~Αυτή είναι η σύντομη αλλά επιδραστική, ιστορία του νυφικού και του δαχτυλιδιού και η μετατροπή τους από σύμβολο ιδιοκτησίας σε σύμβολο επιθυμία και έπειτα σε σύμβολο οικονομικού στάτους.
Μια φορά λοιπόν και έναν καιρό κάποιος αποφάσισε πώς τα παραμύθια πρέπει σίγουρα να περιέχουν μια πριγκίπισσα, έναν πρίγκιπα και τουλάχιστον ένα επίσημο, φανταχτερό φόρεμα.
Κάπως ετσι ξεκίνησε αυτός ο σύγχρονος κατήφορος.
Υπάρχει κάτι σχεδόν αυτονόητο στο να φαντάζεσαι μια νύφη σήμερα.
Είναι ντυμένη κατά κύριο λόγο στα λευκά, με ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι στο χέρι, λευκόχρυσο με ένα διαμάντι, λες και αυτή είναι η ενδέκατη εντολή που κληρονομήσαμε.
Ας μη γελιομαστε, δεν είναι.
Αυτό που σήμερα μοιάζει με "παράδοση", που συχνά ακούμε "τι;δε θα φορέσεις νυφικό;", "τι δε θα φορέσεις άσπρο νυφικό;", είναι στην πραγματικότητα ένα σύνθετο και καλογραμμένο εγχειρίδιο της ιδιας εξουσίας που αναφέρω σχεδόν σε κάθε ενδυματολογικό άρθρο, αισθητικής, θρησκείας και φυσικά,του πολύ πιο πρόσφατου, marketing.
Οπως κάθε ιστορία έτσι και αυτή φυσικά μέσα στο χρόνια και στην κοινωνία που αλλάζει,εξελίσσεται.
Πριν τον 19ο αιώνα, το νυφικό δεν είχε τη σημασία που του δίνουμε εμείς σήμερα. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, η νύφη φορούσε απλώς το καλύτερο φόρεμά της. Το κόκκινο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε περιοχές όπως η Αγγλία και η Σκανδιναβία.Στην Ισπανία και τη Φινλανδία το μαύρο δήλωνε ευλάβεια και σοβαρότητα. Συγκεκριμένα στην Ισπανία όπου οι νύφες φορούσαν παραδοσιακά μαύρα, ο συμβολισμός ήταν ο εξής, "μας ενώνουν τα δεσμά του γάμου μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος".
Στην αρχαία Ρώμη, η νύφη φορούσε ένα χαρακτηριστικό πέπλο σε έντονο πορτοκαλί-κόκκινο (flammeum), σύμβολο φωτιάς, έντασης και δύναμης. Ο γάμος δεν ήταν ρομαντική ένωση αλλά ένα κοινωνικό και οικονομικό συμβόλαιο, σου θυμίζει κάτι σύγχρονο μήπως!;
Στην αρχαία Κίνα, το κόκκινο παραμένει μέχρι σήμερα το χρώμα της τύχης και της χαράς,το λευκό, αντίθετα, συνδέεται με το πένθος.
Αρα καταλαβαίνουμε ότι το χρώμα,δεν ήταν και δεν είναι, ποτέ ουδέτερο.Πώς να είναι άλλωστε αφού έχει αποδειχθεί πως έχουμε ενστικτώδη αντίδραση στο χρώμα. Τι άλλο όμως είναι το χρώμα, είναι πάντα πολιτισμική δήλωση. Έτσι και το λευκό μέσα στα χρόνια συμβόλιζε κάτι, ή έτσι μας είπαν τέλος πάντων.
Υπάρχει μια στιγμή που άλλαξε τα πάντα; Η απάντηση είναι, ναι!
Το 1840, η Βασίλισσα Βικτώρια παντρεύεται τον πρίγκιπα Αλβέρτο φορώντας ένα λευκό μεταξωτό φόρεμα με περίτεχνη δαντέλα.
Αυτή η επιλογή του χρώματος δεν έγινε για λόγους αγνότητας όπως συχνά πιστεύουμε σήμερα. Ήταν μια αισθητική και πολιτική δήλωση που ανέδειξε τη βρετανική δαντελοποιία και πρόβαλε έναν νέο τύπο βασιλικής απλότητας.
Επίσης λειτούργησε ως εικόνα που μπορούσε να αναπαραχθεί ευκολότερα μιας και τα λευκά υφάσματα ήταν πιο οικονομικά και μπορούσαν να πλυθούν πολλές φορές χωρίς να κινδυνεύουν να ξεβαψουν και αυτόματα αυτό έκανε περισσότερο προσφιλή τη βασιλική οικογένεια στο λαό μιας και πλέον ο απλός κόσμος μπορούσε να έχει ένα σχεδόν όμοιο ρούχο για μια τόσο προσωπικη στιγμή.
Έτσι το νυφικό της, με τα μέσα που διέθεταν τότε έγινε, όπως θα λέγαμε σήμερα,viral.
Το λευκό απενοχοποιηθηκε, έγινε trend και μετά έγινε κανόνας.
Η βικτωριανή εποχή όμως έφερε μαζί της και κάτι άλλο, την αρχή της μόδας ως σύστημα.
Ο Charles Frederick Worth, που θεωρείται ο πρώτος couturier, άρχισε να δημιουργεί ρούχα υψηλής ραπτικής για την ελίτ και έβαλε τις βάσεις για το πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα το "designer νυφικό".
Στον 20ό αιώνα, το νυφικό ένδυμα γίνεται πλέον ξεκάθαρα προϊόν μόδας,η Coco Chanel για παράδειγμα,εισάγει πιο απλές και κομψές γραμμές.
Ο Christian Dior επαναφέρει τον όγκο και τη θηλυκότητα με έντονη δραματικότητα με το New Look του και έπειτα η σύγχρονη μας Vera Wang αποδομεί το παραδοσιακό bridal ύφος, κάνοντας το πιο επίκαιρο.
Σήμερα, το νυφικό μπορεί να είναι λευκό, μαύρο, tailored, sheer ή και καθόλου νυφικό με την κλασική έννοια, από σύμβολο θρησκευτικής τελετουργίας και αναγνωριστικό ενός δεσμού έγινε, όπως κάθε ένδυμα, μέσο έκφρασης ταυτότητας.
Αντίστοιχα και το δαχτυλίδι από σύμβολο δεσμού και θρησκευτικής ένωσης και αντοχής, έγινε μέσο συμβολισμού της ιδιοκτησίας του συζύγου.
Η ιστορία του δαχτυλιδιού ξεκινά από τους αρχαίους Αιγυπτίους,όπου ο κύκλος σαν σχήμα συμβόλιζε την αιωνιότητα. Τοποθετούνταν στο τέταρτο δάχτυλο, γιατί πίστευαν ότι συνδέεται άμεσα με την καρδιά.
Στην αρχαία Ρώμη, όμως, το δαχτυλίδι αποκτά πιο πρακτική διάσταση, δηλώνει ότι η γυναίκα ανήκει σε κάποιον και λειτουργεί ως νομική ένδειξη συμφωνίας.
Με την πάροδο των αιώνων και την επιρροή της χριστιανικής εκκλησίας, το δαχτυλίδι αποκτά και πνευματική σημασία, ο κύκλος γίνεται το σύμβολο αιώνιας ένωσης.
Στον 20ό αιώνα, η έννοια του ιδανικού δαχτυλιδιού διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από την De Beers. Με την καμπάνια “A diamond is forever”, το διαμάντι συνδέθηκε άρρηκτα με την αιωνιότητα και την αξία της αγάπης, άρα σαφώς και με την κοινωνική επιτυχία.
Η επιθυμία άρα γίνεται προϊόν και καλώς μας ήρθες μάρκετινγκ.
~• Σημειώσεις μιας εκπαιδευτριας μόδας•~
Παρά την παγκοσμιοποίηση του λευκού νυφικού, πολλές κουλτούρες διατηρούν τις δικές τους παραδόσεις.
Για παράδειγμα:
•Στην Ινδία, το κόκκινο sari συμβολίζει ευημερία και γονιμότητα.
•Στην Ιαπωνία, η νύφη μπορεί να αλλάξει πολλαπλά κιμονό κατά τη διάρκεια της τελετής.
•Στη Μέση Ανατολή, τα περίτεχνα φορέματα και τα χρυσά κοσμήματα λειτουργούν ως ένδειξη πλούτου και οικογενειακής τιμής.
Σήμερα, ζούμε μια ενδιαφέρουσα μετάβαση, νύφες που επιλέγουν μαύρα ή minimal looks,ζευγάρια που απορρίπτουν δαχτυλίδια,γάμοι χωρίς τελετουργία, αλλά με έντονη προσωπική ταυτότητα. Το νυφικό και το δαχτυλίδι δεν είναι πλέον υποχρεώσεις. Είναι επιλογές και αυτή ίσως είναι η πιο σύγχρονη πολυτέλεια. Να μπορείς να επιλέγεις δηλαδή,τι σημαίνει για σένα αυτή η ένωση και να την πραγματοποιείς με τον τρόπο που σε εκφράζει καλύτερα.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου