Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue•

 ~Ή αλλιώς, όταν η μόδα παύει να είναι "ευαγγέλιο".

Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue.

Και το λέω χωρίς θυμό. Ίσως μόνο με μια μικρή δόση τύψεων, λες και αμφισβητώ την Diane Vreeland.

Συνεχίζω.

Κάποτε το έκανα. Ορκιζόμουν.

Όχι κυριολεκτικά, αλλά σχεδόν.

Υπήρχε μια εποχή που η μόδα ερχόταν με αυθεντικότητα, σαν κανονική αυθεντία, πηγαία και αστείρευτη.

Δεν την αμφισβητούσες. Δε γινόταν.

Την μάθαινες.

Την παρατηρούσες.

Την αποδεχόσουν. Ακόμα και αν δεν σου άρεσε.

Αναγνώριζες όμως την προσφορά της.

Ένα editorial δεν ήταν απλώς μια εικόνα, μια φωτογραφία, τυχαία τραβηγμένη από κάποιον φωτογράφο.

Ήταν κατεύθυνση. Ήταν αισθητική γραμμή.

Ήταν , ας το πούμε καθαρά , οδηγία.

Και εμείς;

Προσπαθούσαμε να φτάσουμε εκεί. Όχι απαραίτητα να μοιάσουμε.

Αλλά να πλησιάσουμε. Να ακουμπήσουμε.

Να καταλάβουμε.

Να ανήκουμε ίσως.

Υπήρχε μια μικρή τελετουργία παλαιότερα και νιώθω χαρά που την πρόλαβα.

Αγόραζες το περιοδικό.

Το κρατούσες. (Έχω μεγάλο αρχείο)

Παρατηρούσες το εξώφυλλο.

Το άνοιγες.

Στεκόσουν.

Διάβαζες το editorial.

Δεν σου εμφανιζόταν από το πουθενά, τυχαία στο feed σου.

Το αναζητούσες. Πήγαινες κάπου, στοχευμένα να το αγοράσεις.

Και αυτή η διαφορά είναι μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται.

Γιατί η αναζήτηση δημιουργεί πρόθεση.

Και η πρόθεση δημιουργεί σχέση.

Η μόδα τότε είχε απόσταση.

Και η απόσταση δημιουργεί μια αίγλη.

Δεν ήταν για όλους και αυτό δεν είναι ελιτισμός.

Ούτε η αστροφυσική είναι για όλους.

Και αυτό δεν είναι άδικο.

Ήταν μέρος της δομής της φύσης της μόδας.

Σήμερα, αυτή η απόσταση έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Η εικόνα δεν περιμένει.

Σε βρίσκει ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Ρέει μέσα από οθόνες, feeds, reels.

Φτάνει σε ανθρώπους που την αγαπούν.

Και σε ανθρώπους που αδιαφορούν.

Και κάπου εδώ γεννιέται η εύκολη σκέψη:

Η μόδα έχασε την αίγλη της.

Αλλά ίσως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Η μόδα ποτέ δεν ήταν πραγματικά ανεξάρτητη από το ανθρώπινο βλέμμα.

Πάντα υπήρχε για να ειδωθεί, επιδίωκε να είναι ορατή.

Απλώς κάποτε, το βλέμμα είχε ένα φίλτρο.

Ένα κόστος. Μια πρόθεση.

Σήμερα το φίλτρο σχεδόν δεν υπάρχει.

Δεν βλέπεις επειδή θέλεις.

Βλέπεις επειδή σου εμφανίζεται.

Και όταν κάτι δεν το επιλέγεις, δεν του δίνεις και την ίδια σημασία.

Εκεί είναι η πραγματική μετατόπιση.

Όχι στη μόδα αλλά στον τρόπο που τη συναντάς.

Η αίγλη δεν εξαφανίστηκε.

Διαλύθηκε όμως μέσα στην υπερπροσφορά.

Όταν όλα είναι διαθέσιμα, τίποτα δεν μοιάζει σπάνιο.

Και η μόδα, που κάποτε απαιτούσε να σταθείς συνειδητά απέναντί της, σήμερα περνά μπροστά σου συνεχόμενα χωρίς να είναι επιλογή σου.

Scroll.

Επόμενο.

Scroll.

Και κάπου εκεί, χάνεται κάτι που δεν αντικαθίσταται εύκολα.

Η συγκέντρωση, η προσοχή.

Η ικανότητα να δεις πραγματικά.

Γιατί η αίγλη δεν ήταν ποτέ μόνο στο ρούχο, ή στην εικόνα, ή στο όνομα.

Ήταν και στο βλέμμα που μπορούσε να την αναγνωρίσει.

Και ίσως τελικά, αυτό είναι που έγινε πιο σπάνιο σήμερα. Όχι η μόδα.

Αλλά ο άνθρωπος που μπορεί να σταθεί μπροστά της χωρίς να βλέπει μόνο ένα αναλώσιμο προϊόν για περιορισμένο αριθμό χρήσης.

Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue και μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς συνέβη αυτό.

Όχι γιατί δεν έχει αξία το έντυπο.

Αλλά γιατί δεν χρειάζομαι πια να πιστέψω σε αυτήν για να καταλάβω τη μόδα.

Τη βλέπω.

Την φιλτράρω.

Την κρατάω όπου με αφορά.

Και την αφήνω να περνά όταν δεν έχει κάτι να μου πει.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αλλαγή να μην είναι η απώλεια της αίγλης ξαναλέω, αλλά η ευθύνη και η επιλογή του βλέμματος.

Γιατί σε έναν κόσμο που τα δείχνει όλα, το να επιλέξεις τι θα δεις είναι ίσως η πιο σύγχρονη μορφή αισθητικής ταυτότητας.

X CivilA

υγ. Η Vogue έπαψε για εμένα, όταν είδα στο εξώφυλλο της την Kim Kardashian μαζί με ολόκληρη τη "φτήνια" που την διακατέχει και πέστε να με φάτε. Ευχαριστώ και αντίο.