό μπορεί να είναι λευκό, μαύρο, tailored, sheer ή και καθόλου “νυφικό” με την κλασική έννοια, από σύμβολο θρησκευτικής τελετουργίας και αναγνωριστικό ενός δεσμού έγινε, όπως κάθε ένδυμα, μέσο έκφρασης ταυτότητας, όπως αντίστοιχα και το δαχτυλίδι.
Από σύμβολο δεσμού και θρησκευτικής ένωσης και αντοχής, έγινε μέσο συμβολισμού της ιδιοκτησίας.
Η ιστορία του δαχτυλιδιού ξεκινά από τους αρχαίους Αιγυπτίους,όπου ο κύκλος συμβόλιζε την αιωνιότητα. Τοποθετούνταν στο τέταρτο δάχτυλο, γιατί πίστευαν ότι συνδέεται άμεσα με την καρδιά.
Στην αρχαία Ρώμη, όμως, το δαχτυλίδι αποκτά πιο πρακτική διάσταση, δηλώνει ότι η γυναίκα «ανήκει» σε κάποιον και λειτουργεί ως νομική ένδειξη συμφωνίας.
Με την πάροδο των αιώνων και την επιρροή της χριστιανικής εκκλησίας, το δαχτυλίδι αποκτά και πνευματική σημασία, ο κύκλος γίνεται σύμβολο αιώνιας ένωσης.
Στον 20ό αιώνα, η έννοια του «ιδανικού» δαχτυλιδιού διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από την De Beers. Με την καμπάνια “A diamond is forever”, το διαμάντι συνδέθηκε άρρηκτα με την αιωνιότητα και την αξία της αγάπης, άρα σαφώς και με την κοινωνική επιτυχία.Η επιθυμία άρα γίνεται προϊόν.
~• Σημειώσεις μιας εκπαιδευτριας μόδας•~
Παρά την παγκοσμιοποίηση του λευκού νυφικού, πολλές κουλτούρες διατηρούν τις δικές τους παραδόσεις.
Για παράδειγμα:
•Στην Ινδία, το κόκκινο sari συμβολίζει ευημερία και γονιμότητα.
•Στην Ιαπωνία, η νύφη μπορεί να αλλάξει πολλαπλά κιμονό κατά τη διάρκεια της τελετής.
•Στη Μέση Ανατολή, τα περίτεχνα φορέματα και τα χρυσά κοσμήματα λειτουργούν ως ένδειξη πλούτου και οικογενειακής τιμής.
Σήμερα, ζούμε μια ενδιαφέρουσα μετάβαση, νύφες που επιλέγουν μαύρα ή minimal looks,ζευγάρια που απορρίπτουν δαχτυλίδια,γάμοι χωρίς τελετουργία, αλλά με έντονη προσωπική ταυτότητα. Το νυφικό και το δαχτυλίδι δεν είναι πλέον υποχρεώσεις. Είναι επιλογές. Και αυτή ίσως είναι η πιο σύγχρονη πολυτέλεια να επιλέγεις δηλαδή,τι σημαίνει για σένα αυτή η ένωση.
Ίσως στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία από πού ξεκίνησαν όλα, αλλά σε τι επιλέγεις να δώσεις σημασία.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου