Δεν θα μείνει τίποτα•

 ~Ή αλλιώς, τι σημαίνει τελικά να έχεις αξία.

Σκέφτομαι συχνά κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα παρήγορο.

Ότι εγώ, εσύ, όλοι μας, είμαστε ένα τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα του σύμπαντος.

Όχι με δραματικό τρόπο.

Με καθαρό, ρεαλιστικό.

Καμία καριέρα δεν αντέχει εκεί.

Κανένα όνομα.

Καμία επιτυχία.

Όλα όσα θεωρούμε σημαντικά έχουν διάρκεια ανθρώπινη και μόνο.

Και η ανθρώπινη διάρκεια είναι ελάχιστη.

Οι άνθρωποι είμαστε μέρος μιας αλυσίδας.

Ενώνουμε το πριν με το μετά και κάπου ανάμεσα, περνάμε.

Και αν σταθείς λίγο εκεί, στο σημείο αυτό,

γεννιέται μια άβολη ερώτηση, "Τότε τι έχει σημασία;"

Γιατί αν όλα τελειώνουν, αν όλα ξεχνιούνται,

αν όλα διαλύονται με τον χρόνο, τότε γιατί προσπαθούμε τόσο;

Η εύκολη απάντηση είναι, τίποτα δεν έχει νόημα.

Αλλά ευτυχώς, δεν είναι αυτή η αλήθεια.

Γιατί υπάρχει ένας άλλος τρόπος να το δεις.

Το ότι κάτι δεν έχει κοσμική σημασία, δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανθρώπινη αξία.

Δεν ζούμε στο σύμπαν αλλά ζούμε ο ένας μέσα στον άλλον.

Και εκεί αλλάζει το μέγεθος των πραγμάτων.

Δεν θυμάσαι έναν άνθρωπο για το βιογραφικό του.

Τον θυμάσαι για το πώς σε έκανε να νιώσεις.

Δεν κουβαλάς achievements.

Κουβαλάς στιγμές.

Λέξεις.

Συμπεριφορές.

Κουβαλάς έναν τρόπο ύπαρξης.

Και αυτός ο τρόπος περνάει, από εσένα στον επόμενο. Αθόρυβα.

Χωρίς να το καταλάβεις. Χωρίς πυροτεχνήματα.

Εκεί βρίσκεται η πραγματική συνέχεια.

Όχι στα “μεγάλα”.

Στα μικρά που επαναλαμβάνονται.

Μια στάση. Ένα βλέμμα. Ένας τρόπος να μιλάς.

Ένας τρόπος να φέρεσαι. Μια συνήθεια. Μια παράδοση.

Και κάπως έτσι, η ερώτηση αλλάζει.

Δεν είναι, “Τι θα αφήσω πίσω μου;”

Είναι, “Τι αφήνω να περάσει μέσα από εμένα;”

Όργανα είμαστε στη συνέχεια αυτής της αλυσίδας.

Μπορώ να το κάνω καλύτερο;

Γινει πιο σκληρή αυτή η πραγματικότητα;

Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε πολλά.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε το μέγεθος της ζωής μας. Ούτε φυσικά τη διάρκειά της.

Αλλά μπορούμε να ελέγξουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο, πώς υπάρχουμε μέσα σε αυτήν.

Και εδώ έρχεται κάτι που υποτιμάμε συνεχώς.

Το να είσαι καλός άνθρωπος.

Ακούγεται απλό, σχεδόν αυτονόητο.

Δεν είναι.

Είναι επιλογή.

Κάθε μέρα.

Στάση ζωής στις δύσκολες στιγμές.

Να μην γίνεις σκληρός ενώ μπορείς.

Να μην γίνεις αδιάφορος ενώ όλα γύρω σου σε σπρώχνουν εκεί.

Να μην εκμεταλλευτείς ενώ έχεις την ευκαιρία.

Αυτό δεν είναι αδυναμία.

Είναι δύναμη με έλεγχο. Είναι κυριότητα.

Και ίσως τελικά, εκεί να βρίσκεται η επιτυχία.

Όχι σε αυτό που φαίνεται, ούτε σε αυτό που μετριέται.

Αλλά σε αυτό που συνεχίζεται και στον τρόπο.

Στο αν ο άνθρωπος που θα έρθει μετά από εσένα

θα βρει κάτι έστω και λίγο καλύτερο.

Έναν κόσμο λίγο πιο ήπιο.

Έναν χώρο λίγο πιο ανθρώπινο.

Έναν άλλον άνθρωπο λίγο πιο ανοιχτό.

Δεν θα μείνει τίποτα από εμάς και από την άλλη θα μείνουν τόσα πολλά. Τι αντίφαση!

Κανένας δεν θα θυμηθεί τι όνομα μας χρόνια μετά, όμως ο τρόπος που ζήσαμε επηρεάζει αυτούς που θα έρθουν.

Και ίσως αυτό το πρώτο σκέλος, να είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορούμε να καταλάβουμε.

Γιατί αν δεν μείνει τίποτα, τότε αυτό που έχει σημασία δεν είναι να αποδείξεις.

Είναι να υπάρξεις σωστά.

Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο.

X CivilA