Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue•

 ~Ή αλλιώς, όταν η μόδα παύει να είναι "ευαγγέλιο".

Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue.

Και το λέω χωρίς θυμό. Ίσως μόνο με μια μικρή δόση τύψεων, λες και αμφισβητώ την Diane Vreeland.

Συνεχίζω.

Κάποτε το έκανα. Ορκιζόμουν.

Όχι κυριολεκτικά, αλλά σχεδόν.

Υπήρχε μια εποχή που η μόδα ερχόταν με αυθεντικότητα, σαν κανονική αυθεντία, πηγαία και αστείρευτη.

Δεν την αμφισβητούσες, δε γινόταν.

Την μάθαινες.Την παρατηρούσες.Την αποδεχόσουν. Ακόμα και αν δεν σου άρεσε αναγνωριζες την ισχύ της.Αναγνώριζες την προσφορά της.

Ένα editorial δεν ήταν απλώς μια εικόνα, μια φωτογραφία, τυχαία τραβηγμένη από κάποιον φωτογράφο.

Ήταν μια κατεύθυνση. Ήταν μια αισθητική γραμμή.

Ήταν,ας το πούμε καθαρά,οδηγία για το πώς να πορευθείς αισθητικά στον τρόπο ζωής σου συνολικά.

Και εμείς; 

Εμείς προσπαθούσαμε να φτάσουμε εκεί, οχι απαραίτητα να μοιάσουμε, αλλά να πλησιάσουμε. Να ακουμπήσουμε,να καταλάβουμε.

Ίσως να ανήκουμε.

Υπήρχε μια μικρή τελετουργία παλαιότερα και νιώθω χαρά που την πρόλαβα.

Αγόραζες το περιοδικό.

Το κρατούσες. (Έχω μεγάλο αρχείο)

Παρατηρούσες το εξώφυλλο.

Το άνοιγες.

Στεκόσουν.

Διάβαζες το editorial.

Δεν σου εμφανιζόταν από το πουθενά, τυχαία στο feed σου κάτι το οποίο δεν έψαξες.

Το αναζητούσες. Πήγαινες κάπου, στοχευμένα να το αγοράσεις και αυτή η διαφορά είναι μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται. Γιατί η αναζήτηση δημιουργεί πρόθεση, και η πρόθεση δημιουργεί σχέση. Η μόδα τότε είχε απόσταση και η απόσταση, κακα τα ψέματα, δημιουργεί μια αίγλη, έναν μύθο ίσως.

Δεν ήταν για όλους και αυτό, είναι καλό να το επισημάνουμε, δεν είναι ελιτισμός.

Ούτε η αστροφυσική είναι για όλους και αυτό δεν είναι άδικο.

Ήταν μέρος της δομής της φύσης της μόδας.

Σήμερα, αυτή η απόσταση έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Η εικόνα δεν περιμένει, σε βρίσκει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ρέει μέσα από οθόνες από το feed σου και τα reels. Φτάνει σε ανθρώπους που την αγαπούν και σε ανθρώπους που αδιαφορούν για αυτή και την επίδραση της.

Και κάπου εδώ γεννιέται μια ερώτηση, διαπίστωση~

Η μόδα έχασε την αίγλη της.(;)

Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Η μόδα ποτέ δεν ήταν πραγματικά ανεξάρτητη από το ανθρώπινο βλέμμα και την ανθρώπινη κρίση.

Πάντα υπήρχε για να ειδωθεί, επιδίωκε να είναι ορατή και αρεστή. Απλώς κάποτε, το βλέμμα είχε ένα φίλτρο, ένα κόστος και μια πρόθεση.

Σήμερα το φίλτρο σχεδόν δεν υπάρχει. Δεν βλέπεις κάτι επειδή το θέλεις, επειδή το επιθυμείς.

Το βλέπεις απλά επειδή σου εμφανίζεται.

Και όταν κάτι δεν το επιλέγεις, δεν του δίνεις και την ίδια σημασία και αξία. Εκεί είναι η πραγματική μετατόπιση της δύναμης και της επίδρασης. Όχι στην ίδια τη μόδα αλλά στον τρόπο που τη συναντάς. Δεν είναι ότι η αίγλη, εξαφανίστηκε. Διαλύθηκε όμως μέσα στην υπερπροσφορά εικόνας και πληροφορίας. Όταν όλα είναι διαθέσιμα, τίποτα δεν μοιάζει σπάνιο. Και η μόδα, που κάποτε απαιτούσε να σταθείς συνειδητά απέναντί της, σήμερα περνά μπροστά σου συνεχόμενα χωρίς να είναι καν επιλογή σου.

Scroll.

Επόμενο.

Scroll.

Επόμενο.

Και κάπου εκεί, χάνεται κάτι που δεν αντικαθίσταται εύκολα, η συγκέντρωση, η προσοχή και η ικανότητα να δεις και να παρατηρήσεις πραγματικά. Να επιτρέψεις σε αυτό που θα δεις να επιδράσει, να σου δώσει συναισθήματα και ίσως να σε αλλάξει.

Γιατί η αίγλη δεν ήταν ποτέ μόνο στο ρούχο ή στην εικόνα ή στο όνομα του οίκου, του φωτογράφου, του μοντέλου κλπ. Ήταν και στο βλέμμα που μπορούσε να την αναγνωρίσει ακόμα και αν αυτό ήταν απαίδευτο. Και ίσως τελικά, αυτό είναι που έγινε πιο σπάνιο σήμερα. Όχι η μόδα.

Αλλά ο άνθρωπος που μπορεί να σταθεί μπροστά της χωρίς να βλέπει μόνο ένα αναλώσιμο προϊόν για περιορισμένο αριθμό χρήσης.

Δεν ορκίζομαι λοιπόν πια στη Vogue και μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς συνέβη αυτό.

Όχι γιατί δεν έχει αξία το έντυπο, αλλά γιατί δεν χρειάζομαι πια να πιστέψω σε αυτήν για να καταλάβω τη μόδα.

Τη βλέπω, την φιλτράρω, την κρατάω όπου με αφορά ή με αγγίζει και με συγκινεί.

Και την αφήνω να περνά όταν δεν έχει κάτι να μου πει. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αλλαγή να μην είναι η απώλεια της αίγλης ξαναλέω, αλλά η ευθύνη και η επιλογή του βλέμματος.

Γιατί σε έναν κόσμο που τα δείχνει όλα, το να επιλέξεις τι θα δεις είναι η πιο σύγχρονη μορφή διάπλασης της αισθητικής σου ταυτότητας.

X CivilA

υγ. Η Vogue έπαψε για εμένα, όταν είδα στο εξώφυλλο της την Kim Kardashian μαζί με ολόκληρη τη "φτήνια" που την διακατέχει και πέστε να με φάτε. Ευχαριστώ και αντίο.